Victoria

*1*

Karanlık. Tek seçebildiğim şey buydu. Karanlık ve soğuk. Hissedebiliyor muyum? Galiba evet. Ama pek bir işime yaramıyordu. Neler oluyor? Diye iç geçirmeye başladım. Sanki su altındaymışım gibi bulan uğultulu bir ses vardı. Sesin bir kadına mı, yoksa bir erkeğe mi,  ait olduğunu seçemiyorum. Bir anda ufak uğultunun sesi yükseldi. Seçebileceğim bir şekilde konuştu.

"Hey? Beni duyuyormusun?" Dedi genç bir erkek sesi. Evet duyuyorum, ama cevap veremiyorum.

"Eğer duyuyorsan bir tepki ver. " dedi aynı ses. Duyuyordum. Ama neden hareket edemiyordum? Korkmaya başlıyorum.

"Boşver Robert. Olmayacak işte. Boşa gitti herşey. " dedi başka bir erkek sesi. Ne boşa gitti? Neler oluyor? Derin bir iç çekiş sesinden sonra birkaç adım sesi geldi. Kolumu kaldırmak istedim ama olmuyor gücüm yetmiyordu.

"Bekleyin," dedi bir bayan sesi. Şiddetli bir sessizlik oldu. Etrafta kimse yokmuş, ve bütün nefesler tutulmuş gibi ürkütücü bir sessizlik oldu. Sonra hızlı hızlı gelen adım sesleri.

"Beni duyuyormusun? Gözlerini aç hadi." Dedi adam. Gözlerimi açtım. Ama ışık gözlerimi tekrar kapatmamı sağladı.

"Kapatın şu ışığı!" Dedi sinirle

"Gözlerini tekrar aç!" Dedi açtım. Başımda dikilen genç bir adam vardı. Gözlerimi kısarak ona baktım. Gülümsedi. Sonra başka kişilerde başıma toplandı. Sevecen suratlar bana bakıyordu. Hiçbirşey anlamıyordum.

"Iyimisin?" Diye sordu başka bir erkek. Yüzünü inceledim. Yeşil gözlerine uyumlu açık kahve saçlarıyla genç olduğunu belli ettiren güzel bir gülümsemesi vardı. Gözlerinin yanlarında oluşan çizgiler ona çok yakışıyordu. Neler olduğunu anlayamdan doğruldum. Isteğimle yaptığımdan emin değildim. Önüme geçen insanlara tek tek baktım şokta olduğumu farketmişlerdi.

"Evet, sen Victoria. Ne diyeceğimi bilmiyorum. Iyimisin? Nasıl hissediyorsun? Bir şeyler söyle" dedi bayan. Ona baktım. Dudaklarımı araladım ancak konuşacak derecede değildim.

"Iyiyim." Diyebildim. Sesim. Ses, çok tuhaftı. Bu ne demek oluyor?. Bayan gülümseyerek yanındakilerine baktı.

"Sesi çok net. Bu güzel"

"Ama hala bir insan sesi değil " dedi adam. Insan mı?

"Bunu halledebiliriz. Zor bir iş değil. " dedi bayan gözlerini devirerek,

"O zaman bu iş sesinin olsun Jess." Dedi aynı adam. Jess hiçbirşey demedi. Ben ise hala hiçbirşey anlamamıştım.

"Ne hatırlıyorsun Victoria?" Dedi kafamı konuşan kişiye çevirdim.

"Bak şimdi Victoria. Sen sadece bir cihazsın. Bu vücudu harekete geçiren cihazsın.  Vücudun sahibi Victoria Emeldy öldü. Onun hatıralarını görebilirsin. Nasıl öldüğünü bize söyleyebilirsin. Biraz düşünürmüsün?" Dedi aynı adam. Dediğini yapıp düşünmeye çalıştım. Bulanıktı. Karanlık.  Boğuk sesler. Değişik silüetler.

"Koşuyor. Ama neden kaçtığını bilmiyorum. Bir koridor var. Karanlık bir koridor. Korkuyor.  Iki silüet var. Iki kötü kişi. Onu Kovalıyorlar. Koridorun sonunda bir cam var. Dışarıya bakıyor. Derin bir nefes alıyorum. Daha hızlı koşuyor. Daha hızlı. Ve..." nefesim kesilip düşünmeyi bıraktım .

"Ne oldu?" Dedi Jess.

"Camdan atlayıp intihar etti." Dedim. Bunu istemsizce söyledim.

"Demek bu yüzden o kadar kırığı vardı. Anlaşıldı. Victoria. Senin uyuman lazım. Dinlenmelisin. Benimle gel." Dedi bir adam. Ona baktım. Bana çok tanıdık ve yakın geliyordu. Ancak hatırlamıyordum. Başımı sallayıp ayağa kalktım.

"Victoria. Dikkat et sen ilksin ve çok  değerlisin." Dedi Jess. Gülümsedim. Ayağa kalktım. Yürümek. Aklıma gelen anılarla başım döndü.  Victoria 'nın yürüdüğü anıları gördüm. Tuhaf. Devam ettim ve o genç adamın yanına gittim.  Kolunu biraz öne verdi. Kolunu tuttum ve ilerledim. Kapıdan çıktık ve geniş ferah bir koridorda yürüdük.

"Bu çok güzel bir duygu olmalı. Ilk olmak, nasıl hissettiğini bilmiyorum Victoria."

"Çok ta kötü bir duygu değil. " dedim kıkırdadı. Bir kapının önünde durduk. Bir düğmeye bastı. Asansör, aklıma gelen anılar tekrar başımı döndürdü.  Bindik ve 9. Kata çıkmaya başladık.

"Hangi yıldayız?"

"Yıl 2154 Kasım'ın 2 si salı. "

*****
Victoria kitabımın 1. Bölümü diye kısa yazdım. 2. Bölümü uzun olucak değişik bir bilim kurgu kitabı. Beğenmenizi umuyorum...