Everyday || Byler

1

Gün: Pazartesi
Saat: 7.20 AM

  Sabah alarmı ile uyandım. Ama çok uykum vardı. 5 dakika daha uyusam bi sorun olmazdı heralde deyip gözlerimi kapattım.

  Annem uyandırmasıyla gözlerimi tekrardan açtım.

  "Will hadi uyan tatlım. Geç kalıcaksın."

  Gözlerimi açar açmaz saate baktım. Gözlerim bi anda fal taşı gibi açılmıştı. Çünkü 5 dakika yerine tam tamına 1 saat uyumuştum. Ders 8.30 da başlıyodu ve sadece 10 dakikam kalmıştı.

  Hemen üstümü giyindim. Çantamı aldım. Bugün çok ders olduğu için birsürü kitap almam gerekirdi. Birkaç kitap çantama sığmadığı için elimde taşımak zorunda kalmıştım. Tanrım, elimde kitap taşımaktan nefret ediyorum.

  Hemencecik odamdan çıktım ve kapıya doğru ilerledim. Tam o sırada annem "Will tatlım,bişey yemeden mi gideceksin?"dedi.

  "Yemesem bi sorun olmaz"

  "Ama Will-" dediğinde okulun yolunu çoktan almıştım.

  Yolda giderken "Ah Dustin ahh... o kadar kahve içtirilir mi! Bunun hesabını sana soracam" dedim kısık sesle. Aynı zamanda başımı iki yanada sallıyordum.

  Tam o sırada dikkatsizliğimden birisine çarpmıştım. Elimdeki bütün kitaplar yere düşmüştü. Yere eğildiğimde o da eğilmişti. Kitapları toplarken bi an ona baktım.

  Kahverengi gözleri ışıl ışıl parlıyordu. Kıvırcık saçları rüzgârda savruluyordu. Yüzünde hafif bir tebessüm vardı. Nedenini bilmediğim bir sebepten çok hoşuma gitmişti.

  Hemen dikkatimi topladım ve kitaplarımı toplamaya devam ettim. Bana bakıyordu. Birazcık utanmıyor değildim. Gözü bir kağıda takılmıştı. O kağıt kitabımın arasından düşmüştü. Kağıdı eline aldı ve açmaya çalışırken elinden aldım.

  "Ee... o kağıdı okumasan iyi olur."dedim. Sadece bakış attı karşılık olarak. Ayağa kalktığımızda "şey... sana çarptığım için senden özür dilerim. Biraz uykuluyum ve dalgındım."dedim.

  "Sorun değil. Olur böyle şeyler...he bu arada ben Michael ,Michael  Wheeler. Kısaca Mike desen de olur."diyerek elini uzattı.

  "Ben de William,William Byers. Kısaca Will desen de olur."diyip el sıkıştık. Yüzündeki hafif tebessüm bir gülümsemeye dönüşmüştü. Tabi bende sadece tebessümlerle yetinebildim. Resmen gözlerimi ondan alıkoyamıyordum.

  "O zaman sonra görüşürüz"dedim.

  "Görüşüz"dedi. Arkasını döndü ve gitti.

  Yürüyüşü bile gözüme muhteşem gelmişti...'Will kendine gel !!'dedim kendi kendime. Sonra bi anda okula geç kaldığım aklıma gelmişti. Hızlı adımlarla okula doğru gittim. İlk dersi kaçıracaktım ki son 10 dakikasına yetişmiştim. Sınıfın kapısına yaklaştım ve elimi yumruk yapıp kapıya 2 kere vurmuştum. Kapıyı açtığımda hoca da dahil herkes bana baktı.