Ben Sabah, yani böyle bilseniz de olur. Ne alaka falan demeyin, kendimi anlatacağım ama bunu saklayarak yapacağım. Bu önemli. Kendimi biraz anlatayım. Ben diğer wattpad kızları gibi değilim. Yani sonuçta zaten onlar bir kurgu üzerine yaşayan kahramanlar. Ben ise gerçekten yaşayan gerçek bir kahramanım. Pekâlâ bu ilk bölüme göre biraz enteresan bir konuşma oldu. Neyse bana alışacaksınız. İçimde kaprisli bir tip olan ama bunu asla dışa vurmayan. Dış yüzümün neşeli ve fazlasıyla pozitif olduğunu görür insanlar, ancak ben bu değilim. Ben çok depresif ve negatif bir insanım. Bunu dışa vurmadığım, vuramadığım için kendimle gurur duyuyorum. Yani duymalı mıyım bilemiyorum. Kendisi ile çelişen insanlardan nefret ederim, bu yüzden kendimden nefret ediyorum. Aman neyse ne, bu sene liseye başlıyorum. Pek çalışkan olmadığımdan sınavdan iyi bir puan almadım, merkezi yerleştim ve 1. tercihim olan Anadolu lisesine kaydolacağım. İyi haber Anadolu lisesi olması, kötü haber ise eskiden çıkma teklif ettiğim ve red edildiğim dört yıllık arkadaşım (Aslında pek arkadaşlığımız yok neyse.) Alperenle aynı okulda olmamız. Bu bir felaket pekâlâ ben iyiyim. Ay değilim ya baya kötüyüm hatta, çocuk ortaokulda dört yılımı cehenneme çevirdi. Neyse hiç umursamayacağım bunu, umarım arkadaş falan oluruz. Bunları sonra konuşuruz, biraz dış görünüşümden bahsedelim. Açıkcası benim dış görünüşüm biraz içler acısı şuan biraz daha iyi gerçi yani kilolu bir insanım, şu aralar kilo verdim ama ne farkeder ki tombik bir patatesim bir prenses değil tombik bir patetes olmayı ben tercih etmedim ama emin olun tombik patatesler o güzel prenseslerden daha iyidir. Diyorum ya şu şağşahalı wattpad kızları gibi değilim ben, hoş ben halimden memnunum. Giyinimim annem sayesinde iyi, kilomu iyi saklayıp aynı şekilde beni şık gösterebiliyor. Annemi severim. Babamı sevmiyormuş gibi konuştum, seviyorum değil ama sevmiyorum da değil. Onu önemsiyorum ama önemsemiyorum da bilmiyorum, karışık şeyler. Abim ve kız kardeşim var, abim yirmisine girecek, kardeşim dört yaşında. Annem otuzdört yaşında. Annem babam ile ondördünde evlenmiş görücü usül ile bir nevi zorla. Ne zaman birine anlatsa o günün akşamı yatakta ağlarım. Bir sevdiğim huyum daha, yatağa kadar ağlamadan durabiliyorum. Babam beni, bizi yaklaşık beş yıl önce bıraktı ve başka bir kadını sevdi. Sevebilir kalp bu ama annem gibi bir kadını böyle bıraktığı için kızgınım ben. Kardeşimi bıraktığı için kızgınım. Evet bu bölümlük bu kadar yeter. Ben Sabah sizlerdenim, sizlerleyim, içinizdeyim.
