When I was older

Σουζάνα

''Εδώ και τρία χρόνια είμαι στο νοσοκομείο εξαιτίας του καρκίνου μου. Δεν θα τα παρατήσω όμως. Θα παλέψω μέχρι τέλους. Δεν θα αφήσω μια αρρώστια να με νικήσει. Αντίθετα εγώ θα τον νικήσω. Ο καρκίνος είναι μια αρρώστια που πολλοί άνθρωποι υποφέρουν από αυτήν. Με σκοπό την ταλαιπωρία που έχω περάσει και τους ανθρώπους όπου πάσχουν από καρκίνο,αποφάσισα να γράψω αυτό το γράμμα για να τους δείξω ότι δεν έχει σημασία πως είσαι αλλά η ψυχή που κουβαλάς μέσα σου. Αυτή είναι η πραγματική δύναμη.
          Λοιπόν,η ιστορία  μου ξεκινάει από την ηλικία των τεσσάρων. Οι γονείς μου όταν κατάλαβαν πως είχα καρκίνο ήταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο,οπότε επισκεφθήκαμε τον γιατρό,ο οποίος μας είπε ότι μπορώ να ξεκινήσω μια αγωγή φαρμάκων και να μπω σε ένα πρόγραμμα θεραπείας. Αυτό ήθελε πολλά χρήματα τα οποία εμείς δεν τα είχαμε και έτσι οι γονείς μου πούλησαν διάφορα πράγματα για να μπορέσουν να βρουν αυτά τα χρήματα. Στην αρχή ο καρκίνος κυλούσε ομαλά. Μετά όμως από δύο χρόνια άρχισε να χειροτερευει. Την τρίτη χρονιά ήταν η χειρότερη χρόνια της ζωής μου. Έμπαινα συνέχεια στο νοσοκομείο. Τις δύο τελευταίες βδομάδες είμαι πλέον μέσα στο νοσοκομείο και η κατάστασή μου χειροτερεύει. Όμως εγώ δεν χάνω την πίστη μου. Προσπαθώ να σκέφτομαι όσο γίνεται πιο θετικά. Όμως Αυτή η κατάστασή με κουράζει. Στην αρχή μπορούσα τουλάχιστον να πηγαίνω στην αίθουσα που μαζευόμασταν όλα τα παιδάκια κι έπαιζα μαζί τους. Όμως τώρα η κατάστασή μου είναι χάλια. Δεν μπορώ ούτε να σηκωθώ. Είμαι στο κρεβάτι όλη μέρα. Ευτυχώς σε όλο αυτό το ταξίδι,μου συμπαραστέκονται οι γονείς μου. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτούς. Είναι ένα δώρο από τον Θεό. Σήμερα είμαι πολύ κουρασμένη και εξουθενωμένη. Θέλω να κοιμηθώ αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι πως αν κλείσω τα μάτια μου δεν θα τα ανοίξω ξανά και όσο σκέφτομαι αυτά όλο και πιο πολύ βαραίνουν τα μάτια μου. Χωρίς να το καταλάβω σε κλάσματα δευτερολέπτου,τα μάτια μου κλείνουν. Ακούω την φωνή της μητέρας μου να μου λέει πόσο με αγαπάει και νιώθω το χέρι της που με χαϊδεύει. Ξαφνικά αρχίζω να φωνάζω και ξυπνάω απότομα. Όλοι με ρωτούσαν τι έπαθα και εγώ τους έλεγα πως δεν θέλω να πεθάνω. Μόλις ηρέμησα με αφορμή το όνειρο που είδα φώναξα την μητέρα μου. Της είπα  πως την αγαπώ πολύ. Και την ευχαριστώ για οτιδήποτε έχει κάνει. Τότε αρχίζω να βουρκώνω. Της ζήτησα συγγνώμη για την ταλαιπωρία που έχουν περάσει και οι δυο. Τους είπα πως χωρίς αυτούς θα ήμουν ένα τίποτα. Της είπα πως όταν μεγαλώσω θα ήθελα να γίνω χορεύτρια χιπ χοπ. Να χορεύω στη βροχή,στο χιόνι και οπουδήποτε αλλού. Μόλις το άκουσε αυτό με πήρε αγκαλιά και με ρώτησε γιατί της τα είπα αυτά αλλά απέφυγα την απάντηση και την πήρα αγκαλιά και της ψιθύρισα πόσο την αγαπώ. Μετά με άφησε από την αγκαλιά της και ξαφνικά νιώθω τα μάτια μου να βαραίνουν. Και έτσι κλείνουν τα μάτια μου με τα τελευταία λόγια που είπα στην μητέρα μου.

Hello guys!! Αυτή η ιστορία είναι για έναν διαγωνισμό one shot. Ελπίζω να σας άρεσε η ιστορία μου και να την απολαύσατε. Επίσης ελπίζω να σας πέρασα το μήνυμα που ήθελα και αν σας άρεσε θα ήθελα να μου βάλετε και ένα αστεράκι.