Gurur

1. Bölüm (çicek kokular)

Hayatımızın nereden başlaması gerektiği kararını kader belirler. Beklersiniz ne olacağını bilmeden devam edersiniz. Umutlarımız bitse de küllerimiz den doğup tekrar diriliriz.
Mayıs 1994

Ben Lavinya Ata, Muğla'nın küçük bir köyünde dünyaya gelmişim. Büyükbabamdan kalma bu çiftlikte ilk nefesimi almışım. Annem Leyla Ata ağır ceza avukatı, babam Kaan Ata gazeteci yazardı. Hayatımın en güzel günlerini ve en büyük acılarını bu çiftlikte yaşadım. Evde bana bakan Ayten ablam vardı. Annemler işe gittiği zaman benimle ilgilenirdi. Evladı gibi bağrına basardı. Ayten ablam, 30'lu yaşların da genç bir kadındı. Eşinin karanlık işleri yüzünden 1 yaşındaki bebeğini kaybetmiş, eşinden ayrılmış annemin desteğiyle hayata tutunmuştu. Beni, ''menekşe gözlüm, küçük meleğim'' diye severdi. Mayıs ayının ikinci haftasıydı. Babam, büyükdedemin çiçek tarlalarına götüreceğini dair bana söz vermişti. Bu mevsimde oralar cennet gibiydi. Gözün alabildiğine lavanta, lale, sarı papatyalarla doluydu. Kokuları rüzgarla her yere dağılırdı. Heyecandan yerimde duramıyor, sürekli sorular soruyordum. ''Artık gitme vakti geldi Lavinyacığım'' babacığım teşekkür ederim.Arabayla yola çıktık. Arabanın camını açıp çiçek kokularının burnuma dolmasına izin verdim .Hayatımın en güzel günüydü annem,babam yanımdaydı.Babam karşı yola arabayı park etti. Kapıyı açıp beni kucağına aldı, annemin de elinden tutup patikadan aşağıya indirdi. Babam '' küçük prensesim hadi geldik '' annem ''Lavinya çok koşma terlersin,uzaklaşma'' dedi. Tabi laf dinleyen kim çocukluk işte. Öyle hızlı koşuyordum ki çiçeklerin arasında kayboldum havada uçan bir kelebek dikkatimi çekti bir anda durup onu izleme başladım. Tutmak istedim ama elimden yere düştü ben kelebeği öldürmüştüm ağlama başladım. Annem panikle yanıma gelip kucağına aldı '' meleğim neden ağlıyorsun '' anneciğim kelebek uçmuyor. '' bebeğim kelebekler çok narin canlılardır bazen farkına varmadan çok sevdiğimiz canlılara zarar veririz onları uzaktan izlemek daha güzel '' dedi. O gün anlamıştım istemeden de olsa zarar vermenin nelere sebep olduğunu. Babam anneme aşkla bakar, annem o anda sanki güneş gibi parlardı.Babam annemin yanağına küçük bir buse kondurdu, annem aşkla babamın gözlerinin içine baktı. Annem 1,68 boyların da siyah saçlı,ela gözlü,beyaz tenli güzel ve zarif bir kadındı. Babam ise 1,70 boylarında kumral yapılı, siyah bakışlı bir adamdı.Birbirlerine çok yakışıyorlardı. Babam, annemle adliyede tanışmış. Annem o zamanlar Muğla'nın en başarılı avukatlarındanmış. Babam bir cinayet hakkında bilgi ve fotoğraf toplamak için adliyeye gittiğinde, annemle karşılaşmışlar. O an aralarında bir tartışma yaşanmış, tartışmaya rağmen babam annemden etkilenmiş özür için yemeğe davet etmiş. İlk başta zorda olsa annemin gönlünü almayı başarmış. Her zaman anneme takılırdı seni kendime nasıl da aşkı ettim diye. Annem, evlilik teklifine hayır diyememiş ilk dans müzikleri Selami Şahin'in ben bir tek kadını sevdim şarkısıymış. Annem her anlatığında o güne gidiyor ve sanki gözleri o ilk görüşteki aşkı yansıtıyordu. Annem elimden tutup babamın yanına getirdi. Babam '' Lavinyacığım şimdi sana annenle ikimizin gizli yerimizi göstereceğim dedi. ''Yaşasın'' çiçek tarlalarının hemen yanındaki ağaçlığa geçtik. Karşımıza iç içe geçmiş ağaçlar geldi. Sanki masal içinde yaşıyor gibiydim. Birbirine sarmaşık gibi bağlanmış ağaçlar bir tünel oluşturmuştu. Ağaçlar, rengarenk çiçekleriyle sanki gök kuşağını andırıyordu. Babam kulağıma eğilip ''Lavinyacığım artık burası seninde, bir gün büyüdüğünde seni çok seven biriyle gel. Kendini yalnız ve üzgün hissettiğinde biz hep burada olacağız. O zaman bu günü düşün meleğim '' Babam çok güzel seven adamdı. Onun sözleri bende hayranlık uyandırmıştı . Bu günü hiç unutamam annem ve babam çocukluğumun en büyük hediyesini vermişlerdi bana. Artık gitme vakti gelmişti babam fotoğrafımızı cekmisti. Bu fotoğraf, onlardan bana kalan en değerli hatıramdı....

Birinci Bölümün Sonu

--