bölüm 2

İşte o Zamn tek çarem gitmekti o kulübeye vede gittim. Küçücük bir yerdi. Kapkaranlık,bomboşdu vede o kadar karanlıktı ki nereye adım attığımı bile görmüyordum. O karanlıkta pirizi buldum ve lambayı açtım. Keşke görnez. Olsaydım açmasaydım keşke. Neden mi? Çünkü karanlıktan korkmama rağmen korkumun üzerine gittim. Ve böyle kan yer belliki birisi öldürülmüş veya boğuşulmu. Duvarda kan izleri daha neler neler ve bir ses kımıldama. Geldin veri dönmek yok dedi. Korkudan ellerim, ayaklarım o kdr çok titriyordu ki anlatamıyordum kalbim sanki durdu duracaktı kuracaktı. Bana seslenn insan yüzü :sanırım 10 yıldır tıraş okmuyor saç sakal birbirine girmiş. Kıyafetinin her yeri yırtık, kirli vede en kötüsü kan kokuyor. Birden buğazıma yapıştı adam ellerinin her yeri kan ve o kadar kötü kokuyordu ki o halde istifra etmekde çok kötüydü...
Bağırdım, çığlık attım ama sesim çıkmıyordu. O anda bayılmışım ve bi anda gözlerimi bi açtım. Tavana ip asmış ve kafam o ipde asılı kalmış ve çok sürmedi 3 saniye sonra babam, Anıl ve polisler geldi ama bnim kımıldıyacak halimi bırak nefes bile alamıyordum sanırım bayılmışım. Gözlerimi açtiğimda sanki morktaydım o kadar ki üşümüşüm ve koskocamn yazıyı gördüm 'AMELİYATHANE GİRİLEMEZ''. Başımda Anıl bekliyırdu ve de ellerimi kutmuş bana şunları söylüyordu...
'' Sen güçlüsün Hayat sen beni bırakıp gidemezsin. Herkes gider annem babam ailem ama sen bana yapamassın sana bunları yaşatanı bu dünyayı başını yıkacm. Lütfen yalvarrım şimdi aç şu cennet bakan gözlerini... Sen benim cennet bahçamde açmamış meyvemsin Hayat. "
Gözlerimi açamıyordum ama duyuyordum. Yavaş yavaş açmaya başkadım gözlerimi...