Kısa Korku Hikayeleri

-Evimin Karşısındaki Sokak Lambası-

17.06.2019

Bu tarih benim hayatıma kabus gibi girdi.Çünkü artık bir hayatım yok.Yaklaşık 7 ay önce tam bu tarihte kapımın önünde bir kağıt bulmuştum.Kağıdın ne olduğunu ve nereden geldiğini bilmiyordum.İlk başta ev sahibim Peter'in bıraktığını düşündüm ve daireme aldım.Haziran ayında olmamıza rağmen San Fransisco'da hava yağmurluydu.Saat 23.15'ti ve salon penceremin baktığı sokak kapkaranlıktı.Sadece 50 metre ilerideki ve tamda karşımda duran sokak lambası yanıyordu.Tek başına duran o sokak lambası her ne kadar masum gözükse de öyle olmadığını kağıdı okuduktan sonra anlayacaktım.İşimin getirdiği stres doğrultusunda artık kimseye tahammül edememeye başlamıştım.Sevgilimden ayrılalı 5 ay,Ailemi kaybedeli ise 2 yıl olacaktı.Tüm bunları işimde terfi almak için kalbimin derinlerine gömmüştüm.Şu anda benim emrimde çalışan 8 grup vardı ve ben çalıştığım şirketin CEO'su olmaya çok yaklaşmıştım.Dolaptan soğuk bir bira çıkardım ve televizyonumu açtım.Saat hızla ilerliyor,üzerimdeki streste aynı hızda artıyordu.

Saat 00.48'i gösterdiğinde masamın üzerinde duran kağıdı tekrardan fark ettim.Üstünde isim falan yazmıyordu.Katlanmıştı."Bay Peter kira için mi göndermişti acaba?" diye düşünmüştüm.Kağıdı açtım içinde ise "Yarın saat 02.16'da 9. caddenin ortasında.Eşyaları getirmeyi unutma bu sefer her şey kusursuz olmalı..." yazıyordu.Donakalmıştım.Yaklaşık 2,5 dakika etrafıma mal mal bakınmış ve bu notun ne anlama geldiğini anlamaya çalışmıştım."9.cadde de neresi oluyor? Bu not neden benim kapımdaydı?" Pencereye yaklaşmıştım ister istemez.Tam karşımda duran bomboş caddeye bakıyordum.Sokak lambasının ışığı 3 saniyeliğine kesilip hemen açılmıştı ve gördüklerime inanamamıştım.Daha 3 saniye önce üzerinde hiç bir şey bulunmayan sokak lambasında 9.Cadde yazıyordu.Geriye doğru yavaş yavaş adımladım."Stresten kaynaklı herhalde." diye düşünüp kendimi deli yerine koymak istemiyordum ancak gördüklerim doğruydu.Sokak lambasında 9.Cadde yazıyordu.

Zar zor yatağıma gitmiş uyumuş ve çoktanda uyanmıştım.Saate baktığımda daha 08.21'di.Telefonumu alıp salona geçtim ve koltuğumda biraz oturdum.Telefonumu kurcalarken ailemle çekildiğimiz son Noel fotoğrafını gördüğümde göz yaşlarımı tutamamıştım.Ancak göz yaşlarımı sildiğimde çekildiğimiz fotoğrafın arkasındaki sokak lambasına odaklandığımda 9.cadde yazdığını gördüm.İşler ilginçleşmişti.Git gide korkmaya başlamıştım."Şizofreni olmuyorumdur değil mi? Tanırm sen yardımcı ol! Yüce İsa !" diye evde bağırmıştım ve hemen odama gidip üstüme bir şeyler geçirmiştim.İşe gidecektim ve bütün bu olanları en yakın dostum James ile paylaşacaktım.Evden çıkıp arabamı park ettiğim yere gittim ve son hızla işyerime doğru yola koyuldum.Vardıktan sonra arabamı garaja park edip hızla odama gittim.Kapıyı kapatıp James'i odama çağırdım."Ne oldu Craig? Sorun ne? Solgun gözüküyorsun." dedikten sonra tüm olayı ayrıntılı bir şekilde anlattım.O kağıdın şu anda evde olduğunu,sokak lambasında 9.cadde yazdığını,ve ailemle çekildiğim son Noel fotoğrafında 9.cadde yazdığını gösterdim."Dostum hadi ama! Bak şu anda çok streslisin ve son zamanlarda gerçektende zor olaylar atlattın.Normaldir.Takma kafana." dediğinde sinirden kudurmuştum adeta.

