KIZIM

BİR

Tahmin ediyor muydunuz bilmiyorum ama yeni hikayemle karşınızdayım.
Çok sevmeniz dileğiyle, sizlere Barlas ve Sedefin hikayesini sunuyorum...

Multimedia: BARLAS
***
Kuşların cıvıltısı kulağıma bugünün güzel geçeceğine dair bir şeyler fısıldıyordu.
Umarım dedikleri gibi olurdu.

Tahta kaşığa aldığım tereyağını tavaya bıraktım. Önceden ısıttığım tavada yavaşça erirken kokusunu bütün mutfağa yaymıştı.
Gözlerimi kapattım ve kokuyu içime çektim.
Koku her zaman için önemliydi, bir yiyeceğin yenilebilir olup olmadığını  anlamak burdan geçerdi.
Eğer ıssız bir amazon ormanında  kaybolmamışsanız tabii.
Çünkü oradaki meyveler görünüşlerine ve kokularına aldanılmaması gereken küçük yalancılardır.
Kokusu ve capcanlı kıyafetiyle sizleri büyülerler.
Ağzınıza attığınız anda da sizi zehirlemeye başlar...

Tıpkı hayatın bize sundukları gibi...

Çırptığım yumurtamı da tavaya döktüm.
Üzerine biraz kekik ve karabiber atarak tavanın kapağını kapattım.
Ocağın altını kıstım ve dolabın en nadide parçası olan pembe biberona uzandım.

Sophia'nın sesini duyar duymaz hazırladığım sütlü karışımı sallaya sallaya odasına doğru koşmaya başladım.
Kapıya geldiğimde her sabah beni görünce bahşettiği güzel gülümsemesine biraz daha şahit olabilmek için bir süre öylece dikildim.
Elimdeki sütü görüp mızmızlanmaya başlayınca eline sütü tutuşturup onu kucağıma aldım ve mutfağa götürdüm.
Tavadaki yumurtamın altını kapattım ve Sophia'yı sandalyesine oturttum.

Bende yumurtamı bir tabağa aldım , yaptığım kahveyi de masaya koyduktan sonra bebeğimle birlikte kahvaltımız başlamıştı. Sanırım Sophia 1 yaşını doldurduğundan beri en çok sevdiğim şeylerden biri de onunla kahvaltı masasına oturabiliyor olmaktı.
Önceleri fazla bilinçli olmadığından anlaşmamız zor oluyordu şimdiyse benimle neredeyse sohbet ediyor, ben konuşurken dikkatlice dinliyordu.

Türkiye gelmemizin üzerinden 8 ay geçmişti.
Buradaki yeni hayatıma alışmam biraz zaman almış olsa da komşularımı sevmiştim.
Bana kendimi hiç yalnız hissettirmiyorlardı.
Bir ailem olmadığı için komşularım veya arkadaşlarım benim için hep çok değerli olmuşlardı.

Beni sahiplenen tek kişi teyzemdi. Oda İngiltere de kalmıştı. Burada yapayalnızdım. Sophia henüz büyük olmadığından henüz bir aile ferdi sayılmazdı.
Ama en yakın arkadaşlarım Sinan ve Busenin hakkını yiyemezdim.
Her zaman yanımda olmuşlardı ve benimle birlikte İngiltereden Türkiye' ye gelmişlerdi.
Onları oraya bağlayan bir şey yoktu zaten aileleri Türkiyedeydi,  İngiltereye okumaya gelmişlerdi.

Sophia'nın babası artık onu ve beni istemeyince bizde buraya geldik.
Eroin bağımlısı bir sevgilinin çöpten başka bir halt olmadığını anlamam neden bu kadar uzun sürdü bilemiyordum. Fakat Tobias' a bana bu kadar güzel bir hediye verdiği için teşekkür borçluydum;
Kızım Sophia... benim için dünyalara bedeldi.
Planlı bir hamilelik değildi.
Öğrendiğimde şok olmuştum hatta bir bebek sahibi olmak için çok genç olduğumu düşünüp aldırmaya bile kalkmıştım.
Tobias da beni bu konuda desteklemişti.
Fakat Sophia'yı dünyaya getirmek istediğime karar verince benden uzaklaşmaya başladı ve en sonunda da terk edip gitti.
Ne mükemmel bir baba ama(!) 
Sophia gibi mükemmel bir varlığı hayatında istemeyerek çok şey kaybetmişti.
Belkide istemediği şey bendim, benimle bir ömür geçirmek istemiyor olabilirdi.
Bunları düşünmeyi bırakmaya çalışalı birkaç ay olmuştu.
Gereksizdi. Ne için gittiyse gitmişti. Beni mutlu eden birini bırakmıştı zaten geride...
Bu düşüncelerimle birlikte kafamı Sophia' çevirdim.
Sütünü bitirmek üzereydi. Bugün onu ilk defa birine bırakacaktım.
Önceleri kimseye bırakamadığım için iş bakmaya vaktim olmuyordu. Ama artık elimdeki paranın bitmesine az kalmıştı.
Bir an önce bir iş bulmalıydım.
Telefon çalınca masadan kalktım ve tezgahın üzerindeki titreyen ve aynı zamanda ışığı yanıp sönen cihazı elime aldım.
Sophia uyuduğu zaman bir şekilde telefonu duymalıydım.