Anlamsızlıklar

#7#

Bazen gidiyorsun. Gideceğin hiç yerin yok ama gidiyorsun. Kalacak yerin de yok zaten. Gidiyorsun ama, sen kendin bile değilsin. Gidiyorsun ama gitmek istediğinden bile emin değilsin. Gidiyorsun ama pişmanlıklarını da sürüklüyorsun peşinden. Sen gidiyorsun ve kalıyorsun aynı zamanda. Giden de sensin, kalan da. Hisseden, yaşayan sensin ve ölen de sensin. Avludan, yağan yağmuru seyreden sensin; yağan yağmur da sensin. Kül olan tüm anılar sensin, onları yakan ateş de sensin. Özleyensin, sevensin ve bir de gidensin. 

 Neden her şey olmaya çalıştın? Her şey olmaya çalışırken, nasıl hiçbir şey olamadın?

Avuçlarında ellerinin yerine kalp kırıklarını tutuyorsun. Çiçekler açıyor, sen soluyorsun. Bulutlar kayboluyor, sen bulanıklaşıyorsun. Ayaklarının altında bir diken, geçmişin; kalbinin ortasında kocaman bir acı, hislerin. Sen her şeyin ortasında, annesinin elini bırakmış ve kaybolmuş bir çocuk gibisin. Sen kaybolmuşsun. Sen kaybetmişsin kendini ve her şeyini. 

 Bazen hazırsın sanıyorsun. Bazen küçük sıyrıklarla atlatırsın sanıyorsun. Ama göğüs kafesinde kocaman bir delik açılıyor. Bu boşluk yaşamın oluyor, nefesler alıyorsun derin derin. Ama yaşayamıyorsun. Yüzünde solan binlerce renk oluyor, kalbinden yitip giden umutların oluyor. Gecelerine kahroluşların sığıyor. Anımsıyorsun, bazen fotoğraflarına bakıyorsun. Acıyorsun ve sadece şarkı dinliyorsun. Dinleyecek şarkı kalmayana kadar, dinlemek istiyorsun. Ömrünü kısaltmayı, kalan tüm kısımda ölmeyi diliyorsun. 

 İçinde kopan çığlıkları duyuyorsun. Durmaksızın kanayan yaranın yerini biliyorsun, sebebini biliyorsun. İçindeki bu kocaman acının sebebini biliyorsun. Sebebi sensin, sebebi senin eksikliğin. Sebebi senin tam olamayışın. Sebebi yarım kalmışlığın. Ruhun tamamlanışını tatmış bir beden, yarım kalmanın acısını fark eder. Ruhu hiç tamamlanamayan bir insan ise, yarımlığını fark edemeden, yaşamaya devam eder ve mutlu zanneder kendini.

 Sensizliğin sarsıntısıyla yıkılmış çehremin, zerrelerinin enkazına bir bak. Kalan bu gereksiz yığınla, bir yaşam oluşturulabilir mi? Bir hayat çıkar mı bu parçalardan? Mutluluk, sevgi, aşk, heyecan olur mu? Olmaz hiçbiri işte. Olursa belki bir bulut olur. Ve ben, o bulut olursam eğer. Yine senin gökyüzünde süzülmek isterim. İşte ben böyleyim. Biraz serin bir rüzgarım. Bazen soğuk bir yağmurum. Ben üzgünüm. Serin rüzgarlı, soğuk yağmurlu bir gün kadar.

"Üzgünüm."