Powerless

1. Het kamp

Samen met Amy, mijn beste vriendin, loop ik door de stad. We gaan in een kroeg zitten en gelijk bestelt ze bier. Zij is al achttien en geniet er van dat ze mag drinken. Ik drink niet omdat het alleen maar nadelen heeft en omdat mijn ouders me dan zouden vermoorden.
'Weet je wie ik nou echt raar vind,' hikt Amy na haar zoveelste biertje. Kort sein ik de barman geen alcohol meer te schenken en reken ik alvast af.
'Wie Amy?'
'Superhelden. Ze vechten voor ons en vervolgens zijn ze weg. Poef! Ze nemen geen credit en verbergen wie ze zijn. En weet je waarom?'
'Waarom?'
'Omdat ze bang zijn. Het zijn kippetjes zonder hun masker. Ik wed dat ze zelfs als kluizenaars ergens in een bos leven. Alleen.'
'Dat zal wel ja. Kom op. We gaan naar huis.'
'Oh kom op. Nog een drankje.'
'Nee nee. Dat zei je drie drankjes geleden ook al. Kom op.' Ik pakte haar bij de schouder en nam haar mee de bus in. Bij haar thuis legde ik haar in bed en zette ik een glas water en een paracetamol op haar nachtkastje. Toen ik op mijn horloge keek zag ik dat het al half elf was. Ik belde mijn moeder.
'Mam?'
'Hè hè je belt. Waar ben je?'
'Bij Amy. Ze had iets te veel op.'
'Kom zo snel mogelijk naar huis.'
'Ik kom er aan mam.'
Ik hing op en verliet zachtjes het huis. Thuis zaten mam en pap op de bank me op te wachten.
'Sorry dat ik drie kwartier te laat ben. Maar kom op, ik was met Amy aan het dollen en het is nog niet eerder gebeurd.'
'Voor deze keer laten we het gaan, maar vergeet niet dat je een verantwoordelijkheid hebt. We moeten je altijd kunnen bereiken en er op kunnen vertrouwen dat je gewoon op tijd thuis bent,' zei pap.
'Weet ik, weet ik. Oh en volgens Amy zijn jullie kluizenaars.' Met een lach rende ik naar mijn kamer en konden pap en mam niet reageren. Boven pakte ik mijn tas voor school morgen en vervolgens ging ik op bed liggen. Stomme verantwoordelijkheid. Ik zuchtte en staarde naar het plafond. Toen deed ik mijn rolluiken dicht, mijn licht uit en ging ik in kleermakerszit op bed zitten. Van ijs begon ik kleine kristalletjes te maken. Vervolgens vormde ik figuurtjes die begonnen te dansen en te bewegen. Ik glimlachte en kreeg inspiratie voor een nieuwe tekening. Net toen in de schets af had, werd er op mijn deur geklopt. Mam kwam mijn kamer binnen.
'Lieverd ga jij ook slapen? Het is twaalf uur.'
'Ja mam.' Ik sloot de computer af en trok een pyjama aan.
'Oh en vergeet niet dat aanstaand weekend het kamp is met de rest van de groep. Bereidt je daar goed op voor,' voegde mam er nog achteraan. Ik knikte. Dat wist ik al lang. En ik ben al voorbereid. Een keer in de twee weken komen de kinderen van superhelden een weekend samen om te trainen op het hoofdkwartier. Dit weekend is er een jaarlijkse trip waarin ze moeten laten zien wat ze geleerd hebben en wat hun vorderingen zijn geweest. De sterksten vormen de leiders van de groep zodat ze voorbereid zijn op hun taak in een later stadium van hun training. De groep waarin ik train is erg hecht, maar ik ben de enige waarvan ze de kracht niet weten. En dat is maar goed ook. Bloedstuurders worden gezien als freaks. Niet dat het uitmaakt, ik ben ook zonder kracht een van de drie sterkste. Ik zucht en ga slapen. Morgen weer school. Jippie! Proef het sarcasme maar en spuug het uit. Dit is mijn laatste jaar en dan ben ik er van af.

