Sterrenstof

1.

Nooit genoeg woorden om te kunnen beschrijven  wat je eigenlijk voelt en mee maakt.
Nooit genoeg tijd om alles uit te leggen en alles te kunnen begrijpen.
Bonken in mijn hoofd, mijn buik die omkeert.
Maar ook mijn hart die sneller gaat kloppen en de leegte van binnen zo opwarmt.
De comfort die je me bied en het gevoel van eenzaamheid compenseert met het gevoel
van houden van.
Het net-niet-helemaal bereikbare eindje waar wij met zijn alle hopeloos naar opzoek zijn.
Iets wat ik in jou gevonden heb, mam.

De draad proberen op te pakken op eigen benen, maar telkens terug vallen doordat we ons eigen gat graven.

Lijkt bijna onmogelijk, niet?
Verdronken in je eigen gedachtes. Dwarrelend door je hoofd en ze houden je in hun greep.
Houden van iemand die inmiddels niet meer bij je kan zijn.
Schijnt het mooiste op aarde toch moeilijker te zijn dan het lijkt.
Elkaar excuses moeten aanbieden voor onze mindere kanten, onze fucked up kanten die ontstaan zijn door littekens en vernederingen.

Onze naïviteit zal onze dood worden.
Denken dat we alles weten en slim genoeg zijn om het zelf aan te kunnen, maar blijven onszelf tegen werken in alles wat we doen.

Want dat zijn onze doen en laten.
Daar zijn we mens voor.

Zou het dan zo zijn?
Dat liefde niet gemaakt is over houden van ?
Liefde bestaat uit pijn.

Het is op je bek gaan en opstaan maar ik had niemand liever bij me gehad dan jou mam.
Nu sta ik er alleen voor.
En moet ik alle klappen opvangen.
Maar is dat niet juist waar we allemaal zo naar zoeken?

Het gene wat ons het gevoel geeft dat we leven.