Only Fools Fall For You

Chapter 1

Pov, Skyler Santiago

Het is al bijna 6 uur. Snel loop ik door de klapdeuren het ziekenhuis in. Ik stap de lift in en druk op het knopje. De deuren sluiten langzaam en ik adem diep in. Even gaan mijn gedachten terug naar het telefoontje van gisteravond. Lang heb ik niet om er aan terug te denken. Al snel ben ik op mijn afdeling en begint mijn dienst. Ik loop direct naar mijn baas, hij vertelt me wat me te wachten staat, ook een man van de politie geeft me een korte uitleg. Ik kijk even naar de deur waar de patiënt ligt. Ik zie bij de kamer van de patiënt 2 zwaar bewapende agenten staan. Mijn hart klopt snel en ik krijg het even benauwd. Ze hadden vanochtend een spoedvergadering over wie deze patient zou moeten gaan verzorgen. Uit eindelijk kwamen ze bij mij uit, ik was het meest geschikt vonden ze. En nu sta ik hier.

'Ben je oke?' De baas zijn stem doorbreekt mijn gedachten. 'Ja tuurlijk het gaat prima.' Antwoord ik gehaast. Mijn baas glimlacht even. 'Oke, succes.' Ik glimlach 'dankuwel.'
Ik loop richting de kamer. Ik adem diep in en sluit even mijn ogen, ik kan dit zo erg zal het niet zijn toch? Ik open de deur en stap de kamer in. Als eerste hoor ik de korte piepjes van de hartmonitor en de zachte adem van de patiënt. Ik richt mijn blik langzaam op zijn gezicht. Zijn ogen zijn gesloten, een plukje van zijn zwarte haar hangt over zijn voorhoofd. Hij is echt wel schattig om te zien, je zou niet denken dat het een crimineel was. Wacht?! Wat denk ik? Ik knipper even met mijn ogen, ik duw de gedachte dat hij er leuk uit ziet snel weg en vlug voer ik de juiste handelingen uit. Na een poosje denk ik niet meer aan hem en focus me op mijn werk. Ik verzorg de wond op zijn buik. De wond is ontstoken en het ziet er slecht uit. De handelingen gaan vrijwel automatisch. Ik begin weer te denken over van alles. Hoe zou hij eigenlijk hier terecht gekomen zijn? En waarom ben ik voor deze taak gekozen?

Nadat ik alles heb gedaan loop ik de kamer uit. Ik heb pauze en loopt naar de kantine. Meteen zie ik mijn beste vriendin Meghan. We zijn al vriendinnen sinds het begin van onze opleiding. Ze zwaait vrolijk naar me. Ik loop naar haar toe en plof bij haar neer aan de tafel. 'Hoe gaat het met je nieuwe patiënt?' Vraagt ze nieuwsgierig. Ik zucht diep 'het is zo lastig.' Antwoord ik. Ze kijkt me vragend aan. 'Wat is er lastig aan? Hij slaapt.' Ik knik. 'Ja dat is waar maar alsnog, ik weet wat hij gedaan heeft.' Meghan kijkt me begrijpend aan. ' Ookal is hij een crimineel je kan dat niet je werk in de weg laten staan. Je moet onpartijdig blijven.' Ik weet dat Meghan gelijk heeft. Maar het blijft een lastig iets. 'Ja oke dat is waar.' Zucht ik en probeer zijn mooie gezicht te vergeten.

Zo het eerste hoofdstuk is af😏
Wat vinden jullie ervan en wat kan ik verbeteren?
Lees verder want het woord nog beter😝 denk ik.... hoop ik🙄