Bu sefer kafasına koymuştu. Artık köyde işler eskisi gibi gitmiyordu. Ama tek korktuğu şey babasıydı. Cesaretini topladı ve babasına İzmir'e gitmek için izin istedi ve babası mecburdu aslında izin vermeye. Çünkü para sıkıntısı çekiyordu. Aslında beş kuruş paralarıda yoktu. Bizimki valizine iki üç elbise aldı ve yola koyuldu. Parası yoktu. Tek çare kaçak yolla gitmekti ama o da paralı idi. Kamyon haftada bir kez gelir ve yolcuları on lira karşılığında İzmir'e götürürdü. Kamyoncuyu beklemeye başladı. Yaklaşık iki üç saate geldi ve yolcuları aldı. Parası yoktu. Ne yapacağını bilmiyordu. Ama yinede kamyonun arkasına bindi. yirmiye yakın yolcu vardı. Herkes sıkış tıkış gidiyordu. Bizimkinin aklında tek soru İzmir'e indiğinde parayı nasıl verecekti. Korkudan terlemeye başladı eli ayağı titriyordu. Biraz yol aldıktan sonra kamyoncu yolculara seslendi "hadi artık burada inin çünkü toprak kayabilir ağırlık yapmayalım" dedi ve bütün yolcular aşağıya indi daha sonra bizimkisi ne yapacağını bilemedi buradan gizlice bir çalının arkasına saklanıp onların gitmesini beklemeliydi. Çok heyecanlandı. İşin kötüsüde , daha ne kadar vardı İzmir'e? Aklında tek soru. Ama bunu yapacaktı. Onbeş dakika yürüdükten sonra , kamyoncu haydi artık binebilirsiniz dedi. Bizimki hemen bir ağacın arkasına geçerek gizlice onların uzaklaşmasını bekledi. Beş dakika bekledikten sonra yola koyulmaya başladı. Yollar tozluydu , kamyonun teker izi rahat gözüküyordu. Ama daha ne kadar vardı İzmir'e bilmiyordu ...
