Bütün bağırış çağırışlarımı aslında hep kendi içimde yaşamışım. Kendimi avaz avaz bağırdığımı sanarken aslında ses geçirmeyen cam bir fanusun içindeymişim. İnsanlar sesimi duysa bile umursamıyormuş. Yüzlerine göremedikleri gerçekleri çarpınca gene suçlu ben oluyormuşum. Mantıklı mı sizce bu? Herkesi arkanızda sanarken onların sadece gidecekleri yere kadar sizinle gelmeleri? Ben bu saatten sonra ne kimsenin samimiyetine güveniyor, ne de söylenilen yalanlara, oynanan sahte toz pembe oyunlara inanıyorum. Ben artık arkamda konseyi istemiyorum. Eğer birileri benimle olmak isterse arkamdan değil yanımdan yürüsünler. Eğer benimle herşeye hazırlarsa herşeyi ilk benimle yaşasınlar. Garip, bu kadar yalan duymuşken, bu kadar sırtımızdan hançerlenmişken hala yaşamaya devam etmemiz gerçekten garip...
Belki de yaşamaktan başka çaremiz yoktur. Belki de umutluyuzdur hala güzel şeylerin olacağına... Umut güzel şey, kahverengi dallardan rengarenk çiçekler açıyorsa hala umut vardır. Ama kendimizi sahte yalanlara kandırmayalım. Umudun iyisi olduğu gibi kötüsü de oluyor. Biz iyi olan umutla dost olduğumuz gibi, kötüsüyle düşman da olabiliriz!
