Yeter dedim sonunda. Annemi de almak götürmek istedim bu insanların yanından istemiyordum babamı ve onun kanbağı olan hiçkimseyi. Ne görmek ne de seslerini duymak . Sahi küçüklükten beri hiçbirşey degismezmiydi. Biz başkasının çocuğu değildik ama nedendi bu iğrenirmiş gibi bakışlar yaramazda değildik bizi kapattiklari odadan da çıkmazdık. Ama en ufak bir yerde görse babam bizi bakışlarıyla döver ezerdi adeta ..
Komşularımız biz evden gidelim diye ellerinden geleni yaparlardı... Ne söylenecek söz bıraktılar bize ne yapilacak bisey .. Ben gittim okuyorum yaşamaya çalıştığımız boktan köyün şehrinde okuyorum ... Annem de aklım ...Gerçi en son gittiğimde annemin yanina babam da masadaydı ve demediğini bırakmadı çünkü sırf annemle daha fazla vakit geçirebilmek için otobüsümü kacirdigim için.. dediği seyleri artık takmıyorum çünkü alıştım bu kulaklar ve gözler bazı babalar sayesinde nelere şahit olmuyor ki.?¿
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Vaveyla
RandomBir istekti yaşamak kimine göre belki de bir ihtiyaç biz gibiler içinse zorunluluk... Neyi ve ne yapacağı belli olmayan bi kişiyim sayelerinde...
