BAĞIMLI

B.1 DÖNÜM NOKTAM

İLK DENEYİMİM OLDUĞU İÇİN ELİMDEN GELENİ YAPMAYA ÇALIŞIYORUM.LÜTFEN BEĞENİLERİNİZİ VE YORUMLARINIZI EKSİK ETMEYİN.YAPMAYANLARIN DA CANI SAĞOLSUN.İLK DENEYİMİM DİYE LÜTFEN OKUMAMAZLIK YAPMAYIN.BEĞENECEĞİNİZİ UMUYORUM...

-yeter artık baba! sende herşeyi görüp bildiğin halde hala nasıl onu savunup ,koruyabiliyorsun anlamıyorum.

diyerek ablama attığım tokatla az da olsa nefretimi kusmama yaramıştı.O hergün başına bela açmadan eve gelmeyen ablama alışmıştık ve yaptıkları küçük sorunlardı ama bu sefer haddini fazlasıyla aşmıştı .Babam ise her zaman onu savunurdu, yaptığı ne yanlış olursa olsun.

Ablama hep 'ilk göz ağrım' diye seslenirken bana ismimle seslenmeye bile yeltenmezdi ,'sen' diye seslenirdi.Annemle her bu durumlarda göz göze gelişimizde sesini çıkartmazdı , olanları izlemekle yetinirdi.Ama artık bu kalp kırıklarına göz yumacak taakatim kalmamıştı .

Ablam KARDEŞİNDEN tokat yediği için karşılık vermek yerine gururu daha ağır basıp kapıyı çarparak evden gitmişti.Babama baktığımda o da hala olanlara inanamamış gözüyle bana bakıyordu ,babamın EMİRLERİNE uyduğum için aramız iyi olurdu .Ama hiç bir zaman baba kız gibi olmamıştık.Daha doğrusu onun sayesinde olamamıştık!

Babamın alnındaki damarları belirginleştiğinde olayın etkisinden çıkıp sinirlendiğini anlamak zor olmamıştı.Sinirlendiğinde alnındaki damarları seğirirdi çünkü.

Babamın da bana vuracağını kaldırdığı elinden anladığım zaman burda kalmaya gücümün olmadığını anladım ve biraz da olsun evden uzaklaşıp kafamı dinlemek için kapıya doğru yönümü çevirdiğimde babam bileğimden sertçe çekip beni kendisine çevirdi. Ne kadar öfkelendiği alıp verdiği seri nefeslerinden fazlasıyla belli oluyordu.Anneme göz ucuyla baktığımda bana 'nasıl buna cesaret edebilirsin'der gibi bi bakışı vardı.Ama bende 17 yaşımda bi genç kızdım, artık bunları nereye kadar kaldırabilirdim ki..

Babam söze girmeye başladığında anlamıştım ki yine ablamın yaptığı yanlışların bedelleri beni üzmek için sıraya dizilmişlerdi.Ruhum babamın söyleyeceği sözlere hazır olsada , galiba gözlerim değildi .Çok duygusal bi tarafım vardı ama yerine göre çok ciddi de olabiliyordum .Gözlerimin dolduğunu hissettiğimde kendimi çok kasıyordum ,babamın karşısında güçsüz görünmemek için .

Babam -huzurumuzu kaçırıp nereye gittiğini sanıyorsun lan sen ! dediğinde ona tiksinircesine baktım
Huzur mu ? Benim ailem bu ablamın evde uyuşturucu saklayıp sattığını öğrendiğinde hala huzurlu olduklarını mı söylüyorlardı , pardon ya ben yanlış söylüyorum bizim ne zaman kavgasız , olaysız bi günümüz oldu da huzurlu olduk .Sırf ablamı korumak için bahane üretiyordu.

Ah baba ! Benim gözlerimdeki acıyı , ruhumdaki kırıkları neden görmüyorsun! Ben ablamdan daha saygılıydım her zaman sana , her isteğini karşılamayı isteye isteye yapardım . Tabi ben bunları yüzüne söyleyemiyorum . Çünkü beni yine ezikleyip, aşağılamandan korkuyorum .

