HAYDAR

1. BÖLÜM

1. BÖLÜM
"Beni öldürmek o kadar kolay olsaydı keşke..."
Adanalı Deli Haydar

Sibel arabanın arkasında otururken hayatında yaşamadığı iki duyguyu aynı anda yaşıyordu. Mutlu ve heyecanlıydı. Abisine kavuşmadan önceki hayatı hep bir korku ve endişe içinde geçmiş ve Şeref'in onu öldüreceği günü sabırla beklerken ummadığı bir anda aydınlığa kavuşmuştu.
Şimdi abisini bulmuştu. Hatta artık kız kardeşleri bile vardı. Kocaman bir ailesi olmuştu ama bu duruma alışmak için zamanı olmamıştı, onların sevgisiyle yola çıkmıştı yine bir kaçış planının içindeydi ama bu sefer yalnız değildi. Yokluğun kimsesizliğin içinden koskoca bir ailenin ve karmaşanın içine düşmüştü ama bu sefer onun için umut vardı.
*
Haydar sürekli gözleriyle Sibel'in bakışlarını süzüyor ve onun ne düşündüğünü anlamaya çalışıyordu ama kadının onlarca kez değişen yüz ifadesinden hiçbir şey çıkaramamıştı. Israrla çalan telefonu dikkatini dağıtmıştı. Gözlerini yola dikmiş, soğuk kanlılıkla konuşmaya devam ediyordu. Sibel'in duymaması için elinden geleni yapıyordu.
Telefonu kapadığında gözlerini Sibel'e çevirdi.
"Her şeyi duydum bir daha ki sefere kısık sesle konuşmak için kendini bu kadar yormamalısın!"
"Emredersiniz hanımefendi."
"Beni sinirlendiriyorsun Haydar!"
"Öyle diyorsanız öyledir efendim!"
"Hay senin efendini..."
"Anlamadım..."
"Anlayacaksın, zamanla her şeyi anlayacaksın. Şimdi bana abimin ne dediğini söyle?"
"Şeref adamlarını İzmir'e yollamış her yerde abini arattırıyormuş. Anlayacağınız Adana'ya gitme planımız şu an için iyi oldu. Abinizi bulsa bile o  adam size ulaşması epey zor olur," dedi Haydar ama Sibel'in yüzünde ki ifade hiç hoşuna gitmedi.
"Sorun ne hanımefendi?"
"Şeref seni öldürecek..."
Ve sonrasında Sibel'i çok şaşırtan bir şey oldu.
Haydar kahkaha atıyordu. Arabanın içinde güzel sesi yankılanıyor Sibel'in içi mutlulukla doluyordu.
"Beni öldürmek için çok uğraşması gerekecek hanımefendi..."
"Sen onun nasıl bir adam olduğunu bilmiyorsun!"
"Sizde benim nasıl bir adam olduğumu bilmiyorsunuz!"
Sibel onun kahkahasından ve ardından gelen ürkütücü sözlerinden yüz ifadesinden korkmuştu. Belki de öptüğü adamı tanımıyordu.
O an hızla alnına vurdu.
'Ah salak Sibel sen o adamı hiç tanımıyorsun ki!'
*