AŞKIN DANSI

1

"Bundan sonra ömrümün bir dakikasının bile ondan uzakta geçmesi benim için ölüm demektir."

Bu cümleyi okurken gözlerim kelimelerin üstünde gezindi. Tekrardan başa alıp alıp okudum. Anlayamadığım şeyin ne olduğunu merak ettim. Tekrar tekrar okudum. Ne hissettirdiğini anladığım an kitabı kapatıp kapağına boş boş baka baka durdum. Bu cümle bana geçmişten gelen o küf kokulu anıları hatırlatmaktan başka bir işe yaramamıştı. Gözlerimin yandığını hissetmemle yatağımda doğruldum. Terliklerimi giymekle uğraşmadan yarı açık olan pencerenin önüne geçtim. Bomboş sokağa baktım. Sonra gece lambanın altında duran kırmızı ışığıyla yanan dijital saatime. Saat 03.05. Başımı döndürüp geri sokağa baktım. Kimsecikler olmayan sokağa..  

Derin bir nefes alarak geri yatağıma döndüm. Canım kitaba devam etmek istemedi. Sadece rüya görüp orada mutlu bir hayat sürmek istiyordum. Kitabımı şifoniyerin üstüne koyup gece lambamı kapatıp mutlu olduğum diyarlara gittim...

CAN'DAN

"Bana sana bize bir şey olabilir."

Kırmızı ışıkları sevmiyorum. Aslında durmam gereken hiç bir şeyi sevmiyorum. Monoton hayat bana göre değil. Yani yapamıyorum işte abi. Can sıkıntısından yan aynalara baktım. Koskoca yolda bir benim güvercinim vardı. Sigaramı yaktım. Dumanını ciğerlerime işleyene kadar bırakmadım. Aynadan kendime baktım. İnstagram'dan story izledim ama hala yanmadı şu yeşil ışık. Sonunda yanınca gazı kökledim. Gideceğim yerin uzaktan görüntüsünü görünce içimi bir rahatlama kapladı. İşte benim güzeller güzeli evim. Bu saatte pek kimseler olmazdı. Gerçi saat kaçtı ki? Geniş camlı kol saatime baktım. Saat 04.09. İyi çok geç kalmamışım deyip geldiğimi gören bodyguard ın açtığı kapıdan içeri girdim. 

"Hoş geldiniz Can Bey! Yeriniz hazır."

Kafamla selam verip her zamanki yerime geçtim. Huzurun kanıma işlediğini kapıdan içeri girdiğimde anlamıştım. Hele ki o uzaktan dumanı tüten şeyin bana doğru yaklaştığını gördükçe...