Voor hem. Voor haar. Voor mij.

Het is vreemd om weer terug te zijn. Hier op die plek, waar het allemaal begon. Al die jaren geleden en ondanks dat er zoveel tijd verstreken is, kan ik me alles nog herinneren als de dag van gisteren. De eerste stappen die ik maakte in dit gebouw, als student en aspirant. Later met verschillende collega's en partners - hierbij in het midden gelaten of onze samenwerking ooit een succes is geweest. Zij, waarmee ik zoveel heb meegemaakt; goede herinneringen, en pijnlijke momenten, waarvan de littekens niet altijd meer zijn te zien, maar die lang niet allemaal zijn verdwenen. Littekens, die me hebben gevormd tot de persoon die ik vandaag ben: rechercheur, eigenwijs, vasthoudend, ex-verslaafde, vrouw, moeder, weduwe, trots en ondanks alles, gelukkig.

Het zijn dagen zoals deze dat die het moeilijk maken. Dagen waarbij je twee-in-een bent; waarbij je weet dat je niet hoeft over te compenseren, maar je het toch doet. Onbewust. Voor haar, voor hem en misschien ook wel een beetje voor jezelf.

Helemaal in deze omgeving. Mijn tweede thuis. De ruimtes, de geuren, de geluiden, de herinneringen. Ik sluit mijn ogen en een film van momenten flitst door mijn geheugen. Kleine dingen: koffie, chocomel, broodjes ingewikkeld. Vertrouwde gezichten, opgeloste zaken, verslagenheid na het verlies van collega's, de debriefing na een massamoord in een scholencomplex.

De stroom van mensen die zich naar het auditorium begeeft, brengt me abrupt terug naar de realiteit. Zoveel jonge gezichten, vreemden, maar werkwillend. In momenten zoals deze merk ik dat sommige dingen al zolang geleden zijn gebeurd. Hier en daar is een bekend gezicht, die op hun beurt zonder woorden hier blijk van waardering weten te geven op afstand: een vorm van respect voor mijn jarenlange inzet. Het was mijn werk. Het was mijn leven. Het was ons leven.

"Velen zijn vandaag bijeengekomen voor deze heugelijke dag..." Kort word ik uit mijn gedachte onderbroken. Wat zou hij hier graag bij zijn geweest. Ondanks dat het geen verrassing is dat ik hier vandaag zit. Hij had dit voor geen goud willen missen. Het blijft moeilijk. Voor ons allemaal. Als herinneringen door mijn hoofd schieten, weet een traan hier en daar te ontsnappen.

"De volgende jongedame, die vanaf vandaag officieel onderdeel is van het recherche team binnen ons korps, heeft het misschien wel het zwaarste van allemaal, gezien de hoge standaard die haar ouders hebben gezet in het verleden. Mag ik aan jullie voorstellen: Franka Flora van Dongen." Hij wilde dat ze mijn naam kreeg. Zijn naam bracht alleen maar ongeluk, vond hij. De naam die hem en zijn omgeving niet veel goeds had bezorgd. Voor een niet-gelovig man, geloofde hij misschien net te veel in het slechte wat er met die naam, volgens hem, mee kwam. Want ik zag het niet. Ik kan niet ontkennen dat er dingen zijn gebeurd door zijn impulsieve gedrag en keuzes in het verleden die gevolgen met zich meedroegen. Fleur. Zijn grootste verlies. Een wond die voor ons beide nooit volledig is genezen. Al het goede dat mee kwam met hem, was niet goed genoeg. Hij stond er op. Net zoals Franka. Een naam is misschien maar een naam, maar het vormt je. De wereld vormt je naar jouw naam, de verhalen die er mee geassocieerd worden, openen of sluiten juist deuren.

Emoties vliegen van links naar rechts door mijn lichaam: verdriet, rouw, gemis, maar tegelijk zoveel blijdschap en trots, dat het eigenlijk niet meer uitmaakt waarom er tranen over mijn wangen rollen. Ik ben blij dat ik hier mag zijn. Dat ik dit voor ons beiden mee mag maken.

De ceremonie zet zich voort en gaat langzaam over in de daarbijbehorende lunch waarbij ik zoveel van hem in haar terug zie. Het gemak waarmee ze met iedereen praat, de broodjes pastrami die verorberd worden met een snelheid waar ik nog jaloers op kon zijn in mijn jongere jaren en de rust en zelfverzekerdheid die ze uitstraalt. Het is dat haar smaak in laarzen niet in combinatie met het standaard politie uniform gedragen mag worden. In dat geval, is ze echt haar vader's dochter.

Langzaam vertrekken er mensen. "Zullen we zo nog langs papa gaan?" Ik knik. "Natuurlijk." We deden altijd alles samen. Als er iets is wat we hebben geleerd gedurende de jaren met ons werk, is dat je nooit weet, wanneer het jouw laatste dag is aangebroken. Keer op keer zijn we op de feit gedrukt: het schiet incident in de Zonneberg, tig ontvoeringen en bommen, wraakacties van derden, schietpartijen. Het was 'pluk de dag' vanaf het moment dat we wisten dat Franka kwam. We genoten van de grote en kleine dingen; we maakten bucket lists met de meest onnozele dingen, maar wat hebben we altijd plezier gehad; met z'n tweeën en later met ons drieën.

We wisselen weinig woorden onderweg. Beiden in gedachten verzonken, beiden met eigen herinneringen en vragen. Nadat we de auto hebben geparkeerd, pakt ze mijn hand stevig vast, terwijl we langzaam over het bekende terrein lopen. "Denk je dat papa trots op me zou zijn?" Ik kijk haar vol ongeloof aan, terwijl ik voor haar ga staan. Een losse pluk van haar lange donkerblonde haar schuif ik achter haar oor. "Franka" Ogen ontwijken me. Ik herhaal haar naam. Langzaam kijkt ze me aan met haar strak blauwe ogen. "Ook al zou je er voor gekozen hebben om bewust onder een brug te gaan leven, zelf dan was je vader nog trots geweest op je." Een glimlach, zijn lach, komt langzaam op haar gezicht. "Maar dat denk je zelf? Crimineel Maastricht en omstreken mag op gaan passen. Een nieuwe generatie Van Dongen-Wolfs, komt er aan," zeg ik lachend. "Jouw vader is altijd en zou ook nu, beretrots op je zijn geweest." Een knuffel die de lucht uit mijn longen duwt verrast me, maar de tranen die ik over mijn wangen voel lopen en op mijn schouder voel vallen, zijn dat totaal niet. Hoeveel tijd er is verstreken voordat Franka los laat, doet er niet toe. Tijd heelt misschien alle wonden, maar sommige genezen nooit volledig. Er zal altijd iets blijven missen in mijn leven, maar ik ben gelukkig. Ik ben er. Om alles nog met haar te kunnen delen. Voor hem en voor mij.

Beide draaien we naar de steen voor ons. Simpel en elegant. Recht door zee. Net zoals hij.

Floris Wolfs.
* 2 mei 1965 - ✝ 28 augustus 2047
Partner. Vader. Vredig gestorven in samenzijn van vrouw en dochter.