SPOKEN POETRY NI NENENG

Walang Tiltle

Wala po talaga itong title...

This is dedicated to you

So eto na...

Gusto na kitang kalimutan
Gusto ko ng takasan ang nakaraan
Gusto ko ng limutin ang ating pinagsamahan
Gusto ko ng mawala ang sakit
Gusto kong mawala at kalimutan ang mga ala-ala mo
Gustong gusto ko pero paano ko gagawin yun kung hindi ka makalimutan ng puso ko?
Marami akong gustong gawin pero hindi ko magawa.
Dahil bawat galaw ko
Kahit sa ako magpunta
At nakikita ko ang bawat isa na masaya
Pilit pa rin kitang naaalala
Kahit ilang buwan na ang nagdaan
Hindi pa rin kita makalimutan
Kahit gustong gusto ko na
Na kalimutan ang ating pinagsamahan
Hindi ko pa rin magawa
Bakit? Bakit ang hirap?
Bakit hindi ko magawa?
Kulang pa ba ang sakit na nararamdaman ko? Ano? Sabihin mo
Para naman sana handa ako
Handa ako at alam kong hindi ito totoo
Na lahat ng pinakita mo ay pakitang tao
Yun ang masakit at hindi ko matanggap
Ang pinaglaruana at pinagpustahan niyo ako
Para sa ano?
Para sa pera..putcha
Dapat sinabi mo na sakin habang maaga pa
Baka sa sakaling tinulungan ka pa kita
Na manalo sa kagaguhan nyo
Ng mga kabarkada mo
Pero eto ako hulog na hulog na sayo
Hindi na makaahon
Sa iyong hinukay na balon
Para akong malulunod
Walang makapitan
Walang masandalan
Sobra na akong nahihirapan
Dahil bigla mo akong binitawan
Sa kalagitnaan ng ating lintik na pagmamahalan
Masakit...sobrang sakit na
Parang gusto ko ng mamatay sa sakit
Dahil kahit ano palang higpit ng kapit
Pilit pa ring bumibita
Dahil hindi ka pala nya mahal
Para ako paulit ulit na sinasampal
At para akong sinasakal
Sa katotohanang hindi nya ako minahal
Ito na siguro ang karma ko
Sa mga pantitrip na nagawa ko
Pero bakit parang ang daya?
Parang ang laki ng nawala
Pero wala na akong magagawa
Kundi ang harapin ang katotohan
Na hindi na nya ako babalikan....magpakailanman.