Σήμερα γίνομαι 30 και βάλε (μην ρωτάτε), και πολύ βάλε...
Ε, και;
Υποτίθεται μέρα χαράς, μέρα γιορτής να μαζευτούμε λίγα άτομα, να παίξουν τα παιδιά μας, αλλά όχι ... άτιμο κάρμα όσα σχέδια κι αν κάνω μπούμερανγκ να μου τα γυρίζεις.
Σηκώθηκα αξημέρωτα, αφού στριφογυρίζα πόσες ώρες στο τριπλό κρεβάτι. Μα ναι ο μικρός κοιμάται και πιάνει τα δύο τρίτα του κρεβατιού (μικρός, χα ας γελάσω πέντε ετών γομαράκι), αφού εκτοπίσαμε τον μπαμπά μας να κοιμάται στο άλλο δωμάτιο...
Μπαίνω στο μπάνιο μόλις αντικρίζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη τρομάζω! Μαλλιά ανακατεμένα λες και έβαλα το χέρι μου στην πρίζα, μάτια πρησμένα, κόκκινα από την αϋπνία, και τους μαύρους κύκλους.
Αφού καταφέρνω να τα στρώσω με κλειστά μάτια πάω να φτιάξω καφέ και μπερδεύω τη ζάχαρη με το αλάτι, αντί ο καφές μου να γίνει γλύκος έγινε....
Όταν κοιμάται ο εγκέφαλος...
Καφέ, θέλω επειγόντως καφέ είναι το μοναδικό ρόφημα που με βοηθάει να βγάλω πέρα τη μέρα.
Φτιάχνω άλλο και φροντίζω να βάλω ζάχαρη αυτή τη φορά. Φραπέ πολύ γλυκό με πολύ γάλα.
Και εκεί που πίνω την πρώτη γουλιά, από μέσα μου βγαίνει ένας βαθύς αναστεναγμός.
Ακούω το δυνατό ροχαλητό του άντρα μου α έρχεται από το δωμάτιο και τρομαζω, πρέπει να θυμηθώ να του πάρω κάτι αυτοκόλλητα που βοηθάνε να μην ροχαλισει σαν νταλίκα.
Κάθομαι στο γραφείο, ανοίγω τον υπολογιστή. Επιτέλους ίσως καταφέρω να γράψω δυο σειρές. Μέχρι να ανοίξει γιατί σέρνεται είναι και παμπάλαιο έχω πάρει μία κόλλα αναφοράς και αρχίζω σημειώνω τι πρέπει να κάνω.
Λίστα της ημέρας:
Να ρωτήσω στο φαρμακείο λύση για το ροχαλητό του άντρα μου.
Να πάω να γράψω το παιδί στο δημοτικό.
Να πάω super market να ψωνίσω γιατί σήμερα έχουμε τραπέζι στην πεθερά.
Να παω στο καθαριστήριο, να πάρω το καλό φόρεμα να το βάλω στο γάμο που έχουμε μεθαύριο, να πάρω και το κουστούμι του άντρα.
Να περάσω και από τη μαμά μου να τη βοηθήσω να φτιάξουμε τυροπιτάκια, να της βάψω το μαλλί, να της κάνω πεντικιούρ, να της καθαρίσω και λίγο το μπάνιο, ίσως να περάσουμε και τις κουρτίνες.
Και σήμερα υποτίθεται έχω γενέθλια μου. Θα είμαι τυχερή αν καταφέρω να πάω στο κομμωτήριο να φτιάξω το μαλλί μου. Δεν θέλω πολλά εκεί ένα ίσιωμα ίσα-ίσα ευπαρουσίαστη να είμαι για το γάμο, ποιο γάμο καλέ τον τρίτο ξάδερφο τον μπατζανάκη της πεθεράς. Καταλάβατε; Εγώ όχι αλλά λέω ναι, έτσι έχω μάθει να λέω σε όλα ναι.
Βλέπετε, δεν εργάζομαι. Ω, ναι κάθε μέρα το ίδιο τροπάρι. Τι κάνεις όλη μέρα; Τίποτα! Τεμπελιαζεις...
Αναρωτιέμαι ποιος μαγειρεύει, ποιος ποιος κάνει τα ψώνια του σούπερ μάρκετ, ποιος θα παει το παιδί στις δραστηριότητες, ποιος θα ξεσκονίσει, ποιος σφουγγαρίζει, ποιος κάνει ένα σωρό λίστες για να μην ξεχάσουμε πράγματα και να είμαστε συνεπείς;
Αν νομίζετε ότι έχουμε παραδουλεύτρα ναι ναι ναι ονομάζεται Αλίκη.
Θα μου πείτε ποια είναι η Αλίκη;
Μα εγώ φυσικά.
Είμαι η Αλίκη και είμαι καλά. Λέω στον εαυτό μου.
- Μαμά μαμά που είσαι; Πετάγεται έντρομος ο μικρός σηκώνεται από το κρεβάτι και εισβάλει στο γραφείο.
- Μαμά γιατί δεν είσαι δίπλα μου, γιατί σηκώθηκες πιο νωρίς;
Κλείνω ξανά τον υπολογιστή, σηκώνομαι από την καρέκλα παίρνουν το παιδί αγκαλιά και πάω να φτιάξω πρωινό.
Αναρωτιέστε πώς τα πέρασα στα γενέθλιά μου ίσως καταφέρω να σας το πω μία άλλη φορά.
Καλωσήρθατε στην καθημερινότητά μου το σχεδόν ημερολόγιο μιας μαμάς.
Ξεκινήσα μια ιστορία διαφορετική από τις προηγούμενες. Δεν ξέρω πόσο συχνά θα καταφέρνω να ανεβάζω κεφάλαια, γιατί ο χρόνος μου είναι πολύ περιορισμένος. Σας προειδοποιώ από τώρα να ξέρετε οτι θα βρείτε αρκετά συντακτικά λάθη, σίγουρα και εκφραστικά και βεβαιότατα σημεία στίξης.
Στο δεύτερο πέρασμα Θα κοιτάξω να τα διορθώσω. Σας ευχαριστώ πολύ που διαβάζετε την ιστορία μου.
Ως την επόμενη φορά λοιπόν καλά να περνάτε.
