Queen of the woods

1, waar ben ik en hoe kom ik hier?

Langzaam open ik mijn ogen, meteen knijp ik ze weer stevig dicht want een fel licht verblind mijn ogen. Ik kreun zachtjes, mijn hoofd bonkt. Daar moet ik vast een harde klap op hebben gehad.
Waar ben ik? Wat is er gebeurd?
Ik open mijn ogen voor de 2e keer, nu voorzichtiger. Langzaam kijk ik rond. Ik lig in een bos dat is duidelijk. Alles is groen en vogels fluiten een vrolijk deuntje. Een straaltje warm zonlicht schijnt op mijn gezicht. Langzaam probeer ik om op te staan maar dat lukt niet, dus ga ik eerst zitten. Als ik eenmaal zit is mij zicht wat scherper en onderscheid ik 6 mannelijke figuren om me heen. Ze komen heel bedreigend over dus grom ik zachtjes, het klinkt heel dierlijk. Sinds wanneer grom ik? Terwijl duizenden vragen in me opborrelen probeer ik probeer alles op een rijtje te zetten, een vraag blijft brandend op de voorgrond, wie ben ik? De grootste man veranderd in een wolf. En ik laat mijn vragen maar even voor gezien, ik wil namelijk graag blijven leven... Dus ik volg zijn voor beeld en in een tel ben ik een wolf. Wow dat is apart. Zonder enig idee of een rede word ik boos en val hem aan. Niet echt het slimste wat ik kon doen want hij valt mij nu ook aan, na een paar keer happen en duwen krijg ik zijn nek te pakken en draai hem om. De andere 5 die tot nu toe nog niks gedaan hadden komen nu ook in actie. Ze vallen me aan in mens vorm. Sukkels. Ik pak er een zijn been en slinger hem tegen een ander aan. De andere 3 hebben de boodschap begrepen en veranderen in een wolf. Een rent als eerste op me af, ik grom gevaarlijk. Kom maar op. Ik duik naar beneden zodat hij over me heen vliegt. Ik pak hem snel vast bij zijn staart en gooi hem tegen een boom. Er is nu grote verwarring omdat ze deze actie niet van me verwacht hadden en ik maak hier gebruik van en ren weg. Helaas ze rennen me achterna en de bomen zoeven langs me heen. Na eeuwig langs bomen te hebben gerend komt er een dorp in zicht en ik ren er zo snel als ik kan naar toe. Schijnbaar de goede keuze want mijn achtervolgers stoppen. Piepend keren ze terug. Ik ben nu bijna bij het dorp en verander terug. Ik sta eerst een beetje te wankelen want ik heb een paar goede klappen op mijn hoofd gehad, waarschijnlijk een lichte hersenschudding. Ik schud mijn hoofd zodat deze weer helder word. Op een drafje ren ik naar het dorp. In het dorp kijk ik verbaast wat rond op het marktje en ik zie ook allerlei winkeltjes. Achter mij komt een meisje van zo'n 18 jaar aan rennen. 'Robin, Robin wacht even' Ze heeft kastanjebruin haar en is niet veel groter dan ik. Als ze naast me staat stopt ze. 'Hè hè, waarom loop je door?' Wie is dat nu weer? Denk ik terwijl ik haar vreemd aan kijk. 'Sorry hoor maar wie ben jij?' Ze kijkt me aan van ben jij wel helemaal lekker, ik herhaal de vraag. 'Als je denkt dat je grappig bent heb je het mis' Ze kijkt me boos aan 'Het is geen grapje ik meen het' Ik kijk verontschuldigend 'Sorry ??' Ze heeft het nu door. Ze zucht, 'Daar bleef je dus...' Ze wenkt me 'Kom mee ik weet wel wat te doen.' Ik kijk haar wantrouwend aan. Moet ik mee of niet. Ze lijkt me best aardig en ze straalt vertrouwen uit. Bovendien denk ik niet dat ze me pijn wil doen. 'Kom'
Ik besluit over mijn wantouwen heen te stappen en mee te gaan met dit meisje mee te gaan, wie weet kan zij me helpen.