Mój piękny kusicielu.

Mój kusiciel. Autor.

        Czymże by była moja egzystencja, na tym ludzkim padole, bez kunsztu Twojego pióra.

Czymże miałbym zająć swój umysł, nie sycąc swych oczu, Twym słowem pisanym.

Czymże miałbym zastąpić swój oddech urywany, nie ulegając tej pokusie, jaką mnie raczysz.

Czymże miałbym zastąpić szaleńcze bicie swego serca, gdy poznałem Twą sztukę.

Odpowiedz proszę mój luby, jak mam teraz egzystować, nie zaznając swej zguby ?

Jak mam od dziś przemierzać doczesny żywot, nie ulegając Twej twórczości urokliwej, a jednak tak zdradliwej ?

Kusisz mą duszę i robisz to świadomie.

Jesteś jak wąż, w rajskim, niebios ogrodzie.

Uracz mnie więc swym słowem, odpowiadając na me zapytanie.

Czy mam się przed tym bronić ?

Jeśli taka jest tylko Twa wola, będę się bronił jak lew mój panie.

Czy mam jednak jej ulec ?

Jeśli tak, to ulegnę, ale tylko jako Twój oddany sługa.

Czego żądasz w zamian za Twe dzieła?

Chcesz me ciało ? Serce ? Duszę ?

Weź więc je sobie mój miły. Weź wszystko, czego tylko zapragniesz.

Tylko błagam, pozwól mi znów poddać się Twemu, niecnemu knowaniu i utonąć w tym cudownym i miłym doznaniu.

Spojrzyj więc proszę  łaskawszym wzrokiem na mnie umęczonego.

Zlituj się i nie zostawiaj tak osamotnionego.

Więc błagam Cię, odpowiedz mój luby, jeśli nie chcesz mej zguby.

Cóż mam uczynić, z tak jawnym z Twej strony prowokowaniem ?

Mam się bronić przed tym pożądaniem ?

Czy też mam ulec Twym kuszącym knowaniom?

Więc błagam Cię o panie.

Uracz mnie łaskawie swą odpowiedzią, na moje żałosne wołanie.

Czy ma spragniona dusza, karę, czy też nagrodę dostanie.