"Bak James.Zor olayları atlattım.Umurumda değil artık o olaylar. Bugün bir olay olacak ve o olayda bende varım dostum!Şimdi bu gece bana gelebilir misin?" lafı bitirdiğimde odaya Harry girip bir ihtiyacım varmı diye soracakken "Çıkabilirsin Harry bir şeye ihtiyacım yok" dedim.Kapıyı kapadıktan sonra James söze girdi:

"Tabii dostum.Sen kendini iyi hissedeceksen tabii."

İşten çıkıp eve geldiğimde yaptığım ilk şey sallanan sandalyemi pencerenin yanına çekip o sokak lambasını izlemek oldu.Eve erken gitmiştim.Saat 18.34'ten 01.28'e kadar izlemiştim.İzlerken çok şey düşünmüştüm.Ailemi,ayrıldığım sevgilimi,yaşadığım bu olayları...Cevap bulamıyordum.Sandalyeden hiç kalkmamıştım.Yaklaşık 7 saattir pencerenin karşısında oturuyordum.Kağıttaki saate çok az kalmıştı.James'i aramaya çalışmıştım ancak telefonu kapalıydı.Ardından gelen bir arama telefonumu titretmişti.

"Craig?Orda mısın?"

"Evet.Ama siz kimsiniz?"

"Beni tanıman lazım Craig.Kağıdı almış olmalısın."

"Kağıt mı? Ne kağıdından bahsediyorsunuz?"

"Bana aptal taklidi yapma Craig.9.cadde'yi bilmiyor olamazsın!"

"Bakın ben o kağıdı kapımın önünde bulunca bana geldi sandım.Size söz veriyorum kimseye bir şey söylemem.Zaten kimse bilmiyor!"

"Ah.Ne kadar da salaksın Craig.Bütün bu olayları bir tek senle ben bilmiyoruz değilmi?Örneğin James'te biliyor olmasın sakın!?"

"Sen.Sen onu nereden biliyorsun! O iyi mi? Ona ne yaptın seni pislik herif?"

"Korkma Craig ben sadece sana hizmet ediyorum.Saate bir bak. 2.05'i gösteriyor.Zaman geçiyor Craig.Bugünü asla unutmayacaksın.Şimdilik kapatıyorum.Kendine dikkat et Craig!"

Telefon kapansada soru sormaya devam etmiştim.Saat 02.10'du.6 dakika sonra bir şeyler olacaktı.Hemen telefonumdan 911'i aradım:

"911.Acil durumunuz nedir?"

"Merhaba ben Craig Allerson.Bir ihbarda bulunacaktım."

"Bay Allerson sizi dinliyorum."

"Ben San Fransisco'da NewSplit adlı apartmanda oturuyorum ve yaklaşık 5 dakika sonra bir olaylar olacak.Yüce İsa sen yardım et!"

"Bay Allerson nasıl bir olay olacak.Bize detaylarını anlatmanız lazım."

"Bilmiyorum ancak 9.cadde acil ekip göndermenizi istiyorum.Hemen! Lütfen!"

"Bay Allerson bize tam adresi tarif eder misiniz?"

"San Fransisco NewSplit apartmanı 12.caddenin arkasında kalıyor.Karşımda ise 9.cadde var."

"Yerinizi tespit ediyoruz lütfen dayanın Bay Allerson."

"Bakın 3 dakika içinde bir ekip gelmezse Tanrım bir olay olacak ve bunu kimse bilmiyor!"

"Bay Allerson eğer bir şaka yapıyorsanız burası yeri değil lütfen bize nerede olduğunuzu söyleyiniz."

"Dedim ya NewSplit apartmanı 12.caddenin arkasında kalıyor!"

"Bay Allerson öyle bir apartman yok!"

"Ne!?"

Telefon kapanmıştı ve saat 02.14'tü.Tanrım artık karşımdaki sokak lambasına bakmaktan korkuyordum.Neler oluyordu? Neden bu olayların içinde ben vardım?2 dakika sonra belkide ölecektim.911'deki kadın neden adresimi bulamadı.Delirmek üzereydim Tanrım!

"Bay Craig!" diye bağıran korkunç bir ses duydum.Bu ses sokaktan geliyordu.Tüylerim diken diken olmuş ve korkudan adeta kalp krizi geçirecek gibi olmuştum.Korkumu yenip yerden kalktığımda sokak lambasında ismimin yazdığını gördüm.ve ensemde soğuk bir namlu hissettim.

"Çıkabilirsin Harry!"