Gökkuşağı Moru

O

Yağmurun şenliği çok hoştu...
Gariptir ki bütün sonbahar boyunca böyle yağmur yağmamış martın gelmesini beklemişti.
O gün bir şey olacağını hissetmiştim, odamın camından dışarı baktım yağmur damlalarının camıma vurduğu ve çıkarttığı sesi hissettim derken;

+Kapı çalmayı bilmez misin?

-Özür dilerim, özür dilerim.Hislerinle aranıza  mı girdim?

+Terbiye

-Hissetme...

+Peki, uzatmayacağım,ne var?

-Biliyorsun bugün 2'si

+Yani ne?

-Sakın unuttum deme

+lanet olsun

-Evet

+O bugün mü?

-｡^‿^｡

+Şimdi odadan uzaklaş

-Emrin olur

Bu özel gün birinin ölüm yıldönümüydü...
Özel birinin ve sanırım o günden beri Onu özlüyorum bana ilham veren birini benim hislerimi kontrol etmemi sağlayan bir insanın ölümü üzerinden bu gün ile beraber 4 yıl 5 ay ve 18 saat oldu...
Özlem, kötü ama sanırım artık onu özlemiyor olmam daha kötü onu unutuyordum.
İstemiyordum ama unutuyordum.

4 yıl önce hislerimi daha yeni çözmeye başlamışken;

-kırmızı kazağım nerede?

+Annem yıkamaya attı galiba

-Ne neden?

+Belki kirletmişsindir?

-Tamam ama bana sorabilirdi

+Cidden birazcık olsun sana iyilik yapıldığını düşünemez misin?

-Senin benimle ne problemin var?

+Biraz başkalarını düşünmen gerektiği konusunda bi kanıya vardım artık yeter

- Aaaaa,öyle mi?(bağırır)

Anne:Hey kızlar yine ne oldu?(seslenir)

+Anne sen-(sözü kesilir)

+(hislerim derken ciddi hisler bir takım,yetenek te diyebiliriz olucak şeyleri önceden sezebiliyordum tabi eğer o sırada kafam çok dağınık değilse)
+sen- sen- sen yukarı çıkma anne dur!

Ama hislerim biraz geç olmuştu gördüğüm şeyler,ben söyledikten hemen birkaç saniye sonra oldu annem beni duymadı ve ayağı
Yukarı çıkarken  elinden düşürdüğü Tanem'in kırmızı olan hırkasına gelince kaydı ve ben o anı orada olmasam da gördüm.

O günden beri Tanemi,Verayı ve en çok ta kendimi suçlayıp durdum
Annemin öldüğünü göre göre hiçbir şey yapamadım
Onu ölüme terk ettim...