BATIDAN DOĞAN GÜNEŞ

☀️ Sensin! ☀️

| 15 Yıl Önce |

Hızlı solukları sessiz sokakta yankılanıyordu. Küçük kalbi yerinden çıkacakmış gibi atıyordu. Ama o buna aldırmadan daha da hızlı koştu.

Ona yetişmesi gerekiyordu.

Onu son kez görmeliydi!

Son köşeyi de dönünce onu gördü. Kaldırım kenarına oturmuş yere bakıyordu. Gözleri doldu küçük kızın.

Bu onu son görüşü müydü?

Hayat hiç adil değildi. Güneş Batı olmadan yapamazdı ki. Neden ailesi onu alıyordu?

Batı başını yerden kaldırdığında gördü Güneş'ini. Evet yaşları aşkı tanımayacak kadar küçüktü. Ama onlar birbirlerini ilk gördükleri andan beri biliyorlardı kaderin onları ayıramayacağını. Küçük masum sevgileri o kadar güzeldi ki. Kimse inanmadı onlara.

Dışlandılar, hor görüldüler ama hep güçlü durdular; şimdiki gibi...

Sıkıca sarıldılar birbirlerine. İkisininde gözleri dolu dolu. Batı cebindeki güneş şeklindeki kolyeyi çıkarıp onun boynuna taktı.

" Senin için babamdan istedim. Bana dedi ki bu kolye sadece sana özel, başka kimse de yokmuş. İleri de seni tanıyamazsam kolyenden tanıyabilirmişim. Bunu hep sakla olur mu? Bende senin bana verdiğin pusulalı kolyeyi saklayacağım. Büyüyünce çok param olacak ve hemen seni bulacağım. Beraber çok mutlu olacağız. Kimsenin sana zarar vermesine izin vermeyeceğim. Söz veriyorum Güneş'im."

"Bende sana söz veriyorum seni hep bekleyeceğim Batı."

"Batı! Hadi gidiyoruz, nerede kaldın sen?"

Batı telaşla arkasını dönüp son defa baktı Güneş'ine. Koşarak gitti sonra. Güneş evden kaçırdığı kurabiyeleri ona vermeyi unutunca peşinden koştu.

"Batı bekle!"

Hızla gelen arabanın küçük bedenine çarpması ve yere düşüşü aynı anda oldu.

Sonrası mı?

Sonrası karanlık...

           ☀️                      ☀️                    ☀️

| Günümüz |

"Abla korkuyorum."

Toprağın titrek çıkan sesi kulaklarıma ulaştığında ne yapacağımı bilemedim. Soğukkanlı olmam gerekiyordu, ama olamıyorum. 

"Korkma miniğim. Ablan seni herkesten korur, şimdi gözlerini sımsıkı kapat ve sessiz ol. Ben sana aç deyince kurtulmuş olacağız tamam mı miniğim?"

"Tamam."

Arka taraftan birinin adım seslerini duyunca tüylerim diken diken oldu. Beni bulurlarsa bu sefer biterdik. Korkudan soğuk terler akıttığım sırada konuşmalarını duydum.

"Bu tarafta yoklar. Ana caddeye çıkarlarsa biteriz biz. Bir şekilde saklanabilirler. O yüzden hemen bulmalıyız."

"Sen merak etme abi. Biz öbür tarafı aramaya gidelim o zaman."

Sesler uzaklaşmaya başlayınca sessizce girdiğim bahçeden çıktım. Etrafta kimse yoktu. Onların sağ tarafa gittiklerini gördüm. Bende soldaki yola girip koşmaya başladım. Kollarını sıkıca boynuma dolamış, bacakları da belime sarılmış miniğime baktım. Dediğimi yapmış gözleri kapalı duruyordu. Onun bunları yaşamasını asla istemezdim. Kim bilir şu an ne kadar korkuyordur. 4 yaşında olmasına rağmen çok güçlü ve zeki bir kız benim kardeşim.