UÇURUM

                                          Selam Uçurum hikayesinin devamıyla karşınızdayım. Umarım hoşunuza gider. Ve kendinizden ufak da olsa bir parça bulabilirsiniz. İyi okumalar...

                                                                                 SAVAŞ'IN ANLATIMIYLA 

Bu bücürük çok güzel kokuyor. Tıpkı benim gibi. Peki biz nasıl kokuyoruz? Biz mi? Saçmalıyor olmalıyım. Bana aldırış etmeyin. Onun kokusu tıpkı 'okyanus esintisi' gibi. Öyle güzel saf bir kokusu var ki... Ama bu ondan nefret ettiğim gerçeğini değiştirmez. Neden mi ondan nefret ediyorum. Sadece soy ismi yüzünden, sırf babası yüzünden. Eğer babası öyle biri olmasaydı belki, belki ona aşık olabilirdim. Babasının neyi var derseniz anlatayım. Babası bundan 11 yıl önce akçaağaç şurubu fabrikasında uyuşturucu üretiyordu. Abimi kirli işleri için kullandı. Mert Baylan benden abimi aldı. Onun ürettiği o zıkımları içmeye başladığı için öldü. Ama Ezel'in bunu bildiğini sanmıyorum. Ondan nefret ediyorum çünkü bir pisliğin kızı da pislik olur. Babasından tek farkı var. O da leş gibi sigara kokmaması. Canları cehenneme.

                                                                                 BÖLÜM 5 "SARIŞIN"

Al işte yine okula geç kaldım. Hep olduğu gibi, artık okuldaki herkes alıştı. Geç kalmama değil de erken gelmeme şaşırıyorlar. "Önüne baksana!" Bu sarışın, 1.65 boylarında mavi gözlü makarna bacaklı da kim!? "Asıl sen önüne bak! Salak gibi yolun ortasında duran sensin." Bana mı öyle geliyor yoksa bize doğru gelen beyaz gömlekli çocuk Savaş mı? Aman tanrım bu o! Savaş Akdoğan bütün yakışıklılığı ile bize doğru geliyor. Adımları o kadar güzel ki. Yine saçmalamaya başladım. "Aşkımm seni çok özledim." Ne AŞKIM MI? Yanımdaki makarna bacaklık Savaş'ın boynuna atladı, ve ona aşkım diyor! İdrak etmem niye bu kadar uzun sürdü bilmiyorum ama bu kız Savaş'ın sevgilsi. "Sakin Bahar öldürüceksin beni (!)" Savaş mutlu görünüyor.. Önüme baktım ve yavaş adımlarla oradan uzaklaştım. Arkamdan gülüşmeleri geliyordu. Birlikte baya mutlular anlaşılan. Derse gireli otuz dakika falan oldu. Ama hala gözümün önünde o makarna bacaklı kızın Savaş'ın boynuna atlaması var. Ve beynimin içinde sürekli yankılanan "aşkım" sözcüğü. Neden bilmiyorum ama sarsılmış gibi hissediyorum. Sanki o kız geldiği için bi daha onu göremeyecekmiş gibi. Yani zaten pek konuşmuyoruz ama, artık koridorda çarpabileceğim bir öküz olmayacakmış gibi hissediyorum. Oh, sonunda tenefüs oldu. "Kız Ezeel şu Savaş Akdoğan çok yakışıklı değilmi??" Dedi Melisa. "Savaş mı? Yani bilmem çok değil yani, orta." dedim. "Orta mı? Ezel valla çarpılırsın beni sinir etme. Uçarım sana (!)" Ufak bir kahkaha attım ve sınıftan biri bana seslendi. "Ezel kapının önünde bir çocuk seni çağırıyor." Kim olablir ki? Savaş olmasına ihtimal bile vermiyorum ama nedense ilk olarak aklıma o geldi. Melis'e sen burda bekle diyerek ayağa kalktım ve yavaşça kapıya doğru yürümeye başladım. Kapının önünde ki Savaş değildi. Bu, bu Furkan! İnanamıyorum onu görmeyeli 6 yıl olmuştu. Hemen koşarak ona sarıldım. Furkan benim uzaktan da olsa kuzenim. "Görmeyeli boyun uzamış Ezel Hanım." dedi Furkan. "Aman ne komik ha ha ha! Ben uzamışım da, sen aynı kalmışsın çömez!" Sesli bir kahkaha attığımda tüm koridorun bize baktığını fark ettim. Furkan ile kantine indik. Birer çikolatalı süt alıp oturduk. Çikolatalı sütü çok severim. Biz oturduktan birkaç dakika sonra kantine Savaş ve makarna bacaklı kız indi. Yine yapışmıştı Savaş'a. "Aşkımm simit alalım mı?" Hay senin ben.... 'AŞKOM SOMOT OLOLOM MO?" Bunu yapmak hoşuma gidiyor. "Ezel Hanım yine kendi kendine konuşuyorsun." 

