Ramathruuka

Hoofdstuk 0

Ik ren door de nacht. Het is koud, nat en mistig, het enige wat ik hoor zijn mijn eigen voetstappen op de grond. Mijn ogen gericht op één enkel doel: 'De prooi.' Het rent als een gek, schiet kanten op die niemand had kunnen verwachten, behalve ik. Ik ren achter hem aan, volg hem door elke bocht, totdat ik ineens vol in het licht sta. Ik ging zo op in de jacht dat ik alles om me heen was vergeten. Er vliegen drie enorme helikopters met schijnwerpers boven me. Overal is licht. Ik kan nergens heen. Toch proberen, ik ren zo hard als ik kan door het bos, ik spring over een slootje, door een weiland met koeien naar de stad. Daar heb ik veel meer kans. Ik stop even bij de koeien maar besluit dat mijn leven toch belangrijker is dan eten. Ik ren over de brug en kom op de plek waar ik in mijn element ben. In de straatjes van Ealdor. Hier kunnen de helikopters niks. Ik ren snel tussen een paar straatjes door en vlucht dan een bekend huis binnen, ik spring door het raam en blijf dan heel stil staan. Ik sta in een slaapkamer, een grote ronde slaapkamer met spierwitte muren en rode gordijnen met scheuren erin. In het midden van de kamer staat een hele grote pilaar die het plafond omhoog houdt. Rechts tegen de pilaar staat een bureau met wat spulletjes en verderop staat... Een bed. Een gigantisch bed waar wel zes mensen languit in kunnen liggen. In dat bed liggen twee personen. Een man aan de linker kant. En een meisje dat ligt te huilen op het bed. Ze heeft kastanjebruine haren die netjes geborsteld op haar schouders liggen en ze is van gemiddelde lengte. Opeens kijkt ze op. Ik verstop me snel voordat ze me ziet. Tenminste, dat hoopte ik. Nog voordat ik überhaupt kon gaan zitten achter de pilaar hoor ik haar stem. "Kom daar weg, ik heb je echt wel gehoord!" Het was een verbazingwekkend zwaar stemgeluid en ik schrok bijna van haar zelfverzekerdheid. Ik kwam langzaam uit mijn schuilplaats en loop naar haar toe. Ze kijkt me aan en ik kijk diep in twee pikzwarte duistere ogen. Ik ben het zelf.