Bekeren

1 (Dalan)

Die avond, diep onder de bewoonde wereld kwam er een mol met een pakketje op zijn rug zijn slaapkamer binnen.

Eindelijk, zijn eerste opdracht sinds hij B. had bekeerd, niemand had verwacht dat hem dat zou lukken, ze hadden verwacht dat hij hem had moeten vermoorden, maar tegen alle verwachtingen in.. Hij had zijn pakketje inmiddels open en bekeek de opdracht.

Wat was dit?! Een meisje beteugelen? Dat moest een grap zijn! Hij was veel beter, dit was geen opdracht voor hem. Dat had die toch bewezen met de vorige ? Hij had toch boven verwachting gepresteerd? Hij was ervan uitgegaan dat hij nu hoger op de ladder stond, maar misschien was dit een opdracht om te zien of hij nog steeds loyaal was aan de autoriteiten of hij niet te arrogant was geworden... Als dat zo was zou hij zeker niet falen, een tweede van zo'n opdracht zou hij nog kunnen doen, maar bij een derde zou hij uit zijn vel springen. Zover zou het hopelijk niet komen, maar hij moest zich eerst concentreren op treiteropdracht-1, zoals hij het was gaan noemen.

Hij klom omhoog en liep naar het adres wat hij had gekregen, hij kende de stad op z'n duimpje dus kon hij zijn opdracht beter bekijken tijdens het lopen. Dit meisje, eens zien, 11 voorgangers die het niet was gelukt haar te beteugelen, mannen en vrouwen, stuk voor stuk goed getraind. Ze was 15 jaar, hij bekeek de foto, leuk om te zien maar niet speciaal, niet iemand die je aandacht zou trekken in het voorbijgaan. Hij zou bij haar op school worden geplaatst met bijna precies hetzelfde profiel als zij, alleen zou hij geen Natuur Leven en Technologie hebben, wat dat dan ook mocht zijn. Weer naar school, een plek waarvan hij had gehoopt er nooit meer heen te hoeven, hij was benieuwd naar het meisje die de oorzaak was van het feit dat hij weer naar school moest, zou het kwaad kunnen even langs te gaan, voordat hij naar zijn "huis" liep? Hij had een huis gekregen om niet abnormaal over te komen en zodat hij haar eventueel mee kon nemen daar naartoe.

Hij vroeg zich af hoe zijn voorgangers hadden kunnen falen en waarom dit ene meisje zo bijzonder was dat ze niet door iemand, gewilliger kon worden vervangen. Het zou vast geen kwaad kunnen even langs te gaan en bovendien hadden geen van zijn voorgangers zijn looks, charmes en vindingrijkheid. Hij veranderde van richting en liep stevig door.

Hij bleef staan, dit was het, een oud huis, een rijtjeshuis met oude deuren die, zo leek het, zouden gaan kraken als ze opengingen. Zijn ogen gingen naar het raam, enkelglas, maar te groot, zodra hij ze kapot zou hebben zou de tocht de deuren al open en dicht hebben laten slaan.

Hij zuchtte, zou er een achterdeur zijn?

Hij sprong lichtvoetig op het schuurtje en van daar op het dak, de achterkant van het huis was nieuw. Hij keek opgelucht rond, geen moeilijke manoeuvres vanavond.

Hij liep naar de balkon deur en probeerde die, ha ze hadden geen rekening gehouden met iemand die over de daken kwam lopen. Hij liep naar binnen en zag een witte deur met een bordje: 'NIET STOREN' erop, hij liep verder, een deur met een sterretje eruit, hij kon het niet laten en gluurde naar binnen, een wc... Je zou toch denken dat mensen privacy willen? Hij liep door en zag een deur met: 'VERBODEN VOOR DEBIELEN EN VERBODEN VOOR INDEBIELEN'. Hij moest zijn lach inhouden, wat een snuggere familie. Hij stond voor een deur met: 'ik ben Fiara Athalam Perce', wat formeel in vergelijking met wat er op de andere deuren stond.. Hier moest hij zijn, hij duwde de deur open keek naar binnen en bleef verbaasd staan.

Op een matras op de grond, het laken weggeduwd, gekleed in enkel een veel te groot t-shirt lag ze daar, in een diepe slaap en zo mooi te midden van haar glanzende bruine haar, zo ontroerend kinderlijk met haar roze teentjes en haar ernstige, slapende gezichtje, zo vol vertrouwen, alleen in de bescherming van haar klamboe, in de hulpeloosheid van de slaap, dat hij een gevoel van behagen kreeg. Hij voelde een enorme beschermingsdrang, maar dat kon niet, hij had een opdracht dat moest hij niet vergeten, hij snapte eindelijk wat de moeilijkheidsgraad was van deze opdracht en waarom deze bij menige was mislukt.

Dit menselijke wezen straalde een en al zacht- en goedheid uit dat je het haast niet níét kon overnemen en voor een schepsel wat uit het donker is geschapen, kan dat fataal zijn.

Hij keek naar haar, terwijl ze sliep, en vroeg zich af hoe haar ogen eruit zouden zien. Hij pakte de foto en bekeek deze, hij snapte niet hoe hij in eerste instantie haar niet prachtig had gevonden, want alles wat hij nu zag was schoonheid. Haar ogen keken hem wetend aan vanaf dat papier, een combinatie van blauw, groen en grijs, zo mooi had hij het nog nooit gezien, hij vroeg zich af hoe ze eruit zouden zien in het echt. Hij liep naar binnen en deed de deur achter zich dicht, hij liep naar het matras en knielde neer. Hij snoof haar geur op, ze rook naar een zomers buitje, hij wilde haar aanraken, haar huid aanraken, het zo zachtjes strelen dat ze als reflex kippenvel zou krijgen.

Haar huid! Dacht hij met een schok, zoiets had hij nog nooit gezien, deze huid was bruin, oranje, blank en ook roze. Een combinatie van een Aziaat, een Spanjaard en een Hollander, met blonde donshaartjes, die licht waren in tegenstelling tot haar eigen haar, wenkbrauwen en wimpers. Deze waren donker bruin, en het haar was goud op de plekken waar de zon erop scheen.

DE ZON?! Hoelang had hij hier gezeten? Hoe laat zou dit wezen dat uit zongoud was geschapen ontwaken? Hoeveel tijd had hij nog om zich uit de voeten te maken? Hij had zich onnodige risico's als deze moeten besparen, hij had dit niet mogen doen, hij had de ernst van deze zaak moeten begrijpen. "Treiteropdracht-1", dacht hij spottend, hij zou dit niet nog eens laten gebeuren.

Hij schrok op, ze kreunde, hij dacht terug aan wat hij had geleerd, slaapfases; ja nu zou ze in 3 tot 10 minuten wakker kunnen worden.

Wegkomen kon niet meer hij moest zich verstoppen.