Sabahın erken saatinde annemin beni "İrem hadi kalk servisin gelmek üzere" yakarışları karşısında zorda olsa uyanmak zorunda kaldım. Gece çok geç yattığım için gözlerimin altı mosmordu. Bunu annem de fark etmiş olacak ki: "Gece yine geç yattın demi? Şu güzelim yeşil gözlerinin haline bak!". Annemi takmayarak hazırlanmaya başladım. Çok geçmeden servis geldiği için karnım guruldaya guruldaya okula gittim. Hemen kardeşim gibi gördüğüm Elif'in yanına gittim. Yanında Sinem vardı. Sinem gruba yeni katılsa da iyi kızdı. Hemen yanlarına giderek 'günaydın' dedim. Onlarda gülümseyerek karşılık verdiler. Fazla zaman geçmeden zil çaldı ve sınıfa girdik. 10. Sınıf gerçekten beni bezdirmişti. Dersler çok zordu ama çalışarak halledebiliyordum. O ders biyolojiydi. Hoca çok dakik olduğundan yine sınıfa damladı. Ve 40 dakikalık çile başladı. Zil çaldığında kantine gittik. Şevval'in öldürücü bakışlarına maruz kalsakta aldırmadık. Şevval bizimle yaşıt ama başka sınıfta olan bir kız. Önceden çok büyük kavgalarımız olmuştu ve bu sert sözlerimizle de hala sürüyor. Sinem birşeyler almaya gittiğinde. Elif ağzını açtı ve başladı konuşmaya:
-"Kanka 11-B'de ki şu Burak'ın yanında gezen Anıl varya."
Bir süre duraksadı. Bende "ee" deyiverdim.
-"Sanırım o çocuğa abayı yaktım. Bir gülüşü var öldürüyor zalımın çocuğu."
Bu dediğine karşın gözlerimi devirdim. Bu zamana kadar hiç sevgilim olmamıştı. Çünkü bana bakan kimse olmamıştı. Çilli,çirkin,fiziği güzel olmayan,çok zayıf bir kıza kim niye baksın ki zaten? O sırada Sinem geldi. Ve Elif ona da anlattı bana anlattıklarını. Ama o ona 'o çok yakışıklı' gibi birşeyler dedi ama bilmiyordu ki Anıl,Elif'e bakmaz. Tabiiki en yakın arkadaşıma bunları demek istemem ama gerçekler böyle. 'Dost acı söyler'.
