Yıldızlar onları seviyorum , zafım var onlara .
Beni mutlu ediyor çaresiz anımda , yanımda oluyorlar , gece gündüz fark etmez hep benle oluyorlar beni terk etmeyen kişiler onlar beni seven , beni gören , benle mutlu olan ağlayınca bile benle olan bir kimseler.
Gene yetimhaneden kaçmış gece gece izliyordum onları soruyordum 'nasıl bu kadar güzelsiniz ?' hep istiyorum yanlarına gitmek , onlarla başkalarına ışık saçmak ama olmuyor, karşılık vermek istiyorum . Hep sadece onlar ışık saçıyorlar benim renk almayan hayatımda bile .
Yavaş yavaş uykum geliyor ve onlara veda etmenin vakti geldiğini anlıyorum , üzülüyorum tabi. Doğruluyorum yerimde çimler hafif nemli sabah yağmur yağmış , son kez bakıyorum ve ezberlediğim yolu yürümeye başlıyorum az kaldı tam yalnızlığıma 18 ime girmeme tam 42 gün .Korkuyorum, ben ne olacaktım .
Kim alacaktı beni gene gözlerim doluyor ama buna kalmadan sessiz olmam gereken yere geliyorum . Alçak duvara çıkıp biraz soluklanıyorum duvardan atlarken dikkat ediyorum kimse duymasın görmesin diye ve başarıyorum .
Yukarı odama çıkıyorum yatağa yatıp düşünüyorum , ne yapacağım daha ne kadar hayal edeceğim , hayatım derslerim kadar başarılı olacak mı ?
Umarım .
Astronomi okuyordum ve sınava girmiştim 3 gün sonra her şey belli olacaktı başarılı olursam bir iş sahibi olup belki kurtulacaktım , olmazsam işte o zaman hayatla karşılaşacaktım .
Bekliyordum ve biliyordum birine bağlı yaşamak istemiyordum tek isteğim başarılı olmak ve yıldızlara kavuşmaktı . 8 yıldır böyleydi kalk, ye ders çalış, ye, uyu. Gene bir umutla kapadım gözümü , yarın aynı olacaktı günüm sıkıcı geçecek ve 24.00 de yıldızlarıma kavuşacaktım. Gözlerimi kapattım,uykunun kollarına yavaşça attım kendimi .
Ben , KİM Taehyung yıldızlara düşüyorum .
