The disown wolf (the remake)

Free, or not... 1

Sheara pov

Ik lig op de bank wachtend op mijn moeder die mij het laatste deel zou voorlezen over Kame, ook wel de meest gevreesde weerwolf van de 21e eeuw. Ik was gek op de verhalen die mijn moeder voorlas uit het leer gekafte boek. Ze waren verschrikkelijk maar zo spannend dat ik altijd moest blijven luisteren.

Ik hoorde mijn deur open gaan en kijk gelijk naar mijn moeder. Ze heeft een groot boek vast met een leren bruine kaft. Of beter gezegd het boek over de meest gevreesde weerwolf. Ik hoorde elke avond de verschrikkelijkste verhalen, maar vanavond hoorde ik het laatste verhaal. Het verhaal over hoe alles begonnen was. Het klinkt misschien een beetje eigenaardig hoor ik je al denken, maar dit was een beetje een apart geval. Je zou eerst alle dingen horen die hij gedaan had en daarna zou je horen hoe het begon. Ik vind het eerlijk gezegd maar een raar idee. Wie bedenkt er nou om het eerste deel van een boek aan het einde te maken, maar het is al vanaf het begin traditie dus doen we het nog altijd zo. Mijn moeder komt naast me zitten en opent het boek op de laatste bladzijde.

"Sheara je word morgen 18 en dat betekent voor elke weerwolf dat hij of zij het eerste stuk van het verhaal hoort, maar voor jou is het extra bijzonder aangezien jij een Luna word. Toekomstige Alfa's en Luna's krijgen een iets ander verhaal te horen en dat verhaal mag je nooit met lagere rangen delen. Beloof je dat je dit verhaal voor jezelf zult houden?"

"Dat beloof ik. Als ik niks mag zeggen dan doe ik dat niet, maar wil je nu alsjeblief beginnen met lezen? Ik ben zo nieuwsgierig hoe het begonnen is."

"Goed dan" Ik kruip dichter tegen mijn moeder aan kijkend naar de foto's en tekeningen in het boek. Er zaten een aantal foto's in van een zwarte schim waar ik nog net een wolf uit kon halen, waarschijnlijk was hij dat. Na even naar de foto's gekeken te hebben viel me pas de schets op van een knappe jonge man, was hij dat? De meeste weerwolven die ik gesproken had geloofde de verhalen in het boek niet. Vaak was de reden dat hij nooit echt gezien was. Toch was men bang voor hem, want als ze naar hem opzoek gingen kwamen ze vaak zwaar gewond of helemaal niet meer terug. Ik geloofde wel in de verhalen, daarbij had ook wel bewijs maar zelf zonder dat denk ik dat ik er nog in had geloofd. Mijn moeder schraapt haar keel en begint met lezen.

"Nu ongeveer 21 jaar geleden in een klein dorp aan de rand van ons territorium werd een jongen geboren, maar op het moment dat hij geboren werd kwam Luna de maangodin naar de aarde. Dat gebeurt maar eens in de 500 jaar dus het was een zeer bijzondere gebeurtenis. De ouders van het jongetje waren dol gelukkig op het moment dat ze in de ogen keken van hun pasgeboren zoon. Wat ze niet wisten was dat er buiten een gevecht aan het plaatsvinden was. Toen de vlammen het huis overnamen was het te laat. Zijn beiden ouders hebben de brand niet overleeft. Het jongentje daarintegen had een soort wit zilveren gloed om zich heen die de vlammen afweerde. Hoe hij het precies overleeft heeft weet niemand. Sommige mensen zegen dat de maangodin hem uit het vuur heeft gehaald. Dat ze haar wolvengedaante verliet en als mens verder ging om de jongen op te voeden. Ze zeggen dat ze hem heeft meegenomen naar een afgelegen plek in ons gebied. Daar heeft ze hem opgevoed als haar eigen zoon. Ze deed alles om haar stiefzoon gelukkig te maken maar zonder succes. Elke nacht werd hij waker van verschrikkelijke nachtmerries, dromen over de brand en zijn ouders die hij voor zijn ogen zag sterven. Hij werd depressief, agressief, koppig en onhandelbaar. Hij wist niet waarom hij altijd de zelfde dromen had. Wel wist hij dat hij nooit meer wou slapen. De maangodin heeft hem tot zijn 18 opgevoed. Hij liep weg en ze heeft haar stiefzoon nooit meer gevonden. Vanaf dat moment zegt men dat de maangodin weer terug is bij de goden en dat Kame nog steeds rond het huis van zijn biologische ouders loopt. Dat is de plek waar hij huilt om zijn ouders en gromt om de moordenaars" Ik laat het verhaal even tot me bezinken. De andere verhalen die ze altijd vertelde waren zo verschrikkelijk. Het ging er altijd over dat hij kwaadaardig, onhandelbaar en moordlustig is. Zelfs zo verschrikkelijk dat hij geen mate kon hebben, maar dit is de reden waarom hij zo is, en ik moet zeggen dat medelijden met hem heb. Je ouders voor je ogen zien branden en dat vervolgens elke nacht terug zien in je dromen, kun je het je voorstellen?

