Deep✔

Chap.1

TEEN LIFE.

HINDI lahat nang teenagers nakakaranas nang magandang teen life. Karamihan pa sa iba, depressed. At nakakapanlambot rin isipin na ang taong minsang naging  parte nang buhay mo ay nawala nalang bigla.

She's Elitta Monregar. My girlbestfriend since grade 6. Mahilig siyang kumain kaya naman lumubo nang tuluyan ang katawan niya. We're grade9 nang mas lalong lumala ang sitwasyon niya at tuksuin nang ka-schoolmates namin. And she's starting to feel conscious about her self and end up of being depressed teenager. Sinubukan ko pang pakalmahin si Elitta pero wala parin. Until weeks after, she committed suicide.

At hindi ko iyon lubusang matanggap. I just thought that everything will be fine. Ngumingiti pa naman siya pero deep inside she's crying.

Hindi ako nakarecover sa pangyayari at lagi siyang hinahanap kahit saan.Namimiss ko siya. Ilang buwan rin akong tulala at nangulila sa pagkawala niya. Hanggang sa unti-unti ay natanggap ko narin.

At ngayon, my very last year of being Junior student. I finally reach grade 10. At walang Elritta ang bumati at nag-cecelebrate tuwing nakaka-angat ako nang year level. I miss her.

Nakatungo lamang akong naglakad sa corridor patungo sa next session kay Sir Wick. Bibit ko ang makakapal na libro habang mahigpit ang hawak rito. Nasa ganoon akong sitwasyon nang may bumangga sa aking balikat. Mabuti nalang at hindi nalaglag ang libro kong dala sa lakas nang impact 'non.

“sorry” paumanhin ko at hindi nag-abala pang tingnan ang taong iyon. Akala ko ay mag-sosorry ito saakin pero wala akong narinig. Tumungo nalang ako at nagpatuloy sa paglalakad.

Morning Sessions ended shortly. Mag-isa kong tinahak ang cafeteria namin at nag-order nang makakain. Naupo ako sa pinaka-huling mauupuan at doon dumukdok. Nag-order ako nang makakain pero hindi ko naman iyon nagagalaw kahit isang tikim man lang.

Maingay ang cafeteria at marami 'rin ang PDA. Liberated na kasi masyado ang panahon ngayon, hindi na napagtutuunan nang pansin ang pag-aaral. Inaatupag nalang ang pag-so-syota at pakikipag-basag-ulo.

Humalumbaba nalang ako sa lamesa at hindi ginagalaw ang pagkain. Paulit-ulit lang ang set up na ganito, o-order ako pero hindi ko naman ginagalaw. Gusto kong makita si Elritta.

Ang tahimik na cafeteria ay nalinaw at tumahimik bigla. Mabuti sa pandinig, nakaka-relax. Umalis na kaya sila? Hm, mabuti narin. Pagod na pagod ako buong mag-damag dahil sa duty ko sa coffee shop na pang-night shift. Wala akong halos na tulog. Its a good relief then. Sana magtuloy-tuloy na.

When all of sudden, Nakarinig ako nang pagbaba nang tray sa aking lamesa. Curiosity eats me so I open my eyes.

Isang babaeng nakatungo at kumakain ang nakaupo sa aking pwesto. Mahaba ang itim na buhok nito at salubong ang kilay na sumusubo. Bumalik ang ingay sa paligid.

Napabuntong-hininga nalang ako matapos ay tumayo. Hindi na ako nag-abala pang tingnan ang babaeng nakaupo sa harapan ko dahil masyadong nawendang ang aking tenga sa ingay. Lumabas ako sa cafeteria at dumiretso sa classroom at doon namahinga.

And Oh by the way, My name is Graham Walter. And this is my teen life.

-
MENACE CASTER

Shrugging my both shoulders, I shut the door close. People nowadays, but how did they found out that a well known troublemaker me did transferred to there school? Damn It!

Napahilot nalang ako sa noo nang makahiga sa kama. Ang sarap sipain nilang lahat, ang akala nila sasaktan ko ang magaganda nilang mukha. Hell no! Nagbagong buhay na kaya ako.

Naalala ko na naman ang pagmumukha nila kanina. And one thing is for sure, Those gangs in there school will fortunately going to after my life. Just imagining.

“Sorry” I heard him saying. Nabangga ko pala. Damn. Should I say sorry too? Because I'm pretty sure na mabigat iyong dala niyang libro sa kamay. Stupid.

Naglakad nalang ito palayo, buong akala ko ay magagalit ito at maiinis na haharapin ako pero hindi. I felt guilty.

Namulsa akong naglakad palayo, i have my class too. When the clock strike to 10AM, It means its break time. Sumunod ako sa iilang estudyante that are heading to cafeteria too pero isang kamay ang pumigil saakin. I was ready to throw a punch when I realize that It's bashton.

“What?”I snap.

“Just asking if you want to take--”

“No, I can eat by myself. Leave me alone bash ” atsaka ito nilampasan. By the way ,He's my cousin.

When I reach the cafeteria, the whole students came quiet. Shrugging my both shoulders ,I order my food. But then its still same. Tahimik parin sila pero nang tingnan ko ang bawat isa sa kanila. They're all glaring at me. Hmm...

Tumungo akong naglakad sa pinaka-huling lamesa. Just thought that I was all alone but when I roam my eyes at the corner of the table. I saw a boy.

Kaedad ko lang ata. Binaba ko ang tray at mukhang napansin naman niya iyon kaya umangat ang tingin niya saakin. I saw pair of brown pair of orbs. I keep quiet. Nakatungo ako habang kumakain.

I heard him sigh and later a while he stand up and just walk away. I remain silent. Tumingin ako sa tray niya nang pagkain pero hindi naman ito nakunan. He didn't eat? But why?

Hush. Im sleepy.