The Fallen Kingdom

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ

Τον τελευταίο καιρό οι εφιάλτες μου δεν με έχουν αφήσει σε ησυχία. Νύχτες ολόκληρες περνάνε, για να βρω τον εαυτό μου, να είναι λουσμένος στον κρύο ιδρώτα, που όλοι μισούν, και κάθε φορά ένας πόνος στο κεφάλι να μην με αφήνει να ξανακοιμηθώ. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι βλέποντας τον ίδιο μου τον εαυτό να δολοφονείται ή να αυτοκτονεί χωρίς καμία εξήγηση.
Συκώθηκα από το κρεβάτι και κατευθηνθηκα προς το μπάνιο του δωματίου μου. Το φως με χτύπησε στα μάτια και για λίγα δευτερόλεπτα δυσκολεύτηκα να τα κρατήσω ανοιχτά. Άνοιξα την βρύση και έπλυνα το πρόσωπο μου, νομίζοντας ότι θα φύγει αυτη η περίεργη αίσθηση, του ονείρου, αλλά τίποτα. Άνοιξα την κουρτίνα και φως ξεχύθηκε στο δωμάτιο. Είχε ωραία μέρα έξω για τέλη χειμώνα. Άρχισα να ετοιμάζομαι για το σχολείο και λίγο πριν φύγω από το δωμάτιο κοίταξα το ημερολόγιο τοίχου πάνω από το γραφείο μου. 29 Ιανουαρίου 2080. "Τα χρόνια περνάνε πριν καν το καταλάβεις" έλεγε πάντα η μητέρα μου. Κρίμα που σταμάτησε να μου το υπενθυμίζει.
Έκλεισα την πόρτα πίσω μου και κατέβηκα τα σκαλιά πηγαίνοντας στην κουζίνα να ετοιμάσω πρωινό. Άνοιξα το ψυγείο και πήρα την μαρμελάδα και 2 φέτες ψωμί. Τις ακούμπησα στο τραπέζι όταν βρήκα το χαρτί με τον γραφικό χαρακτήρα του πατέρα μου. "Εδώ είναι τα λεφτά για μια εβδομάδα. Αξιοποίησε τα σωστά, δεν θα σου δώσω άλλα" και πάνω στο τραπέζι υπήρχαν περίπου 150 με 200€. Ήδη φανταζόμουν να κάθεται στο τραπέζι με αυτό το ανέκφραστο βλέμμα στο πρόσωπο του.
Έκατσα σε μια από τις δερμάτινες καρέκλες της τραπεζαρίας να φάω. Τα πόδια μου κρύωναν και η σχολική στολή δεν σε κρατούσε αρκετά ζεστά με το κρύο που είχε ακόμα έξω. Άνοιξα το κινητό μου για να βρω 2 μηνύματα να προβάλλονται. Το 1° ήταν από την Άρτεμης. "Θα σε περιμένω μπροστά στο σχολείο. Μην αργήσεις" . Δεν θα το έκανα επίτηδες αλλά ήξερα ήδη ότι θα αργούσα. Πάτησα να διαβάσω το 2° μήνυμα. Νίκος: <<Σε παρακαλώ, μην παίρνεις γρήγορες αποφάσεις, σκε->>. Διέγραψα το μήνυμα πριν καν προλάβω να το διαβάσω ολόκληρο. Είχε αρχίσει να με κουράζει αυτή η κατάσταση. Χθες χωρίσαμε και αυτό επειδή βαρέθηκα. Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Εκεί που υπάρχει αγάπη δεν υπάρχει ευτυχία και εκεί που υπάρχει ευτυχία δεν υπάρχει αγάπη. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί να δυσκολεύουν περισσότερο τα πράγματα.
Πήρα την τσάντα μου και τα λεφτά και βγήκα έξω. Είχε καλό καιρό και ο ήλιος φαινόταν σαν μια ψευδαίσθηση μέσα στο κρύο. Ξεκίνησα να περπατάω την ευθεία που οδηγεί στο σχολείο. Παρέες παιδιών χαζογελούσαν ενώ εγώ περπάταγα μόνη μου. Δεν με ενοχλούσε. Η Άρτεμης έμενε 2 τετράγωνα πιο κάτω άρα δεν μας συνέφερε να πηγαίνουμε μαζί. Έτσι κι αλλιώς η ώρα περνούσε πάντα γρήγορα περπατώντας, άρα δεν άργησα να δω το σχολείο να ξεπροβάλεται πίσω από τις αμυγδαλιές. Σχολείο "Royal Blood". Ένα σχολείο με υψηλές προσδοκίες για πλούσια παιδιά ή όπως μας χαρακτήριζαν, οι καθηγητές μας, "παιδιά των ευγενών". Παρόλα αυτά...πριν 5 χρόνια...τα πράγματα δεν ήταν έτσι.