Karanlık beni ele geçiriyordu . Çaresiz kalbim kendini korumayı bırakmış batmayı bekliyordu . Sonsuz karanlık bana elini uzatıyordu . O kadar açtım ki sevgiye,duygusu olsa karanlığa gidecektim.
Çaresizlik bu sanırım . Sabahlara kadar ağlayıp aydınlık beklemek...
Ama halâ inanmıyordum,görmüyordum . Ben doğuştan siyaha batmıştım.
Tek başıma ilerlediğim bu yolda çıkmaza vardım . Benim yolum buraya kadar . İlerisi yok...
Yuvama,karanlığa dönüyorum . Teslim oluyorum...
En fazla bu kadar dayanabiliyorum . Bu gecenin sonunda gündüz yok benim için...
