EKSİKTİM, SENLE TAMAMLANDIM

İki çift mavi göz

Okuldan çıktıktan sonra yine tek başıma sokaklarda dolanıyordum. Aynı sokaklardan defalarca kez geçtiğimin farkında bile değildim . Eve gitmemek için verdiğim çaba taktire şayandı.
Sokak'ta kendimi daha fazla oyalayamayacağımı anladığımda eve gitmeye karar verdim.
Evin önüne gelince içerden bağrışma sesleri geldiğini duydum açıkçası pek şaşırmadım. 'Bizim evimizde herşey eksik olabilir ama kavga olmazsa olmazımız'diye düşünürken kapının açılmasıyla düşüncelerimden kurtuldum ve babama baktım .Bana öfkeli bir şekilde bakıyordu. Yüzümü inceledikten sonra kahverengi gözlerime baktı.Bu bakışında anneme olan özlemini hemen gördüm. Daha fazla bakmaya çekindiğimden başımı eğdim.
Babam annemi çok özlüyordü. Ve bana her baktığında annemi hatirliyordu.
Tam 7 yıl oldu ama babamın anneme olan sevgisi aşkı gram eksilmedi hala onu çok seviyor ve çok özlüyordü.Her ne kadar belli etmemeye çalışsada bunu anlayabiliyordum.
7 yıl öncesine kadar çok iyi bir aileydik annemin ölümüyle ailemizde dağıldi.Ve bir daha toparlanamadık gerçi toparlanmak kimin umrunda?
en azından benim umrumda değildi.

Babam beni her konuda destekleyen her konuda fikrimi alan biriyken Derya denilen o şırfıntıyla evlendikten sonra her şey değişmişti.Babam bile.

Babamın bakışlarına daha fazla maruz kalmamak için içeri girdim babam daldığı düşüncelerden sıyrılırken peşimden içeri girdi.bana Öfkeli ve soğuk bir bakış attıktan sonra
"Nerdeydin?"diye sordu.Bende aynı soğuklukla:

" Ne o bir kızın olduğunu hatırlayıp merak mı ettin? "Dedim. Üzülmüştü. Ama umursamadım. Sonra içerde kızgın bakışlarını bana dikmiş olan Derya'ya bir bakış attiktan sonra odama gitmek için merdivenlere yöneldim. Babam soruma tahmin ettiğim gibi cevap vermemişti daha doğrusu verememişti. Onunla aramda duvarlar vardi. Ve bu duvarları babam asla aşamicakti. Benim gözümde annemin intiharı ve dedemin ölümünün tek sebebi oydu, babamdı.

Odama girdikten sonra okul formamı çıkartıp pijamalarımı giyindim.Kendimi yatağa attım, bugün son derse girmedigim için sokakta fazla dolandım hayatım, annem, babam ve okulumu düşünürken sokakta baya dolanmıştım ve çok yorulmuştum.Telefonuma gelen 3 mesajıma baktım:
Alya:"Elif neden son dersi ektin?"
Alya:haber verseydin beraber ekerdik" bu mesaji sırıtmama neden olmuştu.
Alya benim sıra arkadaşımdı ve bir okadar da yakın arkadaşımdı. İlk okuldan beri birbirimizi tanıyorduk. Derslerimiz eşit seviyede olduğu için aynı liseye de gitmiştik. Çok tatlı bir kızdı annemin ölümünden sonra ona daha da bağlandım. Acılarımı ,sıkıntılarımı kimseye anlatmayan bir yapım vardı. Alya ailem hakkındaki herşeyi bilmesine rağmen bu konu hakkında hiç konusmuyorduk. Herşeyi onun yanında unutuyordum bu yüzden takıldığım tek arkadaşım diyebilirim
daha sonra bilinmeyen bir numaradan gelen mesajıma baktım.

05*********:"bugün beni her zamankinden fazla yordun, bu kadar çok gezmemelisin Buse'm"

Kısa bir şok yaşadım.
Busem mi?
Beni herzamankinden çok yordun mu? Ne demek oluyordu bu?,
Ne yani ben sokakta dolaşırken takip mi ediliyodum?
Bu mesaj tuhaf hissetmeme neden olmuştu.
Mesaja cevap verip vermeme konusunda kararsız kaldım. Ama cevap vermiyecektim. Kim olduğunu bilmediğim bir sapıkla konuşacak birşeyim yoktu.
Telefonu bıraktıktan sonra yorgunluktan dolayı hemen uykunun kucağina bıraktım kendimi.

sabah telefon alarmıyla uyandım. Normalde sabahları uyanmaktan nefret ederim ama dün erken uyuduğum için sabah uyanmak konusunda bir sorun yaşamadım. Hemen bir duş alıp, okul formalarımı giyindim. Siyah saçlarımı taradıktan sonra uzun kirpiklerime rimel sürdüm. Çantamı alıp aşağı indim.
Aşağıda kimse yoktu.

Tam istediğim gibi hemen sandiviç yaptım ve yemeye başladım. Kimseye görünmeden çıkmak istiyordum ama biliyorsunuz ki herşey istediğimiz gibi olmuyor.
Derya içeri girdi.beni burda gördüğüne biraz şaşırmış gibi bir an duraksadı sonra kendine gelip: