Üniversite çıkışı Ece ve Oktay ile biraz vakit geçirmiştim. Bu akşam eve malasef erken dönmem gerekliydi şirketin yine bir daveti vardı, büyük ihtimal ile annem o yüzden beni aramıştı. Ece ile 2 yıl önce bu üniversitede tanışmıştık Oktay ise lise arkadaşımdı. Ailem varlıklıydı ama ailem bile derken o sahiplenme eki beni rahatsız ediyordu.Annem babam ile hiç anlaşamazdı ben kendimi bildim bileli pek konuşmazlardı bile babam eve uğramaz yaz tatillerinde çeşme de kışın ise iş gereği yurt dışında olurdu ben böyle büyümüştüm alışkındım.Eve o gün dönmesem bile kimsenin haberi olmazdı kocaman soğuk bir evdi orası . Okuduğum bölüm bile benim istediğim bölüm değildi babam Hakan Hanedan böyle uygun görmüştü.İşletmeyi bana uygun görmüş ve her zaman ki gibi benim düşüncelerimin bir önemi olamamıştı aslında ben burada bir hiçtim. Beni dadılarım büyütmüş odasında her oyuncağı olan ama annesi ve babası var iken yok olan küçük bir kızdım ben . Annem hep adımdan nefret ettiğini söylerdi ben ailenin ilk ve tek çocuğuydum.Biricik ufak kızları...
Eve girdiğim de gördüklerim beni tabiki şaşırtmamıştı annemin moda tasarımcı kuaförü ve asistanları ile dolmuştu.Kendi odama geçtiğimde yatağıma geçip saatlerce ağlamak istedim buradan kurtulmak ve yok olmak istiyordum.
Kan kırmızı mini bir elbise ile siyah topuklularımı gitmiştim.Aynanın tam aksine cenazeye gidiyormuş gibi hissediyordum umrumda değildi lanet olası hiçbir şey umrumda değildi nefret ediyordum bu markalardan da bu yapmacıklıktan da tiksiniyordum.
.....
Davette de bu modum devam etmişti , ben neredeydim ? Kimdim ? Kimsem yoktu benim .
Beni seven benim içim üzülen sevinen ağlayan kimsem.
21 yaşına kadar bunlar ile nasıl yaşadıysam öyle yaşardım elbet ama artık bu gerçekler bana cok fazla geliyordu büyüyen bir genç kız olarak sürekli yara alıyor doğrumdan beri olan bu duruma artık katlanamıyordum şuan bile bu davette ağlamak istiyordum herşeyi yıkıp döküp ağlamak.
...
Babam mikrofonu eline aldığında dediklerini dinlemiyordum sahneye birisini davet ettiğinde iş ile ilgili olduğunu düşünüp kafamı çevirmek üzereyken adamla gözlerimiz birleşti.Babam birşeyler söylüyor etraf alkış kopuyordu.Hiçbir şey duramıyordum kulaklarım uğulduyordu sonunda benden gözlerini çekti ve eline bir plaket verildiğini görebildim.Plaketi veren kişi adını söyleyip 2. Bir ödülü verince ismi kulaklarıma kazındı o an
Savaş Demir
Kulaklarıma kazınan bu iki kelimenin kalbime kazınacağını bilmeden dertlerimi bir kenara koyup neyi alkışladığını bilmeden alkışladım onu bu adamın en büyük enkazı olduğumu bilmeden..
