Didem Madak'ın ahlar ağacı gibiydi tüm uzuvları; hepsi ahlıyordu, hepsi sızlıyordu, hepsi ölüyordu...
Ölmeden ölünür mü hiç? Ölünürmüş ya; ruh ölürmüş, bilinç ölürmüş, yaşama hissi ölürmüş...
Ölmek ne kadar basitmiş öyle...
Ölmek ne kadar acıymış öyle...
Ölmemek ne kadar kahrediciymiş öyle...
Ölmek diyorsunuz ya; ölmek ölmemekmiş.