"Weet je Sheara. Hij heeft misschien wel erge dingen gedaan, maar soms doen we slechte dingen om de goede redenen. Net zoals hij grotendeels gedaan heeft. Hij heeft ook veel slechts gedaan dat ontken ik niet, maar ik geloof niet dat hij volkomen slecht is" Ik ben benieuwd of andere weerwolven ook dit verhaal hoorde, of dat hun alleen de slechte dingen hoorde en hem daarom verachte en bang van hem zijn. Het is jammer dat ik nooit vrij naar buiten mag. Ik zou graag willen weten wat andere mensen over hem denken. Mijn ouders zeggen altijd dat ik voor mijn eigen veiligheid niet alleen naar buiten mag, dus gaan er altijd bodyguards mee. Als mijn broer er niet was dan zou ik Luna worden, dus ik kon wel ontvoerd worden of erger. Dat is wat mijn ouders altijd zeggen, ik vind het altijd onzin, ik bedoel hoe erg kan het zijn als ik 1 keer naar buiten ga. Ik heb in mijn vele vrije tijd veel gelezen en heb verdediging lessen moeten volgen. Dus ik heb genoeg gelezen over de buitenwereld en kan mezelf prima verdedigen. Gelukkig hebben mijn ouders belooft dat ik op mijn 18 naar buiten mag, maar dan bedoel ik echt naar buiten. Dus niet met bodyguards in de tuin zitten. Ik geef mijn moeder een kus op haar wang en loop naar boven toe. Op mijn kamer doe ik mijn pyjama aan en pak een boek. Ik ga in mijn vensterbank zitten en kijk even naar buiten het bos in. Morgen zou ik daar kunnen staan, daar op die plek waar ik nu naar kijk. De heerlijke geur van dennennaalden die mijn neus binnen dringt, en dat zonder chagrijnige bodyguards. Na ongeveer een uurtje lezen stop ik mijn boek weg en stap mijn bed in. Ik kijk nog even doelloos naar het plafon, en val uiteindelijk in slaap.

De volgende morgen word ik wakker van het zonlicht dat mijn kamer in sluipt. Ik loop in mijn pyjama de trap af naar de keuken. Als ik de trap afgelopen ben en richting de keuken wil lopen zie ik allemaal mensen staan. Het is pas 9 uur waarom is iedereen hier al?

"gefeliciteerd!" Roepen ze allemaal. Ik lach en krijg allemaal felicitaties. Uiteindelijk kom ik bij mijn broer aan. Hij heeft tranen in zijn ogen en geeft mij een stevige knuffel. Waarom zo sentimenteel jezus ik ga niet dood.

"Nu je naar buiten mag van pa en ma, kan ik je minder goed beschermen. Het liefst hou ik je binnen tot ik Alpha ben. Dan weet ik tenminste dat je niks overkomt. Jammer genoeg duurt dat nog een tijdje" Ik glimlach naar hem en geef hem nog een stevige knuffel.

"Geen zorgen. Ik heb 8 jaar lang op verdediging gezeten en heb genoeg gelezen en geleerd over de buitenwereld. Dus mijn lieve kleine broer hoeft zich echt geen zorgen te maken" Zeg ik terwijl ik hem een klapje op zijn wang geef. Hij lacht nu ook en geeft me een kus op de wang.

"Waag het maar niet om je toekomstige Alfa nog een keer een klein te noemen" Ik lach. Hij is inderdaad de toekomstige Alfa, maar dat betekent niet dat ik hem niet meer ga pesten. Dat moet hij langzaam hand nou wel van me gewend zijn.

Het feest is verder erg gezellig en er is veel familie. Het is nu rond 5 uur en nog licht dus ik kan mooi nog even een rondje lopen. Ik sluip het huis uit wat voor de eerste keer ook echt lukt omdat er geen bodygard zijn, en loop langs de rand van het bos. Het is raar maar ik voel me nu niet echt vrij. Ben ik eindelijk 18 en mag ik het huis uit, voel ik me nog niet vrij! Het voelt alsof ik bekeken word en ik krijg er een eigenaardig gevoel bij. Ik hoor een tak achter me breken. Ik kijk snel op maar zie niks. Wel zie ik dat ik in plaats van naast het bos ik er middenin loop. Ik kijk verbaast rond, maar zie geen herkenningspunten.

"Hoe de fuck kom ik hier" Verluister ik.

"Tja dat zou je wel graag willen weten he" Hoor ik een stem zeggen die een rilling over mijn rug bezorgt. 

Shit!