ဘ၀မွာ အခ်စ္ဦးဆိုတာ ေသရာပါတဲ့ ဒဏ္ရာတစ္ခ်က္လိုဘဲ။
ႏူးညံတယ္ ထိရွလြယ္တယ္ အယံုလြယ္တဲ့ အရာတစ္ခုဆို
လည္း မမွားဘူးေပါ့။
လူတိုင္းရဲ႕ဘ၀မွာ အခ်စ္ဆိုတာ ေမြးတဲ့အခ်ိန္ကေန ေသတဲ့ အခ်ိန္အထိ အလိုအပ္ဆံုးနဲ႔ အႏူးညံ့ဆံုးေသာ အရာတစ္ခု လည္း ျဖစ္သည္။ အခ်စ္ေတြကို ရွာေဖြရင္း ကိုယ့္ကို္ကိုယ္ခ်စ္
ဖို႔ေမ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြလည္း ရိွခဲ့ဖူးၾကမွာဘဲ။ ဘ၀မွာ ပထမဆံုး
ေသာအခ်စ္က ျပည္စံုခ်င္မွလည္း ျပည့္စံုမယ္။ သူမ်ားအေနနဲ႔
သာမန္ထင္တဲ့ အရာေတြက ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း
အတြက္ေတာ့ တန္ဖိုးျဖတ္မရတဲ့ ပံုေဆာင္ခဲတစ္ခုလို္ တန္ဖိုး
ရိွ္ခ်င္လဲ ရိွေနတတ္တယ္။ ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဘ၀မွာ အခ်စ္ဦးကို္ေတာ့ ရူးေအာင္ခ်စ္ခဲ့ၾကတာဘဲ မဟုတ္လား.....
Diary ဆိုတာ ဘ၀မွာျဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ အရာေတြ
ထက္ ျဖစ္သြားခဲ့တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အေၾကာင္းခ်ေရးရတဲ့
သနားစရာေပ်ာ္ရႊင္ရတဲ့ အမွတ္တရစာအုပ္မဟုတ္လား။ တခါတခါက်ေတာ့ စာလံုးနဲ႔ပံုေဖာ္မရတဲ့စကားေတြေၾကာင့္
ႏွလံုးသားက Diary ထက္ပိုၿပီး အဓိပၸာယ္ေလးနက္ေန
ေတာ့သည္။
ဒီေန႔ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ေအာင္တဲ့ေန႔။ ၁၀ တန္းလို စာေမးပြဲမ်ဴိးမွာ ဂုဏ္ထူး ၅ဘာသာပါလို႔ ေဆးတကၠသိုလ္
နဲ႔ ေရေၾကာင္း ဘာတတ္မလဲလို႔ ေမးတဲ့လူေတြၾကားထဲမွာ
ထြန္းႏိုင္တစ္ေယာက္ ၿပံဳးရင္းနဲ႔သာ အေျဖကို္ မေလ်ာ့မတင္း
ေပးလို္က္သည္။ တကယ္ ထြန္းႏိုင္တတ္ခ်င္တဲ့ တကၠသိုလ္
က တစ္ခုတည္း။ အဲ့ဒါက မင္းသုတ တတ္တဲ့ တကၠသို္လ္
ပင္။
state ေက်ာင္းတုန္းက အတန္းေရွ႕က ျဖတ္သြားတဲ့
အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ရွည္ရွည္ မ်က္လံုးနက္နက္ ႏွာတံက ခြၽန္ခြၽန္နဲ႔ နားထင္နားမွာ အမွတ္ကေလးရိွၿပီး ရယ္လိုက္ရင္ ပါးခ်ဳိင့္ေလးနဲ႔ ဗ႐ုတ္က်တဲ့ မင္းသုတကို ထြန္းႏိုင္ ေငးၾကည့္
ရင္းနဲ႔ ၈ တန္း ၉တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ ကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရ ေတာ့သည္။
ေက်ာင္းမွာ စီနီယာ ဂ်ဴနီယာျဖစ္ေပမဲ့ ထြန္းႏိုင္တစ္ေယာက္
မင္းသုတကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္မိေအာင္ ေန
ရတာလည္းအေမာ။ ဘာရယ္မဟုတ္ သူ႕ေရွ႕က်ရင္ အလြဲလြဲ
အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ျဖစ္တတ္လြန္းတဲ့ ထြန္းႏိုင္တစ္ေယာက္ မ်က္နွာ
ပူတာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲမသိေသးတဲ့
အခ်ိန္မွာ အခ်စ္က မထိတထိတံခါးလာေခါက္ေတာ့ ဖြင့္ရႏိုးႏိုး
ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ကိုယ္ဖြင့္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေမွ်ာ္
လင့္ထားတဲ့လူ မဟုတ္ရင္ဆိုတဲ့ အေတြးကိုေတာ့ ထြန္းႏိုင္
တစ္ေယာက္ မေတြးမိခဲ့ဖူးပါ။
