KATİL-(TAMAMLANDI)

❶

-Aptal! Çocuğun burada yaşadığına emin misin?

-Yani, sanırım..

-Ne demek sanırım? Sen beni çıldırtmak mı istiyorsun meral? Bu saatte burada olmamız yetmezmiş gibi bide çocuğun burada olduğundan emin olmadığını söylüyorsun.

Çok sevdiğim arkadaşım(!) sırf hoşlandığı çocuğun evini öğrenmek için ıssız bir sokağa gelmiştik ve saat 22:30 geçmek üzereydi.

- off! Çok abartmıyor musun sence de?

Gözlerimi devirdim ve merali arkamda bırakıp ilerlemeye başladım.
Bir yandan söyleniyor bir yandan da adımlarımı hızlıca atıyordum. Bu ürkütücü ve ıssız sokakta daha fazla kalamazdım.

Arkamda ki adım seslerinin kesildiğini fark ettiğimde sinirle arkamı döndüm.

-Meral?

Kimse yoktu.. Ah bu kız şaka yapacak tam da zamanı buldu.

-Meral , gerçekten komik değil!
Nereye saklandın?

Sokağın yanlarında dizili çok eski olmasa da bakımsız ve terk edilmiş binalar vardı. Meral bunların girişine saklanmış olabilirdi ama bende binaya girecek cesaret yoktu...

-Lütfen meral, çık artık saklandığın yerden korkmaya başladım!

Etrafta ne ses vardı ne de bir hareket.
Issız sokakta lamba olmadığı için çok karanlıktı sadece ay ışığı ve telefonumun flaşı etrafı aydınlatıyordu.
Gelen bildirim sesi sokakta yankı yaptı.
Tam zamanı ya şarjımı okulda gün boyunca oyun oynayarak azaltmıştım ve şimdi bitmek üzereydi.

Yere duvarın kenarına çöktüm ve dizlerimi kendime doğru çektim.
Belkide Meral çoktan geri dönmüştü.
Numarasını aradım fakat açmadı.
Gözlerim dolmuştu.
Çok kolay ağlayan ve korkan bir insandım ve bu yüzden çok fazla dalga geçilmiş tim.

Bu işin sonu iyi değildi.. Tam 1 saat beklemiştim o sırada polisi aramıştım tam açtıklarında ise tek kelime edemeden şarjım bitip telefonum kapanmıştı.

Belkide çoktan eve gitmişti.
Ayağa kalkıp geri yoldan dönmeye başladım, binalardan uzak bir şekilde ilerliyordum.
Arkamdan ayak sesi duyunca yüzüme kocaman bir gülümseme ekleyip arkama döndüm ve 'Meral' diye bağırdım.

Gördüklerim karşısında kıpırdayamadım.
Korku bir pençe olup kalbimi sarmıştı.
Karşımda uzun, yüzü gözükmeyen, elinde ise bir kıza ait olduğu belli kafayı tutan biri vardı.
Saçlarından tuttuğu kafadan yere kan damlıyordu ve ses beynimde çınlıyordu.

Ayaklarım yere mühürlenmişti.
Hareket etmeye çalışsam bile donup kalmıştım.

Ağzımdan bir hıçkırık kaçıp duvarlarda yankılandı.
Bana doğru bir adım atıp kahkaha attı ve adımlarını hızlandırıp bana doğru gelmeye başladı.

Çığlık atıp sokakta koşmaya başladım ben çığlık atıp 'dur, lütfen! ' desem de kahkaha atıp daha da hızlanıyordu.
Sağa doğru dönmem gerekirken arkama doğru bakmaktan önümdeki duvarı görmedim.

Son gördüğüm şey ise kocaman bir gülümsemeydi...