Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
— # PRIMER MES. ¡ 🐤🐖 !
— park jisung, antes que nada perdoname por no poder expresarme bien en forma cariñosa en éste testamento hacia ti, siendo sincero, estoy bastante nervioso al escribir esto, pero trataré de expresarme bien por ti y por éste dia especial para ambos.
— dia diecinueve, el dia en el que nos confesamos nuestros sentimientos mutuos. Puedo decir varias cosas que me hiciste sentir en aquél dia que afirmaste que yo te gustaba. Pero el sentimiento más importante que me hiciste sentir fue la felicidad, cliche pero meh, me sentí tan aliviado de no sentir rechazo de tu parte e la felicidad que inundaste en mi corazón.
— Tengo que agradecerte por varias razones, por hacerme experimentar sentimientos nuevos, por darme amor e felicidad, por darme buenos momentos y por intentar subir mi humor de mierda. Aún no puedo creer que puedas aguantarme en estos momentos. Gracias, pollito.
— Pollito, tengo miedo cada dia, y eso es simplemente el hecho de que no quiero perderte, tengo un miedo en mi pecho de que un dia todo esto se acabé, que se acabé la magia e felicidad que me das, ya qué, porqui no es feliz sin su pollito.
— Park Jisung, ¿cómo es que eres jodidamente perfecto?, cada dia tengo más ganas de comerte a besos, de llenarte de mimos como todo bebé debe de recibir, solamente que tú eres mi bebé pollito al cual quiero entregarle mi corazón, mi amor, mi bondad, mi felicidad, todo, con tal que estés bien, porqué haría todo por ti.
— pollito, espero que duremos más tiempo, y pues, lo tipico, te amo y espero poder decirte aquéllas palabras todos los dias de mi existencia.