Kadang kadang..
Aku rasa sedih. Aku rasa nak menangis. Tapi, aku sendiri tak tahu sebab apa. Aku rasa.. lonely. Aku rasa kosong.. Bila air mata mengalir, aku rasa makin kuat perasaan tu. Aku rasa lagi nak menangis. Sambil tu, aku terfikir lagi kenapa aku menangis. Sedangkan, tak ada benda yang buat aku sedih pun.
Kadang kadang jugak, aku rasa happy. Happy sangat sangat. Aku pandang langit pun boleh senyum sorang sorang. Langit tu ada awan yang cantik sangat. Hari hari bentuk awan lain-lain. Aku suka. Aku gembira dapat tengok awan macam-macam bentuk. Tapi, kadang kadang aku rasa macam hipokrit. Bila aku senyum tu, aku tak rasa aku betul betul happy. Happy tu cuma nampak dari luaran. Tapi dalaman aku, hati aku tak happy. Otak aku cuba paksa diri aku untuk happy. Tapi aku tak boleh sebab hati aku kata aku tak happy. Jadi, aku end up dengan luaran aku nampak sentiasa happy. Dalaman aku, tak ada siapa yang tahu kecuali Tuhan.
Kadang kadang..
Aku rasa macam tak guna sangat. Apa lah function aku hidup? Kalau hanya untuk menyusahkan orang sekeliling aku, untuk apa? Untuk apa aku hidup kalau semua orang meluat dan benci tengok aku? Macam mana orang lain nak happy kalau ada aku? Aku.. yang hanya hadir untuk menyusahkan orang lain. Hadir untuk bagi kerja lebih kepada orang lain. Hadir untuk mengecewakan orang lain. Lebih baik kalau aku tak ada. Semua orang gembira. Kan?
Kadang kadang, aku terfikir. Apa yang kawan kawan aku fikir tentang aku? Betul ke diorang semua betul betul terima aku seadanya? Ke atas sebab aku yang nak kenal dulu dengan diorang? Atau sebab kesian? Ke diorang dapat benefit kalau kawan dengan aku? Ikhlas ke diorang tu? Tak rasa ke aku ni satu beban? Tak rasa meluat ke dengan aku yang selalu sangat buat masalah? Tak menyampah ke bila aku selalu buat perangai? Tak geram ke bila aku tunjuk hebat? Tak benci ke dengan perangai aku? Bila diorang senyum dan gelak dengan aku, aku terfikir. Diorang betul betul happy ke dengan aku? Atau semua tu sekadar menjaga hati aku? Persahabatan ni akan kekal ke? Atau.. akan terputus bila bila masa? Diorang dapat ke terima aku kalau aku expose diri aku yang sebenar-benarnya? Atau diorang akan jauhkan diri dan bagitau orang lain supaya tak ada orang kawan dengan aku?
Kadang kadang, aku takut. Aku takut sangat kalau semua yang aku fikir tu, benda betul. Betul diorang semua benci, menyampah, meluat dengan aku. Betul yang diorang sebenarnya rasa aku ni menyusahkan. Betul yang aku sepatutnya tak perlu pun wujud dalam hidup diorang. Macam mana kalau semua tu betul? Apa jadi kat aku? Mampu ke aku hadap semua tu? Ada ke orang yang akan pertahankan aku? Atau semua orang memang akan memusuhi aku? Tak ada ke sesiapa yang fikir berlawanan dengan diorang? Family aku pun fikir benda sama ke? Diorang pun nak pinggir aku macam orang lain ke? Aku bakal dibuang keluarga sendiri? Sadis sangat hidup aku ni.
Kalau aku rasa sesak dan semak sangat dengan semua persoalan ni, aku akan mula menangis dan tanya balik kat diri aku.
"Layak ke kau hidup?"
Dan pertanyaan tu buat aku lagi sedih. Sebab aku sendiri tau apa jawapan yang diri aku akan bagi. Lepas penat menangis sampai mata bengkak, aku akan penat dan tertidur. Bangun daripada tidur, aku terfikir lagi benda ni. Tapi, nasib baik. Aku cuma akan mengeluh kuat tapi tak menangis. Aku teruskan hidup macam biasa tapi muka sedih. Aku cuba senyum tapi palsu. Aku cuba gelak tapi hambar. Aku cuma berlagak biasa tapi tak mampu. Aku end up akan banyak tidur untuk elak masalah. Elak pertanyaan. Aku lega sebab taktik itu kebiasaannya menjadi.
🌸End.
YOU ARE READING
Sembang .
RandomAku tulis apa yang aku fikir. Kadang kadang pertanyaan. Kadang kadang statement. Boleh digest?