Samen met Romy, Marit en Amy fiets ik naar school.
'Waar beginnen jullie mee?' vraagt Marit.
'Nederlands. Van Bens. Jullie?' antwoord ik kort.
'Maatschappijleer,' gaapt Romy.
'Frans. Heeft een van jullie dadelijk een paracetamol?' vraagt Amy.
'Ik. Ik zag het wel aankomen na gisteren,' lachte ik.
'Zo erg was het niet!'
'Lieverd je had negen biertjes op en kon niet eens meer kijken waar je liep. Je zat tegen comazuipen aan!'
'Als je het zo zegt is het wel erg ja,' mompelt ze. Marit, Romy en ik lachen en we zetten onze fietsen in het rek. Zodra we vanuit de kluisjes door de gang lopen, word ik bij mijn heup gepakt en tegen de muur gedrukt. Ik gebaar de meiden door te lopen en richt me dan op de jongen die zijn armen naast mijn hoofd pint.
'Wat moet je Damon?' vraag ik bot.
'Mijn aanbod om woensdagavond uit te gaan staat nog steeds. Ik wil je graag beter leren kennen,' zegt hij.
'Ik vertrouw je niet. En volgens mij was ik best duidelijk toen ik zei dat we trainingspartners zijn en tijdens sommige lessen klasgenoten, maar daar houdt het bij op. Dus ik sla je aanbod weer af.'
'Jammer. De koningin buigt nog steeds niet.'
'Oh big bully's gotta cry now?' zeg ik sing-songy.
'En daar is de Queen of sass zoals ik haar ken. Pas maar op majesteit.'
'Voor jou echt niet badboy.' Ik ga onder zijn arm door en loop naar het lokaal. De dag gaat langzaam en pas bij de eerste pauze lijkt er wat leven in me te komen. Wat wil je anders met maandagen? In de pauze is Romy als eerste bij me.
'Wat moest Damon?' vroeg ze.
'De uitnodiging voor de date stond nog. Ik heb hem afgewezen.'
'Wat ga je tegen de rest zeggen?'
'Dat ik zijn reputatie als badboy vernachel. Wat er ook gewoon gebeurd.'
'En eh... ben jij zenuwachtig voor dit weekend?'
'Nope. Maar ik vind het nog steeds niets dat Damon ook mee gaat. Ik vertrouw hem voor geen meter.'
'Oh kom op. Hij valt wel mee.'
'Wie valt mee?' Amy en Marit komen bij ons aan tafel zitten.
'Oh eh Jayden. Zijn gay gedrag. Ik vind dat hij wel iets te obvious is,' zeg ik snel.
'En daar was ik het niet mee eens,' zegt Romy. Er ontstaat een verhitte discussie tussen Marit en Amy en Romy en ik kijken elkaar veel betekenend aan. Ook met haar zit ik in de trainingsgroep en ook zij gaat mee. We kennen elkaar al jaren en ieder jaar is ze weer stik zenuwachtig. Wat we dit jaar precies gaan doen, maar we weten dat we gaan kamperen zonder volwassenen en dat we ons zelf moeten redden. Maar er komen meer opdrachten aan vast te zitten. We weten alleen niet welke.
'Jij hebt nog maar een uur of niet, Flo?' Ik knik.
'Gelukkig wel. Meer uren op een maandag houd ik niet vol.' De meiden lachen en ik kijk ze verbaasd aan.
'Ik meen het!' Even is het stil en dan lachen we met z'n allen. Alleen met hen kan ik zo lachen. Samen met Amy loop ik naar tekenen, mijn laatste les.
'Ben je inmiddels thuis weer begonnen?' vraagt ze.
'Ja. Op mijn computer.'
'Man hij is zo mooi. En je kan hem verzetten en hij is grafisch. Jaloers!' Ik lach en gaf haar nog een paracetamol.
'Dank je. Je kent me goed.' Ik glimlach naar haar. Daar zijn we vriendinnen voor.