ခင္ဗ်ားအတြက္.. ကြၽန္ေတာ္ဟာ
ဘယ္လိုလူလဲ
အသံုးခ်ခံသက္သက္လား
ဒါမွမဟုတ္
ကစားဖို႔ဝယ္ထားတဲ့အ႐ုပ္သာသာလား
#ေႏွာင္းတစ္ေခတ္
"အကို... ေႏွာင္းကိုဒီနားမွာခဏရပ္
ေပး"
တစ္လမ္းလံုးမိႈင္ေတြလာသည့္ေႏွာင္းတစ္ေခတ္လူျပတ္ေသာေနရာေရာက္မွကားကိုရပ္
ခိုင္းသည္၊၊
"ဘာလုပ္မလို႔လဲေႏွာင္း"
"ေႏွာင္းအကို႔ကိုေျပာစရာရိွလို႔
ကန္တင္းမွာမေျပာလည္းမေျပာ
ခ်င္လို႔ပါအာ့ေၾကာင့္"
ေႏွာင္းေတာင္းဆိုသင့္အတိုင္းကားေလးကို
ရပ္လိုက္သည္၊၊ ၿပီးေနာက္ေႏွာင္းဆင္းလိုက္
ေသာေၾကာင့္သူပါလိုက္ဆင္းမိသည္၊၊
"ကားထဲမွာေျပာလဲရရဲ႕သားနဲ႔"
"ဟို... ဟို... ေႏွာင္းေလ"
"ေႏွာင္း... ဘယ္လိုေတြျဖစ္လို႔တစ္
ဟိုဟိုေတြျဖစ္ေနတာလဲ... ကိုယ့္
ကိုေျပာစရာရိွတယ္ဆို...ျမန္ျမန္ေျပာ
ၿပီးရင္ကို္ယ္company သြားရဦးမွာ"
ဒီခေလးဘာေတြျဖစ္ေနလည္းခန္႔မေဟာ္မသိ... ေက်ာင္းျပန္တဲ့တစ္လမ္းလံုးဘာစကားမွမေျပာတစ္မိႈင္မိႈင္တစ္ေထြေထြႏွင့္....
"ေႏွာင္းေျပာလိုက္ရင္အကိုစိတ္ဆိုး
သြားမွာစို္းလို႔... "
"ေႏွာင္း... မင္းစကားေပၚမူတည္
ကိုယ္စိတ္ဆိုးသင့္သလားမဆိုး
သင့္လားကိုယ္ဆံုးျဖတ္မယ္...
အဲ့ေတာ့ေျပာစရာရိွတာကိုေျပာ"
ေႏွာင္းတစ္ေယာက္သက္ျပင္းရွည္တစ္ခုခ်ကာ....
"ေႏွာင္း... ေႏွာင္းအကို႔ကိုသေဘာ
က်တယ္... ေႏွာင္းအကိုနဲ႔တြဲခ်င္တယ္"
ခန္႔မေဟာ္မ်က္လံုးျပဴးမ်က္စံျပဴးျဖစ္သြားကာ
" ေႏွာင္း... မင္း.. မင္းခုနက
ဘာေျပာလိုက္တယ္"
"အကိုကိုသေဘာက်တယ္လို႔"
ခန္႔မေဟာ္နားၾကားမွားသည္ထင္ကာထပ္ေမးလိုက္တာေၾကာင့္*သူတကယ္နားၾကား
မမွားဘူးပဲ... *
"ေႏွာင္း....ကိုယ္မင္းကိုကိုယ့္ညီ
တစ္ေယာက္လိုတန္ဖိုးထားၿပီး
ဆက္ဆံတာကိုမင္းကတစ္လြဲေတြ
ေတြးေနတယ္ေပါ့... ဟုတ္လားေႏွာင္း"
YOU ARE READING
Don't Play My Heart
Fanfictionကိုယ့္စိတ္အလိုကိုပဲ လိုက္မိေတာ့ ႏွလံုးသားတစ္စစီပဲ့ေႂကြ သြားတာေတာင္ မသိခဲ့မိတာအမွန္...
