Yıkılan Umutlarım

13 yaşında bir kızdım.Okuldan döndügüm bir gün babam evdeydi.Sasirmistim çünkü genellikle eve geç gelir gece yarisina kadar kahvede olurdu.Babam yalnız değildi yanında hiç tanımadığım bir adam vardi.Sanki bir şeyin pazarlamasını konuşuyorlardı.Geç olmadı anlamam çünkü bu pazarlanan şey babamın para karşılığında hiç tanımadığım birine sattığı şey bendim.Bunu fark ettiğim an kendimi tutamadım.Gözlerimden yaşlar bir anda bardaktan bosalircasina akmaya başlamıştı.Ben daha okuyordum.Büyük hayallerim vardı.Kendime ait bir dükkan açacak ve cizdigim elbiseleri tasarlayıp satacaktim.Kimseye muhtaç olmayacaktim ama bu benim sadece hayallerim.Annem gelip baban seni çağırıyor demesi ile daha çok ağlamaya başladım.Annem benim gitmemi istemiyordu ama babam hic düşünmeden beni bir mal gibi para karşılığında satmıştı.Annem ağlaya ağlaya beni kolumdan tutarak içeri götürdü.Yabanci yani babamın beni pazarladığı adam benden yaşça büyük biriydi.Ben daha 13 yaşında bir kızdım.Bunu nasıl yapabiliyordu anlayamıyordum.Babam bu iş bu kadar,kız artık senindir deyince daha da çok ağlamaya başladım.Babam beni kolumdan tutarak zorla siyah renk bir arabaya bindirdi.Babama yalvardım beni vermemesi konusunda ama tek bir laf bile etmedi.Bana“gir şu arabaya" deyip durdu.Bir mal gibi satılmak nasıl bir duygu bilen varmı?.Daha henüz 13 yaşında umutları,hayalleri olan bir kızın alıp hiç tanımadığı birine vermek ya...
İşte ben bunu yaşadım.Adam önde ben arkada ağlayarak hiç görmediğim bir eve geldik.Adam bana “arabadan in ve ağlamayı kes" diye bagırdı.O öyle dedikçe ben daha çok ağladım.En sonunda kolumdan sıkıca tutup zorla ve i eve götürdü. Adama yalvardım “lütfen,yapma götürme" diye fakat nafile.Adamin da babamdan bir farkı yoktu.O da duygularımı düşüncelerimi takmadan kendi istediğini yapıyordu.Beni bir odaya götürdü.Ben ağlamaya devam ediyordum.Beni kolumdan tutup yatağa fırlattı.“Sesini kes ve uslu dur!" diye bağırdı.Korktum bu yüzden hiçbir şey yapamadım.Adam kapıyı kilitleyerek alt kata indi.Evde biri daha vardı Sinan Bey deyip duruyordu.Adamin adı Sinan'mış o zaman anladım.Burdan gitmem gerektiğinin farkındayım.O yüzden kaçacak bir yer aramaya başladım.Kapi kilitliydi, balkon kapısıda öyle geriye tek çare balkondan atlamak olacaktı.Balkon ve bahçe arasındaki mesafe çok fazla değildi.Farkindaydim belki bacağım incilecek belki daha kötüsü kırılacaktı ama burda kalıp her gün yeniden ölmekten iyiydi.
Cesaretimi topladım ve balkondan atladim. Bacağım agtimisti elimde olmayarak dayanamayıp çığlık attım.Sonrada umarım kimse duymamıştır diye dua ederek koşmaya başladım.O sırada Sinan denen adam yukarı yani beni orda bildiği odaya çıkmış.Beni orda göremeyince öyle bir bağırdıki bagirisini ben koşarken duydum.Sinan emirler yağdırıyordu “ gidip hemen o kızı bulun" diye. Beni aramaya baslamışlardı.Bunun farkında olduğum için son gücümü kullanıp koşmaya başladım.Adamlar pesimdeydi. Onları başka yöne göndermek amacıyla ceketimi çıkarıp başka bir tarafa attım.Bir ağacın arkasına saklandim.Çünkü adamlar bana yetişmişti.
Tahmin ettiğim gibi oldu.Adamlar diger tarafa doğru gitmeye başladılar.Onlarin o yöne gittiklerinden emin olduğum an bende başka yöne gitmeye başladım.Saat kaçtı,neredeydim bilmiyordum tek bildiğim biraz daha dışarda kalırsam donarak ölecegimdi.Neyseki ilerde ahtap kiremit rengi bir külübe gördüm.Bana yardım edeceklerini umarak o eve doğru yöneldim.Bacadan dumanlar çıkıyordu.Demekki içerde birileri vardı.
Kapıyı çaldım kapiyi açan kimse yoktu camdan baktım tül bir perde vardı ama az çok içerisi görünüyordu.İcerde kimse yoktu.Daha fazla yürüyemezdim.O yüzden biraz dinlenmek amacıyla evin tam karşısındaki odunluga girip beklemeye başladım.Fakat o sırada bir salak gibi uyuya kalmisim