Gözyaşlarıma yine engel olamamıştım . Konuşmaya dilim varmıyordu , çünkü ne dersem diyeyim yine ablam bir şekilde haklı çıkıp ben kötü kardeş olucaktım.Anne dediğim kadın ise babamın ne derse desin ona destek çıkacaktı . Her kavgamızda böyle olurdu çünkü.Artık daha fazla burda kalamazdım .Sesimi olabildiğince yüksek seviyeye ayarladığımda babamın gözlerine iğrenircesine bakıp konuşmaya başladım,

-Sen ne olursa olsun evlatlarını ayıran kızının her yanlışını düzeltmesi yerine onu haklı çıkartıp diğer kızını üzüp onun kırık kalbini her zaman paramparça etmekten bıkmamış zavallı bi adamsın !

Babam elini kaldırmaya yeltendiğinde ,anladım ki dediklerimin doğru olduğunu bildiği için zoruna gitti . O zaman biraz da gerçekleri vurup can acıtmak beni belki biraz daha ablama attığım tokattan sonra rahatlatabilirdi.

Babamın elini havada yakalayıp ses tonumu değiştirmeden devam ettim.Bu kadarına hakkı yoktu artık .Sabır da bir yere kadar değil mi ?

-Sen .. anneme baktım gözleri dolmuştu , ah anne şimdi mi aklına geldim de üzülüyorsun .Tekrardan babama dönüp işaret parmağımı sallayarak konuşmama devam ettim.Artık onlara karşı saygılı olamazdım , onlar benim saygımı haketmiyorlardı.

-Sen , ablam ve annem olucak şahıs artık siz benim ailem değilsiniz . Babam böyle bir tepki beklemediği her halinden belliydi çünkü donmuştu.Annemse ağzından hıçkırık kaçtı , ağzını kapatıp ağlamaya başladı. Ama bir gerçek vardı ki bunları söylemeye geç bile kalmıştım.

-Zaten bir hafta sonra reşitim.Şimdi eşyalarımı toplayacağım,gerekirse sokakta yatarım ama bu eve bidaha adımımı atmam .Ben artık buraya ait değilim .Hepinizi ailem olmaktan reddediyorum.Şimdi arkamdan göbek atıp , eğlenebilirsiniz. deyip acı acı güldüm.

Odama doğru yönelip eşyalarımı valize yerleştirdim .Kulaklığımı cebime koyup babamı zorla ikna ederek aldırdığım ikinci el telefonu da arka cebime koydum .Salona geçtiğimde annem de babam da pardon annem ve babam olacak şahıslarda oldukları yerde hiç hareket etmeden duruyorlardı . Ayakkabılıktan ayakkabımı alıp giyinmeye başladığımda annemin hıçkırıkları duyuyordum.Kalbim artık bir şey hissedemez olmuştu yaşadıklarımın ağırlığından dolayı .

Ama biraz düşündüğümde annemle küs ayrılamazdım , bi daha karşılaşmama durumumuz vardı.Hem ne kadar reddetsemde ona olan annem duygusu içimde bir yerlerde kendini gösteriyordu.Ayakkabılarımı çıkartıp anneme geri döndüm ve yüzündeki az da olsa bi tebessümü gördüm. Ne yazık ki attığım adımın geri dönüşü olmazdı.Ben gurursuz bi kız değildim.

Annemin elini kaldırıp öptüm ve kısa bi sarılmadan sonra ayrıldım.Duygusuz gözükmeye çalışıyordum ama galiba çok başaramıyordum.Ve ağzımdan istemeyerek de olsa o can yakan sözleri çıkarttım.

-Kısa bi süreliğine de olsa annelik yaptığınız için teşekkürler , kendinize iyi bakın .Hoşçakalın.

Kapıya gidip aceleyle ayakkabımı giyinip evden çıktım . Artık gözyaşlarıma hakim olamıyordum .

Arkamdan annemin Esraaa diye bağırıp feryadını koparttığını duydum . Böyle olmayabilirdi.Gidip sığınacak tek bi yerim yoktu. Kimsesizlik , yalnızlık yine kendini göstermişti.Ölmekten başka çarem yoktu.Sokakta yatamazdım,burdaki mahalleler işlek yerler değildi,çok gözü dışarda olan serseri vardı.Kendimi onlara yer etmek yerine ,en sevdiğim maviliklerin içinde ölmek daha cazip gelmişti.

Son kez evime bakıp veda ettikten sonra,maviliklerimle buluşmak için yola koyuldum...