Celine Dion

Hoofdstuk 1

"Ja, ik kom," roep ik naar René, die zegt dat we nu echt moeten gaan. Vlug trek ik mijn laatste schoen aan. Ik sta te wiebelen op de naaldhak van het rechter been om de schoen aan mijn linker voet te krijgen. Laatste avond hier in mijn thuis stad. Vannacht nog één keer slapen in het huis van mijn ouders en dan morgen door naar Toronto. Ik krijg mijn jas aangereikt van René en dan rennen we door de regen naar de klaarstaande auto. Ik begroet de chauffeur en de bodyguard. Het is al druk bij het concert centrum. Fans hebben de auto ontdekt en ik zwaai naar hen. Snel rijdt de auto naar de artiesteningang waar we rustig zonder publiek kunnen uitstappen. Gelukkig is het opgehouden met regenen. Ik begroet iedereen die ik in de gang tegenkom met een knuffel. Dan zie ik mijn naam op een deur staan. Dat blijft iets onwerkelijks, ondanks dat ik al jaren in het vak zit. Ik ga de kleedkamer binnen. "Wat ben je laat," zegt Manon als ik Denise en Tricia begroet. "Ik weet het. Ik...., stamel ik.... en een traan biggelt nu over mijn wang....."ben ongesteld geworden." "Och, nee...." en Manon trekt me tegen zich aan. Heel even troost ze me. Ik maak me los uit haar armen. "Kom ik moet opschieten." "Celine, emoties  mogen er ook wezen en zijn ook belangrijk." "Ik weet het, vanavond laat met René. Ik wil nu alleen maar andere schoenen aan, deze zijn nat." Ik krijg een paar andere en dan ren ik naar het podium voor de soundcheck. Nog een paar knuffels onderweg, ik krijg een microfoon en batterypack. Draden worden vastgeplakt aan mijn nek en rug, monitoren stop ik in mijn oren en dan ben ik er klaar voor.  Eerst de stemoefeningen, dan delen van liedjes, heerlijk dollen tussendoor en het uur is weer om. Terug naar mijn kleedkamer. René komt binnen. "Ging goed, meisje" en hij knuffelt me. Dan moet ik even huilen. René is het gewend en troost me. Dan verlaat hij de kleedkamer en loop ik de badkamer in. Ik ben me aan het uitkleden als Manon binnenkomt. "Manon ik ben finaal doorgelekt," zeg ik in paniek. "Rustig, liefje. Ga eerst maar eens even onder de douche staan." Het warme water ontspant mijn pijnlijke buik. Hier wil ik de rest van de dag en avond wel blijven. Maar na precies een kwartier komt Manon terug en moet ik me afdrogen. Waarom zijn handdoeken altijd wit in hotels en concertzalen. Ik trek een slipje aan met verband erin en een strapless flodder jurkje. Op slippers loop ik de kleedkamer weer in. Ik ga zitten achter de kaptafel en bekijk mezelf in de grote spiegel. Ik kijk triest uit mijn ogen. Logisch... zal ik ooit moeder worden? Niet als ik zo door ga met mijn leven, heeft dr. Ackerman, mijn gynaecoloog uitgelegd. Er is teveel stress in mijn leven. En de afgelopen jaren heeft hij gelijk gekregen. Weg met die sombere gedachten, ik heb zo een Meet and Greet.  Dan is er geen tijd voor sombere gedachten, dan moet ik vrolijk zijn voor al die mensen die me willen ontmoeten en daar veel geld voor betalen. Dat kan ik niet voor ze verpesten. Patrick klopt op de deur. "Nog vijf minuten, Celine," roept hij door de deur heen. Snel mijn kleding aan, schoenen. Nogmaals een borstel door mijn haar, weer haarlak en lippenstift. "Klaar," roep ik. Ik open de deur en wordt door Patrick naar René gebracht die de laatste tien meter met me meeloopt naar de ruimte waar de Meet and Greet plaats vindt. Het is een druk en vrolijk uurtje. Af en toe een bekende fan. In de loop der jaren leer je je trouwe fans iets beter kennen maar ik blijf het wonderlijk vinden dat mensen zo aan mij verslaafd kunnen zijn. Sommige weten meer over mij dan ik zelf. Als de laatste gast vertrokken is, heb ik nog tien minuten om me voor te bereiden op het concert. Weer omkleden. Nog even nieuw maandverband en een tampon in want ik ben veel te bang dat ik op het podium door ga lekken. Patrick komt me weer ophalen en loopt met me naar René en Michel. Ik word aangesloten op de muziekapparatuur. Ze wensen me succes . Ik krijg van René een knuffel, een kusje op mijn wang en we wisselen