Esmeralda La Rosa

ELRD PROLOGUE : Patak

Sa bawat pag ikot ng mundo, pagtakbo ng oras, ay walang halaga sa mga kagaya nya.. Kagaya ni Esmeralda, dahil papasaan pang pahalagahan ito kung kaya nya namang mabuhay ng walang hanggan? Hindi siya isang aswang o ano pa.. Dahil higit siya duon.

Ipinanganak sya nuong pa 18th century mga reinasance period, siya ay ang ika-apat na anak ng kanyang mga magulang. Ang bunso at kaisa isahang babae.

Si Esmeralda, ay mahilig magbasa ng libro, hilig niya ang bagay na iyon.

Kung pwede lang ginawa ko ng kagaya ko ang taong mamahalin ko ngunit mahirap.. Lalo pa sa kalagayan kong ito.

Napabuntong hininga siya sa kanyang naisip.. Nakaka loko ang mundo, kung bakit ba di siya naging tao.. Na pwedeng mamatay at malayang magmahal.. Kaso hindi hindi siya ganun, at hindi kailan man.

Sa bawat pagpatak ng oras ay pag kaubos ng pagasa sa puso't isipan ni Esmeralda. Kalakip nito ang takot na mahanap siya ng kanyang ama.

Na magpapabalik sa kanya sa kulungan na iyon.. Dahil namayapa na ang kaniyang ina.. Pero hindi hindi patay ang aking ina.. Alam ko buhay pa siya!! Wala siyang ibang magawa kundi ang magtago at maghanap.

Ipinagkalolo siya ng ama niya sa isang makapangyarihang angkan, upang maging reyna.. Na isang bagay na labis niyang ikinainis. Sa loob ng mahabang panahon isa lang ang nalaman niya.. Na nasa bansang pilipinas ang kaniyang ina. Dahil sa mahirap ang bansang ito, hindi aakalain ng kung sino man na itatago siya sa bansang iyon.

Ina ako'y iyong hintayin ng tayo ay magkapiling ng muli.

Pangako ililigtas kita ina..