Toen ik wakker werd, twijfelde ik of ik wakker was. Het was zo donker, ik zag echt geen hand voor ogen. Ik ging rechtop zitten en tast met mijn hand langs de muur. Ik vond de schakelaar en knipte het licht aan. Ik kroop onder de dekens en liet mijn ogen langzaam wennen aan het licht. Ik stond op en ging rustig even naar de wc. Toen ik mijn horloge omdeed zag ik dat het 5:30 uur was. Ik kleedde me aan, en at nog een ontbijtje. Toen ik klaar was en ik mijn bord terug wilde zetten, klopte er iemand aan. Ik opende de deur en keek naar James. 'Hoi.' zei ik gevoelloos. Je weet wel, voor de meiden onder ons. Zo'n soort hoi als iemand die je niet mag tegen je begint te praten op Watsapp of Facebook. Zo klonk ook Joan's hoi.
'Joan, luister. Ik kan het uitleggen, echt waar!' James legde zijn hand op mijn schouder. 'Ik ben toch nog altijd je broer?' fluisterde hij zachtjes. Ik kreeg tranen in mijn ogen en duwde zijn hand weg. 'James, ik... Nee... Het spijt me.' Ik duwde hem opzij en wilde naast hem wegglippen maar hij hield me tegen. Man, waarom gaat in films alles zo makkelijk? Er biggelde een traan over mijn wang. Een gevoel wat ik zostraks niet voelde toen ik bij hem was. Verraad. Hij had me verraden en nu denkt hij dat hij opeens mij kan commanderen? Waarschijnlijk krijg ik dalijk een of andere opdracht en wordt ik weer door iemand meegenomen, en het maakt helemaal niet uit wat ik vind of denk. Zo is het toch altijd geweest? Ofja, bijna altijd dan. Hij pakte mijn beide schouders en keek me aan. Ik wendde mijn blik af en keek naar de grond. 'Wij gaan dalijk even binnen zitten en praten, goed?' Zie je, daar is de opdracht. 'En wat als ik dat niet wil?' Vroeg ik brutaal. 'Dan heb je pech.' zei James zo duidelijk dat ik mijn mond maar hield. Ik liep mijn kamertje in en plofte neer op mijn bed. 'Vertel, ik hoop voor je dat je een goede reden hebt om zomaar mij te storen tijdens mijn ontbijtje?' Beet ik hem toe
'Zo dametje, even op je taalgebruik letten alsjeblieft.' James ging op een van de kussens bij het tafeltje zitten en keek mij aan. 'Nou, euhm, welkom in de homebase zou ik zeggen. Hoe vind je je kamer?' Hij klonk iets onzeker, iets wat ik niet van hem gewend was. Hij stond altijd stevig in zijn schoenen en wist wat hij wilde. Een geboren leider. Ik keek hem strak aan en zei niets. 'Okay... Hier worden jongen wolven opgeleid tot weerwolf om hun wolven-gedaante te kunnen beheersen. Oudere weerwolven worden getraind om deel te nemen aan missie's. Die missie's zijn meestal bedoeld om de tragiers te verjagen, dat zijn de "gevaarlijke monsters" hier op aarde. Jullie stervelingen zullen hier niets van zien, daar moet je hard op getraind worden.' Ik knikte. Ik wist eigenlijk niet of ik al vragen mocht stellen. Maar als ik zou vragen of ik al vragen mocht stellen, en ik mocht nog geen vragen stellen, zou James weer pissig doen omdat ik een vraag stelde. Maar het was James maar dus besloot ik toch te vragen of ik al mocht vragen. 'James, mag ik nu wel vragen stellen?' James glimlachte en knikte. Nu moest ik alleen nog kiezen wat ik ging vragen. 'Waarom herkende die vingerlezer mij? Ik ben hier toch nog nooit geweest? Hoe lang ben jij eigenlijk al weerwolf? Ben je daarom weggegaan? Ben jij hun grote lei...-'
'Even rustig aan Joan, een voor een.' Onderbrak James me. Ik knikte. 'Oké, allereerst...' Begon in dan maar. Ik slikte. 'Ben je hierom vertrokken? Om te "studeren in noorwegen?" Om hier te zijn en je... hier... je ding te doen zeg maar?' ik keek hem strak aan. Ik neem geen genoegen met een ja of nee, James Forest. Uitleg. 'Ja.' zei James. Zouden weerwolven ook gedachten kunnen lezen? Wie weet. Jippie, nog een vraag. Die heb ik nog niet genoeg. Ik keek hem doordringend aan. 'Ja...? Waarom had je niets gezegd? Denk jij soms dat oma en ik geen gevoelens hebben ofzo? Zijn wij gewoon stof voor jou? als het toch allemaal niet uitmaakt he, dan zal het je ook niet uitmaken dat oma dood is!' schreeuw ik naar hem. Hij toont geen emotie. Zou het hem dan echt niet uitmaken? 'Ja, ze is dood, goed? Ze...-'
'Joan, luister. Ik geef wel om je. Jullie zijn de enige om wie ik echt zo veel geef. Ik kon je toch iet zomaar zeggen dat ik een weerwolf was? Je was veel te jong, wie weet zou je het aan iedereen vertellen. Ik deed het voor jouw veiligheid, Joan!'
