เอเดรียนกลับถึงบ้าน เขาทำกิจวัตรเสร็จแล้ว ก็ไปที่ห้องนอนของเขา เดินเข้าห้องเหมือนคนไร้ความรู้สึก
P.o.v Adrian
“นายคงกำลังสับสนอยู่สินะ”
แพล็คลอยมาอยู่ต่อหน้าฉัน มันยิ่งทพไมให้ฉันช้ำใจเข้าไปอีก......กับคำพูกของแพล็ค
"ไม่ ฉันรักเลดี้บัค แมริเน็ทเธอเป็นแค่"เพื่อน" ส่วนคากามี่ก็......."
ฉันปากสั่นและพูดรัวๆ กับเสียงหัวใจแห่งความสับสนเกิดขึ้น
แพล็คเอียงหัว ทำหน้าเอิ่มระอา แล้วตะคอกใส่ฉันว่า
"สองคำก็“เพื่อน หกคำก็“เพื่อน” นายตั้งใจพูด รึว่าปิดบัง!!!"
ฉันงงกับคำพูดของแพล็ก นั้นมันยิ่งทำให้ฉัน ตกใจเข้าไปใหญ่
"แพล็ก? นายหมายถึงใคร?"
ฉันถามด้วยความตกใจ
แพล็กเริ่มได้สติ แล้วค่อยๆพูด
"เมื่อนายมีปัญหา รึอะไรก็ตามนายจะไปคุยกับ"ใคร"เป็นคนแรก"
แรกๆก็งงๆ เลยตอบไปตามตรง
"แมริเน็ท"
แพล็กถามต่อ
"ใครที่จริงใจกับนาย"
"ก็แมริเน็ทไง นายถามทำไม? ฉันไม่เข้าใจ"
แพล็กส่ายหัวเหมือนหมดทางที่จะพูด เงยหน้าขึ้นมาพูด
"ตอนนายอยู่กับคากามี่.....นาย...รู้สึกตื่นเต้นไหม?"
คำถามนี้ทำให้ฉันย้อนไปตอนนั้น
"ไม่ เฉยๆ"
ฉันตอบด้วยควาทที่ เริ่มเบื่อหน่ายแล้ว รีบเดินไปที่นอนล้มลงที่เตียง
แพล็กลอยตามมาที่ด้านหลัวแล้วถามอีกว่า
"แล้ว...แมริเน็ทล่ะ..รู้สึกแบบเดียวกับที่นายรู้สึกกับเลดี้บัคไหม"
ฟังคำนี้แล้วกระทบจิตใจเหมือเข็มเท่าเส้นด้าย มาปักลงหัวใจฉันอย่างจ็บจิ๊ดดดดดด
ืทำให้สตั้นไปนึกถึงตอนที่อยู่กับแมริเน็ท
.
..........ตอนที่ฉันเจอเธอหรอ?...... ...
YOU ARE READING
l'm so sorry ladybug
Romanceต่อจากภาค2ตอนที่23นะคะ เราจะทำเนรื่องราวนี้ขึ้นให้สนุกและถูกใจผู้อ่านแน่นอน อย่าลืมติดตามนาาาาาาาา