ons L.V. teken uit. Ik loop met Michel naar de trap onderaan het podium. Hij begeleidt me erop en dan sta ik alleen bovenaan de trap. Ik stop mijn monitoren in mijn oren. Ik hoor het publiek mijn naam roepen. Ik hoor de muziek spelen. De adrenaline jaagt door mijn lijf. Ik hoor Michel's zeggen: "she is on." Gelijk sta ik in de spotlight. Het moment is daar, ik ben begonnen. En dat voel ik goed in mijn buik. De menstruatiepijn neemt gelijk behoorlijk toe. Ik had paracetamol moeten nemen voordat ik het podium op ging. Na het eerste lied maak ik duidelijk dat er paracetamol klaar moet staan bij de volgende kledingwissel. "Komt goed" hoor ik via mijn monitor in mijn oor. Het volgende lied start. Het publiek is uitzinnig endan kan ik mezelf loslaten en opgaan in het concert. Het wordt een waanzinnige avond. Het is altijd fijn om in Montreal te zijn. Het zijn mijn eerste echte fans ooit. Alles kan in mijn moederstaal, maar toch zing ik altijd een lied in het Engels. Daar wordt altijd enthousiast op gereageerd. Ik wens iedereen een fijne avond met veel liefde, een veilige terugreis en buig voor de laatste keer vanavond. Ik draai me om en hoor aan de reacties van het publiek dat er iets te zien is op het moment dat ik de muziekanten en dansers bedankt. Snel draai ik me terug en ren het podium af. Ik ben doorgelekt, dat kan niet anders, gaat er door me heen. Waarom heeft niemand mij gewaarschuwd. Ik ren het eerste beste toilet op die ik tegenkom. Ik draai naar de spiegel en zie een grote rode vlek in mijn verder smetteloze witte jurk. "Nee," roep ik uit. "Hier is ze" hoor ik op de gang zeggen. Manon komt binnen en snikkend val ik in haar armen. René komt eraan, schatje," sust ze in mijn oor. "Kom dan gaan we naar je kleedkamer voordat het nog erger wordt. Manon opent de deur en daar is het heel druk nu. René komt gelijk naar me toe en neemt me van Manon over. Manon gaat achter me lopen zodat de vlek verder niet meer zichtbaar is voor andere als we weglopen. "Ik schaam me dood," fluister ik in René's oor. "Is niet nodig, schatje, dit hoort nu eenmaal bij het vrouw zijn. Ik kijk hem ongelooflijk en boos aan. "Iedere vrouw lekt wel eens door." "Ja klopt, maar toch niet op een podium terwijl ze in de spotlights staat waar een paar duizend mensen het zien." Weer moet ik huilen. "Dit staat morgen groot afgebeeld in de bladen," jammer ik. "Klopt," zegt René. "Maar daar is nu weinig meer aan te doen. Kom we gaan naar huis en dan maak ik een heerlijk warm bad voor je." Hij slaat zijn arm om me heen. "Mag ik eerst even wat anders aantrekken?" Hij opent de kleedkamerdeur voor me, als antwoord. Ik loop naar binnen en  ik krijg gelijk hulp van Denise en Manon bij het uittrekken van mijn jurk. Als mijn slipje uitgaat, voel ik me misselijk worden. Mijn overvolle tampon glijdt door de zwaarte ervan gelijk uit me in het maandverband. Dan volgt er een golf bloed en stolsels die achter de tampon was opgehoopt op de grond. Dat is de druppel voor mij en ik begin te kokhalzen. Gelukkig heeft Denise het door en geeft me een dichte prullenmand aan, net voordat de eerste golf braaksel op de grond dreigt te belanden. Ik voel me dizzy worden. "Ik wil graag zitten," stamel ik. Iemand gooit een dikke opgevouwen handdoek op de bank voordat ik erop ga zitten. Iemand duwt mijn hoofd omlaag. Een ander houdt mijn haar omhoog. Dan begin ik weer te huilen. "Ik wil naar huis." "Dat gaan we ook doen, schatje. Kom maar." Ik krijg een shirt aangetrokken. Iemand trekt me een grote slip aan met voldoende verband erin, gevolgd door een broek zonder sluitingen. Wankelend loop ik tussen Manon en René mee naar de auto. Ik voel me zo klein en vernederd nu. In de auto ontstaat een discussie over in bad gaan. Er wordt besloten dat ik niet in bad mag, nu ik zo dizzy ben. Dus thuis word ik in bed gelegd en krijg ik een warme kruik op mijn buik. René komt niet veel later naast me liggen en legt zijn warme handen over mijn buik. Ik houd me slapende omdat ik nu geen behoefde heb om te praten of te huilen.