Voleur et Propriétaire -taekook-

Başlangıç:Bir rivayet

O gece sonbaharın ilk gecesiydi, onun da bu gece hayattaki son gecesi olacaktı. Önünde durduğu koca denizi izledi adam. Öyle derin ve içten bakıyordu ki, deniz bile çoktan kabul etmeye iknaydı bu güzel adamı. Derinliklerine insin ve ona acılarını sessizce anlatırken boğulsun istemişti. Adamı kurtaracak hiçbir şey yoktu, omuzlarındaki yük çok ağır gelmeye başlamıştı. Yıllar önce yaptığı bencillik boğazını düğümlüyordu. Kurtulmak istiyordu adam her şeyden, herkesten, en çokta gördüğü artık katlanılmaz olan kabuslardan. Yardım istiyordu, tutunacak bir dal istiyordu ama yoktu herşeyin bitmesi gerekiyordu onun için. Yeni bir başlangıç yoktu, yeni bir hayatı da yoktu olmayacaktı. Ve on yıldır ilk defa gerçekten tebessüm ederken sağ gözünden bir damla, kendini bıraktığı denizle bir olmuştu. Dalgalar onu büyük bir keyifle yutmaya hazırlanmıştı. Göğe baktı adam, son kez bakacağını düşünürken sonra yavaşça dibe inmeye başladı. Bu öyle bir andı ki her şey ona ağır çekimmiş gibi geliyordu ve istediği son çok yakındı.

Yavaşça bilinci kaybolmaya başlıyordu, tam son olduğunu düşünürken, gözlerinin önüne bir  görüntü düştü. Oydu herşeyinin ve hiçsizliğinin sebebiydi. Çok güzeldi, bir yıkım bu kadar güzel olabilir miydi? yoksa onu yıkan ben olduğum için mi bu kadar güzeldi? küçüktü gördüğü çocuk küçücüktü hayata devam etmesini sağlayan şey minik bir bendi. Düşündü adam onun için devam edecekti, hayatını çaldığı çocuğun yerine, onun için cehennemde günahını çekmeye hazırdı adam,  çünkü çaldığı hayat ve hayatın sahibi kusursuzdu.

Gözleri aniden açıldı adamın. Denizin ortasında, ölüme 10 saniye uzaklıktaydı. Hemen kendini kıyıya sürüklemeye başladı. Zordu, çok zordu bedeni çok ağırdı ve omzundaki yükde öyle ama başarmıştı. Sonra kıyıya oturdu, derin bir nefes alıp kahkaha atmaya başladı. O bir deliydi başından beri, o bir deli. Sonra başını kuma uzattı dikti keskin gözlerini gökyüzüne. Söylendi "nerdesin çocuk? bu hayat bana ağır gelmeye başladı bişeyleri telafi etmeliyim ah neredesin?" bağırmıştı. Gözlerini iki saniyeliğine kapamıştı adam. Açtığında gördüğü şey onu dumura uğrattı. Hayatında gördüğü en güzel ölüm sebebi olabilirdi, fakat ölüm ilk defa bu kadar uzak göründü ona. Bir çocuk yavaşça denizin ortasına gidiyordu. Yüzünü aydan çalmıştı sanki, öyle parlak öyle güzeldi ki anlatması çok zordu. İmkansız değildi ama zordu çünkü bu çocuğun varlığı gerçekti.

Yattığı yerden doğrulup, çocuğun ne yaptığına bakmaya başladı. İlerlemişti çocuk, aslında adamdı. Büyük bir genç adamdı. Ama ona çocuk demek istemişti. O ilerlerken onu takip etmeye başladı, kendini öldürmek istediğini düşünmüştü. Ama yanılıyordu. Yanına ilerledi, çocuk göğe bakıyordu. Gözlerine baktı adam. Nasıl dedi içinden, nasıl bir çift göz içine tüm dünyayı sığdırabilirdi. Ve adamın gözü orda takılı kaldı, burnunun ucundaki bende. Aklının oyunu sandı ama gerçek tüm yıkıcılığıyla ortadaydı, o ben de o çocuk kadar gerçek ve güzeldi.

İlk defa dedi adam, ilk defa bişey isteyeceğim. Lütfen bu çocuk o olmasın, o olmasın ki onu istediğim gibi sevebileyim.

Zaman kaybetmek istemedi adam. "hey napıyosun burda intihar etmiyceksin dimi." çocuk, gözlerini yanında dikilen kişiye çevirdi. Basit dedi, basit bir adam. Normal ama güzel bir adam. Sonra gözleri aynı bene takıldı. Oh dedi içinden çocuk. Bu ben benimkiyle aynı gibi ve aynı yerde. Vay canına güzel tesadüf, dedi içinden.

Sonra adama dönüp göz devirdi. *oradan bakılınca bir aptal gibi mi gözüküyorum?* Alel acele "hayır tabi ki de öyle demek istemedim" dedi, adam.
Çocuk gülümsedi *ben sadece denizi hissetmeye geldim* dedi.
Gözlerinin içine bakıyordu adamın, nasıl bir sancı bıraktığını bilmiyordu adamın içine. *hey* dedi. *sen benim öteki yarım olabilir misin acaba?* diye sordu. Adam şaşkınca cevap verdi "nasıl yani anlamadım."
Çocuk gözleriyle burnunun ucundaki beni işaret etti. *bir rivayete göre, aradığın ruhun seninle aynı yerde, aynı büyüklükte bir beni olan kişide bulurmuşsun. Şimdiye kadar bulan çok kişi olmamış. Ve bir rivayet de der ki, o iki kişi birbirini aynı olan benlerinden öperse, ömür boyu karşılaşır ve birbirlerine görünmez bir iple bağlanırlarmış."

Çocuk adamı beninden öpüp, şu sözleri sarf etti. * birlikte rivayetin gerçek olup olmadığına bakmak ister misin? bakalım ilerde benimle karşılaşacak mısın?* diyip gülümsedi ve arkasına dönmeden denizden çıkıp gitti. Gözden kaybolmuştu. Adam kendini dağınık hissetti, ama ilk defa bir dağınıklık bu kadar heyecanlı ve umut doluydu. Gelecekten umudunu bulmuştu adam, onu da bulacaktı.

------------------------------------------------------
Yayınladığım ilk kitabım eğer beğenirseniz devamını getirebilirim.😊