 Ne!? Bunu dışımdan mı söylemiştim. Lanet olsun! "Yoo, şey bana bir çikolatalı süt daha alır mısın?" hızlıca bişey uydurmam gerektiği için bunu dedim ama bir çikolatalı süte hayır demem. "Tamamdır Ezel Hanım, hemen alıyorum." Furkan gülerek yanımdan ayrılırken istemsizce dönüp Savaş ve makarna bacaklıya baktım. Yine ağzını gere gere birşeyler anlatıyordu. Piç ya, şeytan diyor tut ağzını yırt. İyice sinirlendim ya. Biraz daha sinirlenirsem ağlamaya başlayacağım. Evet sinirlenince ağlıyorum, en sevmediğim özelliğim bu. Ama ağlamak çoğu zaman iyi geliyor. Etrafı izlerken Savaş'ın bana baktığını fark ettim. Buz mavisi gözleri dimdik bana bakıyordu. Bende gözümü kaçırmadan ona baktım ama onun kadar sert bakamadığıma eminim. Makarna bacaklıya birşeyler söyleyip bana doğru gelmeye başladı. "Neden bana bakıyorsun?" İlk söyleği buydu ve ben nasıl cevap vereceğimi bilmiyordum. Çünkü aslına bakarsanız bende ona neden baktığımı bilmiyorum. Birşeyler uydurmalıyım. "Iııı, sana özel bişey değil ki ben herkese bakıyorum. Asıl sen neden bana bakıyorsun gözlerini dikmiş seni izleyen ben değilim." Evet bunu söylemem güzel oldu. Bakalım öküz bey ne cevap verecek. "Senin bana baktığını fark ettiğim için sana baktım ve-" Tam o sırada Furkan geldi. Gelişi tam zamanlı oldu. "Ezel bu arkadaş kim?" Diye sordu Furkan. Savaş yavaşca doğularak Furkan'a döndü. "Savaş Akdoğan memnun oldum." Diyerek elini uzattı. Furkan şaşırmış ve bi o kadar sinirli bir edayla bana döndü. "Akdoğan mı!? Sen bir Akdoğan ile mi sevgilisin!?" Ne sevgili mi? Furkan ben ve Savaş'ı sevgili mi sanmıştı. "Sevgilim değil, arkadaşım hatta arkadaş bile sayılmayız." Hala sinirliydi. "Ne olduğunuz umrumda değil!" Artık bağırmaya başlamıştı. "O bir Akdoğan! Onun ailesi bize neler yaptı biliyor musun?!" Savaş hemen söze atladı. "Biz derken?" Furkan tahamülsüzce ona döndü ve bir adım yaklaşarak elini uzattı. "Furkan Baylan." Soy ismini bastırarak söylemişti. Artık ne olduğunu anlamıyorum. Tam soracakken makarna bacaklı geldi. "Aşkım burda neler oluyor?" 'AŞKOM BORDO NOLOR OLOYOR?' Bi sen eksiktin makarna. "Yok birşey, hadi gidelim." Dedi ve makarna bacaklının elini tutup yürümeye başladı. O an nasıl birşey yok diyerek haykırmak istedim ama hiçbirşey yapmadan gidişini izledim. Gidişi tıpkı bir yıldızın kayışı gibiydi..