Ik stond nog steets achter mama toen Nicky met Mickel aan kwamen rennen, Mickel pakte het touw en sleepte me terug naar de bak, zijn zweep lag op de grond, hij pakte hem op en dwong we naar binnen. Toen we binnen waren sloeg hij me op mijn kont, ik rende zo hard, ik struikelde over mijn eigen benen en viel op de grond. Mickel stond naast me en trok me omhoog. Hij trok me de bak uit en bracht me naar een hele grote baan, midden op de baan stonden hokjes, Mickel duwde me in een van de hokjes en deed de deur achter me dicht. Ik hoorde andere veulens hinniken, Mickel sloeg weer op mijn kont, ik raakte in paniek, de deuren voor mij gingen open en ik rende als een speer weg. Ik keek achter me en zag dat de andere veulens ver achter lagen, op een begevenmoment stopte de andere veulens, ik dacht dat ze moe waren dus ik rende door. Toen ik aan de andere kant van de hokjes was zag ik Mickel met Max praten, Max zei: Pff wat een dom veulen! Maar ze kan best nog wel eens wat geld opleveren. Max liep weg en Mickel kwam naar me toe maakte het touw weer aan mijn halster en bracht me naar de wei waar mijn moeder stond. Toen ik in de wei stond rende ik naar mama en ging bij haar staan, en hoe ging het liefje? Verschrikkelijk het was zo eng! Ik wil dit nooit meer doen! Mama keek geschokt naar me en zei:" dit moet je nog je hele leven doen... wacht WAT!!! Nee nee nee ik wil dit niet ik wil naar een andere plek ik wil dit niet blijven doen!! Dat kan niet lievert.. hoe heb jij dit overleeft?! Dit is toch geen leven!!
De volgende weken werd ik vaak op de baan gezet om te trainen, een keer in de week racete ik tegen andere veulens waar ik steeds van won. Na twee keer de race gedaan te hebben realiseerde ik dat de veulens na een witte lijn stopte dus de keer daarna deed ik dat ook.