'Mijn veiligheid!?' roep ik. 'Je laat me de rest van mijn leven alleen met oma, in een klein huisje zonder enige bescherming, en dat noem jij veiligheid? Nou bedankt, James. Je bent echt de broer die ieder meisje zich zou wensen.' daarmee eindig ik ons gesprek. Ik sta op en loop met grote stappen naar de badkamer. Ik doe de deur op slot en ga op de toiletbril zitten. Fijn. Komt James langs om met mij te praten, mag ik eindelijk vragen stellen, en dan verziekt hij het weer. Hoe kan hij dat nou zeggen? Denkt hij echt dat dat veiliger is? Als ik aan iemand zou vertellen dat mijn broer een weerwolfs is zullen ze me of heel hard uitlachen of naar het gekkenhuis brengen. hoe stom denkt hij dat ik ben? Blijkbaar heel stom dus. net als hij. hij is stom. James is stom. James is een stomme aap. James is een stomme stinkende aap. James is een stomme irritante stinkende aap. James is een stomme irritante domme stinkende aap. James is een...-
Er werd zachtjes op de deur geklopt. 'Joan, luister nu heel even.' begon hij. Er zou natuurlijk weer een hele preek aankomen, en uiteindelijk zou ik de deur opendoen, hem een knuffel geven en zouden we verder praten. Zoals altijd als hij het weer kwam "goedmaken". Nou, mooi niet dus. 'Ga weg James.' riep ik naar de deur. 'Je hebt ons verraden. Je hebt niets meer van je laten weten. We dachten dat je misschien... Weet ik veel wat we dachten!' ik kreeg tranen in mijn ogen. 'ik wilde die lieve broer die altijd voor mij gezorgd heeft, totdat hij weg moest. Ik wil weer bij iemand uit kunnen huilen omdat ik niet meer weet wat ik moet doen. Ik wil een leven waarin ik alles weet. Wie en wat ik ben, wie en wat mijn familie is, wie en wat mijn vrienden zijn en wat er allemaal gebeurt. Ik wil dat je me nooit meer in de steek laat!' ik snikte en snoot mijn neus in een wc papiertje. James zei niets. Ik liep naar de deur, maakte hem open en wilde James een dikke knuffel geven. Maar hij was gewoon weg. De deur van de kamer stond op een kier en er lach een briefje.
Lieve Joan,
Het spijt me echt, maar de wereld gaat even voor. Ik kom je later wel alles uitleggen.
Xxx James
Okay, die freak denkt echt dat een briefje alles goedmaakt hé? Wacht maar...
~~~~~
Euhm, beetje lang niets gepost? sorry jongens, ik schrijf echt heel erg langzaam en vind te korte hoofdstukken echt irritant. Wat vinden jullie van de lengte van hoofdstukken? moet ik ze korter langer maken?
Agja, leef er maar mee.
Please reageer & vote!
Thnx guys for reading my book! <3
xx Zahraaaaa
