Annem, her şeyim, çiçeğim,meleğim. Sana her şeyimi borçluyum. Sen benim tanıdığım en güçlü kadınsın. Annem benim gücümü iyi ki senden almışım. Hiç bir şey yıkamıyor beni. Evet sendeliyorum ama yıkılmıyorum anne. Defalarca ölümün kıyılarında gezdin ama beni bir kez bile bırakıp gitmedin. Sensizliği ilk 5 yaşında tatmıştım. Ne zormuş be annem. Sensiz kalmak. Sana en ihtiyacım olduğu anlarda yanımda olamadın. Belki de bu yüzdendir aramızdaki uzaklık. Bir kez bile canım kızım diyip sarılmaman. Öpmemen. Benim şu an senin özleminden ölmem ve özledim anne diyememem. İlklerimi çoğunlukla tek başıma öğrendim. İlk okul günümde tek başıma gittim. Ödevlerimi tek başıma yaptım. Saçımı tek başıma topladım. Üstümü tek başıma giydim. Kendi yemeğimi kendim hazırladım. Düştüğümde kendim kalktım. Kalktığımda yaralı dizlerimi kendim sardım. Canım acıdı da ağlayamadım. Ağladığımda da kendim sildim gözyaşlarımı. Anne kızın bunların hepsini 5 yaşında yaptı. Aradan 10 yıl geçti hala her şeyin üstesinden tek başıma geliyorum. Kimseye hissettirmeden yaşıyorum hislerimi. Kimseye hissettirmeden ölüyorum.Bundan 10 yıl önceydi. 5 yaşındayım, tabi o zamanlar samsunda köyde yaşıyoruz yollar pek iyi değil. Sen çarşıya gitmek için bindin yolcu minibüsüne. Ben tabi nasıl heyecanlıyım. Annem bana yeni kıyafetler alır, abur cubur getirir diye. Ama sen gelmedin anne. Çok bekledim. Kaza yapmışsınız.Hep heyecanla beklediğim yolları bu kez ağlayarak beklemiştim. Annen ölüyor dediler. Anne kavramını bile tanımlayamazken annesiz kalmak nasıldır nerden bilirdim ben. Sonra geldin. Gelemez dediler ama sen pes etmedin. Her zamankinden farklıydın. Yaralıydın. Sargılar içinde.Kırıklar içinde. O gün çok dua etmiştim. Allahım annem geri dönsün söz çikolata bile yemem diye. Geldin annem. İyi ki geldin annem. Okula başladım. Saçımı kendim topladım. Ellerin uzak kalırdı bana. Okula tek başıma gittim o tüm dünyanın yükünü taşıyormuşçasına ağır olan çantayı tek başıma taşıdım. Koşa koşa ben geldim sana her defasında. Sen yatardın hareketsiz, ben de yanında ödev yapardım. Mesela arkadaşlarım evcilik oynardı. Sen ben oyun oynarken ölürsün diye gitmezdim.Yanında düşsem ayapa kalkıp kaldıramazdın. O yüzden 10 yıldır hiç düşmedim yanında.Hiç arkadaşım olmazdı genelde. Ama sen vardın anne. Bu yeterdi benim için. İlk adımlarını hatırlıyorum. Kırıkların iyileşmiş. Yaralarını sarmışsın. Elinde değneklerle adım atıyorsun. O an tüm dünyaya bakın benim annem yürüyor diye göstermek istemiştim. Aradan 10 yıl geçti çok şey değişti çoğu şeyin aynı kaldığı gibi. Sen iyileşemedin ve ben hala seni çok seviyorum ve çok özlüyorum. Seni kaybetme korkusunu en son 5 yaşında tatmıştım. Geçen yıla kadar. Okuldaydım. Annen ameliyatta dediler. O gün eve gider gitmez koşuya çıktım. Ağlaya ağlaya koştum. Sonra yürüdüm yürüdüm ağlaya ağlaya. İnsanlar bana bakıyordu olsun baksınlardı. Sonra sokak köpeği gördüm onunda annesi yanında değildi sonra ona sarıldım. Hayatımda hiç böyle ağladığımı hatırlamıyorum. Herkes eve gelip annesine istediği yemeği yapmamış diye kızardı. Ben eve geldiğimde senin tuvaletini yaptırır, saçlarını tarar, yemeğini yedirirdim. Sonra biz yine aynı sofra etrafında toplandık. Ve tekrar kanser kitlesi oluştu. O gece hayatımda en çok ağladığım geceydi. Canım hiç böyle yanmamıştı. Hiç böyle sevmemiştim seni. Seni üzdüğüm günlere hiç pişman olmamıştım. Çünkü sen ölüyordun anne. O gün 2. defa yaşadım seni kaybetmenin korkularını. Ve o günden itibaren her gün yaşıyorum. Yaklaşık bir yıldır her gece yalvarıyorum Allaha. Allahım lütfen annem ölmesin, o çok yoruldu artık çiçekleri açsın diye. Umarım bir gün eski sağlığına kavuşursun annem. İşte ben o zaman gerçekten mutlu olurum. Hani sen seversin de hissettirmezsin ya. Bende öyleyim anne. Biri hislerimi anlayacak diye ödüm kopuyor. Mesela 2 haftadır görmüyorum seni. Özleminden ölüyorum ama ödüm kopuyor anlayacaksın diye. Sana söylemiyorum bari buraya yazayım; Seni çok özledim anne. Sen üzülme annem.
